Διασκέδαση
Ολοκληρώθηκε στο Θέατρο Αγορά της Πάτρας ο κύκλος παραστάσεων της θεατρικής ομάδας Ρεφενέ με τίτλο «Οι Αλαφροΐσκιωτοι» (...) Η ομάδα, με δημιουργική πορεία 27 χρόνων, παρουσίασε μια σύνθεση τεσσάρων κειμένων σημαντικών συγγραφέων του παγκόσμιου δραματολογίου, τα οποία, παρά τη διαφορετική εποχή, αισθητική και προέλευσή τους, συναντώνται σε ένα κοινό πεδίο: στην ανάγκη του ανθρώπου να αντισταθεί σε μια πραγματικότητα που τον συνθλίβει.
Στο «Κήρυγμα στους καρχαρίες», από το «Μόμπι Ντικ» του Χέρμαν Μέλβιλ, ένας ηλικιωμένος μάγειρας καλείται να κηρύξει στους καρχαρίες για εγκράτεια και δικαιοσύνη. Η σκηνή λειτουργεί σατιρικά ως καθρέφτης της ανθρώπινης απληστίας και της υποκρισίας μιας εξουσίας που απαιτεί μέτρο από τους άλλους, ενώ η ίδια κατασπαράζει τους αδύναμους.
Στη «Λαίδη Φθειροζόλ» του Τενεσί Ουίλιαμς, μια φτωχή και κοινωνικά περιθωριοποιημένη γυναίκα καταφεύγει στη φαντασία για να διασώσει την αξιοπρέπειά της. Το όνειρο δεν παρουσιάζεται ως απάτη, αλλά ως ύστατο καταφύγιο απέναντι στη φτώχεια, τη μοναξιά και την κοινωνική ταπείνωση.
Στη «Γέννηση του γελωτοποιού», από το «Μιστέρο Μπούφο» του Ντάριο Φο. ένας καταπιεσμένος χωρικός μετατρέπει τον πόνο και την απώλειά του σε γέλιο και σάτιρα. Η τέχνη γίνεται όπλο αντίστασης, ικανό να απογυμνώσει την εξουσία από το κύρος της και να δώσει φωνή στους αδύναμους.
Στο «Πικ-νικ στο μέτωπο» του Φερνάντο Αραμπάλ, δύο αντίπαλοι στρατιώτες ανακαλύπτουν ότι δεν έχουν τίποτε ουσιαστικό να χωρίσουν. Το παράλογο ενός οικογενειακού πικ-νικ μέσα στη μάχη αποκαλύπτει τελικά πως το μεγαλύτερο παράλογο είναι ο ίδιος ο πόλεμος και η τεχνητή κατασκευή του «εχθρού».
Σε μια εποχή πολέμων, κοινωνικών ανισοτήτων, φόβου, προπαγάνδας και αυξανόμενης αυθαιρεσίας κάθε μορφής εξουσίας, τα μηνύματα των τεσσάρων έργων ακούγονται οδυνηρά επίκαιρα. Οι «Αλαφροΐσκιωτοι» δεν είναι απλώς αλλόκοτες ή περιθωριακές μορφές. Είναι όσοι, μέσα από το όνειρο, το χιούμορ, τη σάτιρα και την ανυπακοή, αρνούνται να συνηθίσουν το σκοτάδι. Η παράσταση αναμένεται να επανέλθει στις αρχές Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Κρήνης. Ωστόσο, η συνέχειά της θα μπορούσε να είναι ευρύτερη, μέσα από συνεργασία του Ρεφενέ με τα σχολεία της περιοχής, τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Αχαΐας και τον Δήμο Πατρέων. Ένα τέτοιο έργο μπορεί να λειτουργήσει ως ζωντανό μάθημα για τον πόλεμο, την εξουσία, τη δημοκρατία, την κοινωνική ευαισθησία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η πολύχρονη εμπειρία του Ρεφενέ (...) στην επιτυχία του Πανελλήνιου Φεστιβάλ Σάτιρας «Μώμος ο Πατρεύς» αποδεικνύουν ότι υπάρχουν γνώση, δίκτυα συνεργασίας και ανθρώπινο δυναμικό. Το ζητούμενο είναι η θεσμική βούληση, ώστε η τοπική θεατρική δημιουργία να αποκτήσει ουσιαστικό ρόλο στον πολιτιστικό σχεδίασμα της Πάτρας.
