Μερικές φορές χρειάζεται να περιμένεις λίγο πριν πεις τα πράγματα με το όνομά τους. Και για να το ξεκαθαρίσουμε, οι διακινητές δεν είναι “οδηγοί προσφύγων”.

Είναι στρατολογημένα μέλη οργανωμένων εγκληματικών κυκλωμάτων, που δεν διστάζουν να θυσιάσουν ανθρώπους για το χρήμα.

Η ανθρώπινη ζωή, ακόμα και των παιδιών, για αυτούς δεν έχει καμία, μα καμία αξία. Δεν μοιραζόμαστε τις ίδιες αξίες του ανθρωπισμού και σεβασμού στην ανθρώπινη ζωή. Είτε εκμεταλλεύονται την ανθρώπινη απόγνωση στο πλαίσιο υβριδικού πολέμου. Τόσο ξεκάθαρα.

Η δράση τους έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Εμβολίζουν σκόπιμα σκάφη ή τα βυθίζουν για να δημιουργούν τετελεσμένα. Αδιαφορούν πλήρως για τις ζωές που κουβαλούν. Για αυτούς είναι μόνο «κεφάλια».

Ξέρουν όμως πολύ καλά ότι στην πατρίδα μας, η διάσωση ανθρώπων που κινδυνεύουν δεν είναι επιλογή. Είναι νόμος, καθήκον, ανθρωπιά.

Ζούμε σε έναν κόσμο με κράτη και σύνορα. Και στην Ελλάδα με πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, υπάρχει ξεκάθαρη πολιτική βούληση να φυλάσσονται τα σύνορα και να σώζονται ζωές.

Είναι ένας αδιάλειπτος πόλεμος σε καιρό ειρήνης που οι άνθρωποι της πρώτης γραμμής κάποιες φορές τον έχουν πληρώσει με την ίδια τους τη ζωή.

Γιατί το Λιμενικό Σώμα με τη συνδρομή και του Πολεμικού μας Ναυτικού, επιχειρεί μέρα–νύχτα. Χειμώνα, με μποφόρ, τεράστια κύματα και ριπές ανέμου. Χωρίς να ξέρουν αν θα γυρίσουν σπίτι.
Αυτό που για εμάς είναι αυτονόητο, για εκείνους δεν είναι ποτέ δεδομένο.

Το Λιμενικό μας έχει διασώσει πάνω από 262.000 ανθρώπους τα τελευταία χρόνια στις ελληνικές θάλασσες. Δεν είναι αριθμοί. Είναι άνθρωποι. Παιδιά, μανάδες, πατεράδες, με πρόσωπα, ονόματα και ιστορίες.

Και πίσω από κάθε μία από αυτές τις διασώσεις υπάρχουν άνδρες και γυναίκες που κουβαλούν εικόνες που οι λέξεις είναι φτωχές για να τις περιγράψουν.

Γι αυτό, σε όσους αβασάνιστα κάνουν κριτική από την ασφάλεια του καναπέ τους, θέλω να τους πω, για ελάτε να μπείτε τη νύχτα σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα, (που και το καλοκαίρι ακόμα είναι δύσκολο να πας στις Κυκλάδες), με αδίστακτους διακινητές και ανθρώπους στο νερό. Εκεί όπου τα δευτερόλεπτα μετράνε ζωές.

Στο ναυάγιο της Χίου χάθηκαν 15 άνθρωποι, σε μια ακόμη συγκλονιστική τραγωδία. Όμως το έγκλημα των διακινητών δεν θα φορτωθεί σε αυτούς που σώζουν.

Λυπόμαστε βαθιά τα θύματα.
Στηρίζουμε όμως και τους ανθρώπους που φυλάνε τις θαλάσσιες Θερμοπύλες της πατρίδας μας αθόρυβα, σε έναν καθημερινό πόλεμο, με πραγματικό κίνδυνο ζωής.

Και όσο υπάρχουν τέτοια αδίστακτα κυκλώματα που αδιαφορούν και θυσιάζουν ζωές, θα υπάρχουν και Έλληνες λιμενικοί που θα ρισκάρουν τη ζωή τους στη θάλασσα για να τις σώσουν.
Αυτό λέγεται πατρίδα. Αυτό λέγεται ευθύνη.