Like
Κάθε φορά που η Εθνική Ελλάδας δίνει ένα μεγάλο παιχνίδι, το μυαλό γυρίζει αναπόφευκτα πίσω. Σε βραδιές που έμειναν στην ιστορία, σε πρόσωπα που σημάδεψαν μια ολόκληρη εποχή, αλλά και σε μικρότερες στιγμές που για κάποιες πόλεις και γειτονιές απέκτησαν τη δική τους ξεχωριστή σημασία.
Μία από αυτές τις στιγμές έζησε και η Πάτρα το 2004, λίγο πριν η ομάδα του Ότο Ρεχάγκελ γράψει το μεγαλύτερο κεφάλαιο στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου με την κατάκτηση του Euro στην Πορτογαλία.
Εκείνη την περίοδο, το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα βρέθηκε στην αχαϊκή πρωτεύουσα και για την προπόνησή του δεν επέλεξε κάποιο από τα μεγαλύτερα γήπεδα της περιοχής. Η επιλογή ήταν το γήπεδο των Προσφυγικών.
Για τα δεδομένα της εποχής, ο αγωνιστικός χώρος βρισκόταν σε εξαιρετική κατάσταση, με φυσικό χλοοτάπητα, καθώς αποτελούσε τότε τη φυσική έδρα του Πατραϊκού. Η εικόνα του γηπέδου είχε κινήσει το ενδιαφέρον των ανθρώπων της Εθνικής, που το επέλεξαν για μία από τις προπονήσεις τους.
Και ξαφνικά, ένα γήπεδο άμεσα συνδεδεμένο με την ποδοσφαιρική καθημερινότητα της Πάτρας γέμισε με μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Το αρχειακό υλικό του patrasevents είναι χαρακτηριστικό:
Εκεί βρέθηκαν, μεταξύ άλλων, ο Ντέμης Νικολαΐδης, ο Νίκος Μαχλάς, ο Βασίλης Τσιάρτας και ο Θοδωρής Ζαγοράκης. Ο Γιώργος Καραγκούνης και ο Παντελής Καφές, ο Ζήσης Βρύζας και ο Γιώργος Γεωργιάδης, ο Αντώνης Νικοπολίδης, ο Νίκος Λυμπερόπουλος και αρκετοί ακόμη ποδοσφαιριστές που εκείνη την εποχή αποτελούσαν τα μεγάλα ονόματα της Εθνικής ομάδας.
Για την Πάτρα και ειδικά για τη γειτονιά των Προσφυγικών, η παρουσία της Εθνικής δεν ήταν μια συνηθισμένη ημέρα.
Η είδηση είχε κυκλοφορήσει γρήγορα και μικροί και μεγάλοι έσπευσαν προς το γήπεδο. Άλλοι για να παρακολουθήσουν από κοντά την προπόνηση, άλλοι για μία φωτογραφία και άλλοι για ένα αυτόγραφο από τους παίκτες που μέχρι τότε έβλεπαν κυρίως από την τηλεόραση.
Εικόνες απλές, χωρίς τη σημερινή υπερβολή των social media και των κινητών τηλεφώνων. Παιδιά δίπλα στα κάγκελα, φίλαθλοι γύρω από τον αγωνιστικό χώρο και ποδοσφαιριστές της Εθνικής να προπονούνται σε ένα από τα πιο ιστορικά γήπεδα της πόλης.
Κανείς φυσικά δεν μπορούσε εκείνη τη στιγμή να γνωρίζει τι θα ακολουθούσε.
Λίγους μήνες αργότερα, η Ελλάδα θα ζούσε το αδιανόητο. Η ομάδα του Ότο Ρεχάγκελ θα κατακτούσε το Euro 2004 στην Πορτογαλία και οι περισσότεροι από εκείνους τους παίκτες θα περνούσαν οριστικά στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού.
Και κάπου στην Πάτρα, όσοι είχαν βρεθεί εκείνη την ημέρα στα Προσφυγικά είχαν πλέον μία ακόμη ιστορία να διηγούνται.
Ότι είχαν δει από κοντά την Εθνική λίγο πριν ανέβει στην κορυφή της Ευρώπης.
Και όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν άργησε να δημιουργηθεί και ο τοπικός «μύθος»: ότι η Πάτρα είχε φέρει γούρι στην ομάδα του Ρεχάγκελ.
Είκοσι και πλέον χρόνια μετά, μπορεί να είναι απλώς μια μικρή λεπτομέρεια μέσα στη μεγάλη ιστορία του Euro 2004. Για όσους όμως ήταν εκεί, παραμένει μια εικόνα μιας άλλης εποχής — τότε που οι μετέπειτα πρωταθλητές Ευρώπης πέρασαν από τα Προσφυγικά και για λίγες ώρες έκαναν ένα γήπεδο της Πάτρας το επίκεντρο του ελληνικού ποδοσφαίρου.
