Η ηθοποιός Αναστασία Δέλτα στο patrasevents: «Χορεύω γιατί δεν μπορώ να μη χορεύω»

Η Αναστασία Δέλτα είναι μια ηθοποιός που κινείται με την ίδια ευκολία ανάμεσα στο θέατρο, τον κινηματογράφο και τον χορό.

Απόφοιτη της δραματικής σχολής Τράγκα, τη συναντάμε φέτος στη θεατρική παράσταση «Σωσμένος» του Βασίλη Μπισμπίκη στο Cartel, ενώ κινηματογραφικά συμμετείχε στη μεγάλου μήκους ταινία «Έχω Κάτι να Πω» του Στράτου Τζίτζη και πρωταγωνίστησε στη βραβευμένη ταινία μικρού μήκους «Το Νησί της Αφροδίτης».

Με αφορμή αυτή την καλλιτεχνικά έντονη χρονιά της, μίλησε στο patrasevents και τον Κώστα Νταλιάνη για την υποκριτική, τον χορό και την ανάγκη για αλήθεια πάνω στη σκηνή.

Ο «Σωσμένος» του Έντουαρντ Μποντ γράφτηκε το 1965. Τι είναι αυτό που πραγματεύεται το έργο και γιατί θεωρείς ότι η ιστορία του αφορά τον σημερινό θεατή;

Ο βασικός άξονας του έργου είναι η βία — η βία στον δρόμο, η οικογενειακή βία και η αποξένωση, η έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας και φροντίδας, η σκληρότητα στις ανθρώπινες σχέσεις. Δυστυχώς, όλα αυτά είναι ζητήματα που αγγίζουν απόλυτα και το σήμερα.

Η συγκεκριμένη παράσταση ακολουθεί μια ιδιαίτερη προσέγγιση, όπου ο ρόλος συχνά μπολιάζεται με προσωπικά βιώματα του ηθοποιού. Πόσο από την «Αναστασία» δάνεισες στην «Παμ» και πόσο ψυχοφθόρα ή λυτρωτική ήταν αυτή η διαδικασία ταύτισης;

Ο τρόπος που δουλεύει ο Βασίλης με την ομάδα Cartel βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο πώς χτίζει ο κάθε ηθοποιός το βιογραφικό του ρόλου του. Η μέθοδος έχει πολύ «homework», αλλά και ελευθερία να διαμορφώσεις τον ήρωά σου. Είναι η δουλειά που υπάρχει κάτω από το κείμενο του συγγραφέα — είναι το δικό μας «κείμενο» που γεμίζει τον χαρακτήρα και τον κάνει πολυδιάστατο. Σίγουρα, λοιπόν, έχω δανείσει μπόλικη και, ταυτόχρονα, καθόλου Αναστασία στην Παμ!

Στην παράσταση μοιράζεσαι τη σκηνή με έμπειρους ηθοποιούς, όπως η Λένα Κιτσοπούλου και ο Βασίλης Μπισμπίκης. Πώς λειτουργεί αυτή η «συνάντηση» και η αμοιβαία εμπιστοσύνη πάνω στη σκηνή, σε ένα έργο που απαιτεί τόσο μεγάλη σωματική και ψυχική έκθεση;

Από την πρόβα μέχρι το καμαρίνι, από τη σκηνή μέχρι τις χαιρετούρες μετά την παράσταση, όλο αυτό είναι χαρά! Ο Βασίλης ήταν δάσκαλός μου από τη δραματική σχολή και από τότε είχα καταλάβει ότι τον θαυμάζω, γιατί είναι ένας άνθρωπος με τον αυθορμητισμό μικρού παιδιού. Η Λένα κουβαλάει μια τρέλα που με συγκινεί, γιατί κάπως έτσι θα ήθελα να υπάρχω κι εγώ. Το ότι μοιραζόμαστε τη σκηνή είναι σαν να ζω το όνειρο!

Περνώντας στον κινηματογράφο, πρωταγωνιστείς στην ταινία μικρού μήκους «Το Νησί της Αφροδίτης» της Ρωξάνης Βαρελά, η οποία προβλήθηκε πρόσφατα στο Φεστιβάλ Δράμας. Τι ήταν αυτό που σε τράβηξε στον συγκεκριμένο ρόλο και πόσο μεγάλη πρόκληση είναι για έναν ηθοποιό να ξεδιπλώσει την ψυχολογία ενός χαρακτήρα μέσα στον περιορισμένο χρόνο μιας ταινίας μικρού μήκους;

Η ιδέα ξεκίνησε από τη φράση: «Ο Αύγουστος στην Αθήνα είναι απαίσιος, πάμε να κάνουμε ταινία;» Δέκα άνθρωποι είπαμε «ναι» και φτάσαμε στο Πόρτο Κάγιο να μεταφέρουμε κινηματογραφικό εξοπλισμό με βαρκάκι! Η ιστορία και οι ρόλοι διαμορφώθηκαν μέσα από όλο το συνεργείο — υπήρχε εμπιστοσύνη. Ολόκληρο το εγχείρημα ήταν πρόκληση, μια πραγματική τρέλα! Και τώρα που η ταινία ταξιδεύει στα φεστιβάλ, είναι μια ακόμη πιο όμορφη τρέλα. Άλλωστε, είμαστε το Nerdflix Worldwide, μια κινηματογραφική μπάντα που ξεκίνησε σαν τρέλα!

Η ταινία του Στράτου Τζίτζη «Έχω Κάτι να Πω», στην οποία παίζεις, βρίσκεται πλέον στη πλατφόρμα του ERTFLIX. Πώς νιώθεις που το έργο σας είναι πλέον ελεύθερα προσβάσιμο σε ένα τόσο ευρύ κοινό;

Είμαι άνθρωπος που αγαπά να πηγαίνει σινεμά, οπότε απολαμβάνω τις ταινίες στη μεγάλη οθόνη. Όπως απολαμβάνω να πηγαίνω θέατρο. Στο θέατρο όμως δεν έχω την ευκολία μετά να μπω στο YouTube και να ξαναδώ μια σκηνή που με συγκίνησε — υπάρχει μόνο στη μνήμη μου. Οπότε έχω ανάμεικτα συναισθήματα για το ότι η ταινία είναι πλέον διαθέσιμη σε πλατφόρμα.

Ποιες ήταν οι πρώτες σου σκέψεις για τον ρόλο της Νατάλια στη ταινία όταν διάβασες το σενάριο και πώς δουλέψατε τη χημεία ανάμεσα στους χαρακτήρες με τον Αντίνοο Αλμπάνη;

Η Νατάλια με γοήτευσε σαν χαρακτήρας γιατί είναι αυθόρμητη, τσαμπουκαλού και αγαπά με ανιδιοτέλεια. Επιπλέον, έχει μια φοβερά τρυφερή σχέση με τη μοναδική Φένια Αποστόλου, την οποία θαυμάζω και αγαπώ πολύ. Από την άλλη, αν δεν ήταν ο Αντίνοος, δεν ξέρω αν θα ήμουν στην ταινία. Από την πρώτη στιγμή ήξερα ότι με προστατεύει και δεν θα με αφήσει ποτέ να εκτεθώ. Η χημεία προέκυψε φυσικά, μόνο και μόνο επειδή ήξερα ότι θα ψάξω ένα ζευγάρι μάτια και θα συνεννοηθούμε χωρίς να πούμε τίποτα.

Ως θεατής, είσαι ικανοποιημένη από το επίπεδο στο οποίο βρίσκεται ο ελληνικός κινηματογράφος σήμερα ή θεωρείς πως υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης;

Μου αρέσει που βλέπω νέους ανθρώπους να ρισκάρουν. Πιστεύω ότι κάτι «βράζει», κάτι γεννιέται. Πιστεύω πολύ στο ελληνικό σινεμά — έχουμε δημιουργούς, έχουμε ιδέες, έχουμε αισθητική. Ο χώρος χρειάζεται όμως περισσότερη μέριμνα και οικονομική ενίσχυση. Το ταλέντο από μόνο του δεν φτάνει.

Έχεις γευτεί την εμπειρία μιας μεγάλης παραγωγής εξωτερικού με το «Malice» της Amazon. Ποιες είναι οι βασικές διαφορές που εντόπισες στον τρόπο δουλειάς σε σχέση με τα ελληνικά δεδομένα;

Ήταν μια αγγλική παραγωγή όπου όλα λειτουργούσαν στην εντέλεια. Υπήρχε ευγένεια, συνέπεια και επαγγελματισμός. Νιώθεις μεγάλη ασφάλεια σε ένα τέτοιο σετ. Υπάρχουν ειδικότητες που στην Ελλάδα ακόμη δεν συναντάμε συχνά, όπως ο intimacy coordinator για τις ευαίσθητες σκηνές. Έτσι αποφεύγονται παρεμβατικές συμπεριφορές και ο ηθοποιός νιώθει ότι βρίσκεται σε ένα ασφαλές περιβάλλον, χωρίς περιττούς παρατηρητές ή σχόλια. Η καθοδήγηση μιας δύσκολης σκηνής γίνεται πάντα μέσα από διάλογο και συζήτηση.

Νιώθεις ότι μπορείς να εκφραστείς καλύτερα μέσα από την αμεσότητα που έχει το θέατρο ή μέσα από την ακρίβεια του κινηματογραφικού φακού; Υπάρχει κάποιο από τα δύο που αισθάνεσαι ότι σου ταιριάζει περισσότερο;

Δεν έχω ακόμη τόση εμπειρία ώστε να πω ότι μου ταιριάζει περισσότερο το ένα ή το άλλο. Πάντα με γοήτευε το σινεμά γιατί λατρεύω τις μικρές στιγμές που δεν θα υπάρξουν ποτέ ξανά. Ταυτόχρονα, με συγκινεί το «εδώ και τώρα» του θεάτρου, η πειθαρχία και η συνέπεια της επανάληψης.

Εκτός από την υποκριτική, έχεις κάνει και ορισμένες εξαιρετικές φωτογραφίσεις. Τι σε γοητεύει στην ακίνητη εικόνα και πόσο διαφέρει η έκθεση μπροστά στον φωτογραφικό φακό σε σχέση με τη σκηνή του θεάτρου;

Μου αρέσει να δημιουργώ εικόνες και σχήματα με τα σώματα — να φαντάζομαι άβολες πόζες που δημιουργούν αλλόκοτες φιγούρες. Είναι σαν μικροί πίνακες ζωγραφικής. Δεν έχει, όμως, καμία σχέση με τη θεατρική ερμηνεία. Το θέατρο είναι ζωντανό· δεν πρόκειται για την ίδια έκθεση, ούτε για την ίδια καλλιτεχνική έκφραση.

Πόσο σε βοήθησε η πειθαρχία του χορού και του pole dancing στην έντονη σωματικότητα που απαιτούν οι ρόλοι σου, ειδικά στο θέατρο;

Σίγουρα το σώμα και το στομάχι μου έχουν μάθει να αντέχουν — αν και δεν ξέρω πάντα αν αυτό είναι καλό ή κακό! Όσο απαιτητικό κι αν είναι αυτό που καλείσαι να κάνεις, σημασία έχει πάνω απ’ όλα να μην υποφέρει η ψυχή σου, να σέβεσαι τα όριά σου και να μπορείς να λες «όχι» όταν χρειάζεται.

Τι είναι αυτό που σε τράβηξε από μικρή στον χορό και πώς θα περιέγραφες την προσωπική σου σχέση μαζί του με μια μόνο φράση;

Ξεκίνησα ρυθμική γυμναστική από τεσσάρων χρονών και στη συνέχεια έκανα πρωταθλητισμό. Ήταν ένας τρόπος να φεύγω, να ξεφεύγω. Ακολούθησε ένας σοβαρός τραυματισμός και, χρόνια αργότερα, ξεκίνησα ξανά μαθήματα χορού. Η ικανότητα και η ελαστικότητα που είχα αποκτήσει από τον αθλητισμό εναρμονίστηκαν με την έκφραση, τον ρυθμό, τη μουσική και την κίνηση — και όλα αυτά «κούμπωσαν» τελικά με το θέατρο. Δανειζόμενη μια φράση του Ρίτσου για τη γραφή, θα έλεγα πως: εγώ χορεύω γιατί δεν μπορώ να μη χορεύω.

Ο «Σωσμένος» στο Cartel ολοκληρώνει τον φετινό κύκλο παραστάσεων στις 30 Μαΐου. Τι θα ήθελες να περιλαμβάνει η επόμενη χρονιά για σένα καλλιτεχνικά;

Θα συνεχίσουμε με τον «Σωσμένο» και την επόμενη σεζόν, οπότε νιώθω ήδη πολύ γεμάτη. Από εκεί και πέρα, θέλω ωραίες δουλειές, φίλους, μουσικές, χορό, τρέλα και ανθρώπους που να με κάνουν να νιώθω ελεύθερη.