ΡΕΝΟΥΑΡ - RENOIR
• Σκηνοθεσία-Σενάριο: Τσι Χαγιακάoυα
• Ηθοποιοί: Γιούι Σουζούκι, Χικάρι Ισίδα, Λίλι Φράνκι Γιούμι Καβάι, Αγιούμου Νακάτζιμα
• Φωτογραφία: Χίντεχο Ουράτα
• Μοντάζ: Aν Κλοτζ
• Μουσική: Ρεμί Μπουμπάλ
• Χώρα: Ιαπωνία (Έγχρωμη)
• Διάρκεια: 120΄
Διακρίσεις: 4 Βραβεία και 8 υποψηφιότητες
Cannes Film Festival 2025, υποψηφιότητα για Χρυσό Φοίνικα
Chicago International Film Festival 2025, υποψηφιότητα για Χρυσό Hugo
Asia Pacific Screen Awards 2025, 2 Βραβεία, Σεναρίου και καλύτερης ηθοποιού (Γιούι Σουζούκι)
QCinema International Film Festival 2025,2 Βραβεία, Σκηνοθεσίας και καλύτερης ηθοποιού (Σουζούκι)
Υποψηφιότητες.
Mινιμαλιστικό δράμα ελλειπτικής πλοκής, το οποίο, κρατώντας πάντα τα πόδια του στο έδαφος, αφήνει τις ονειρικές εικόνες του να παρασύρουν το θεατή σε μια μελαγχολικά συγκινητική διαδρομή ως την πόρτα της ενηλικίωσης.
Γιαπωνέζικο κέντημα. Τόκιο το καλοκαίρι του 1987, η Φούκι, ένα ξεχωριστό και ευαίσθητο εντεκάχρονο κορίτσι προσπαθεί να συμφιλιωθεί με τη σοβαρότητα της κατάστασης της υγείας του πατέρα της. Καθώς η μητέρα της είναι απορροφημένη με τη δουλειά και την φροντίδα του συζύγου της, η Φούκι περνά τις καλοκαιρινές της διακοπές παρατηρώντας και εξερευνώντας τον ενήλικο κόσμο γύρω της. Γιατί Ρενουάρ; Επειδή, γράφει η Χαγιακούα «ως παιδί είχα μαγευτεί από τον πίνακα του Πιέρ-Ογκίστ Ρενουάρ «Μικρή Ιρέν»--ψιλοβελονιά (δανίκας)
«Οταν πεθαίνει κάποιος, κλαίμε. Γι' αυτόν που πέθανε ή για αυτούς που μένουν πίσω;»
Η σκηνοθέτης ονόμασε την ταινία της «Ρενουάρ» γιατί - ακόμη κι αν είναι πολύ σεμνή για να το παραδεχτεί - σκηνοθετεί ιμπρεσιονιστικά, εδώ, ένα (αυτοβιογραφικό) κομμάτι της ζωής της. Ένα καλοκαίρι που στιγματίστηκε από την ασθένεια του πατέρα της και από στιγμές ικανές να σου κλέψουν για πάντα την αθωότητά σου, ειδικά όταν νιώθεις πλέον έτοιμη για να βγεις για τη μεγάλη σου βόλτα στο κόσμο.
Με μια αέρινη, ανάλαφρη πινελιά που προσέδιδε ζωντάνια και κίνηση στις πολύχρωμες συνθέσεις του, ο Ογκίστ Ρενουάρ αποτύπωσε στον ζωγραφικό καμβά μερικά από τα εκφραστικότερα και αισθησιακότερα γυναικεία πορτρέτα. Ένα απ’ αυτά είναι και η "Μικρή Ιρέν", στο οποίο ένα οκτάχρονο κορίτσι κοιτάζει έξω από τον πίνακα (το μέλλον της;) με ένα μείγμα μελαγχολίας και ανυπομονησίας. Ο διάσημος Γάλλος ιμπρεσιονιστής και ο συγκεκριμένος πίνακάς του ενέπνευσαν τη δεύτερη ταινία της 49χρονης Γιαπωνέζας Τσίε Χαγιακάουα ("Πλάνο 75") με περισσότερους από έναν τρόπους, βοηθώντας τη να διασκευάσει ελεύθερα τα προσωπικά της βιώματα από το καλοκαίρι του 1987.
Τότε που το alter ego της, η εντεκάχρονη Φούκι, προσπαθεί να συμφιλιωθεί με το σοβαρό πρόβλημα υγείας του πατέρα της, ο οποίος πάσχει από καρκίνο (όπως και εκείνος της σκηνοθέτριας). Πηγαινοέρχεται στο νοσοκομείο, ενώ η εργαζόμενη μητέρα της είναι εξουθενωμένη, απορροφημένη με τη φροντίδα του. Περνώντας ώρες μόνη της, η μικρή εξερευνά με ένα μείγμα περιέργειας, αφέλειας και τόλμης τον ενήλικο κόσμο που την περιβάλλει: στο σχολείο γράφει ένα τρομακτικό διήγημα με θέμα το θάνατο και τίτλο "Θα ήθελα να ήμουν ορφανή", το οποίο πανικοβάλλει τη δασκάλα της. Επηρεασμένη από έναν πνευματιστή τον οποίο βλέπει στην τηλεόραση, προσπαθεί να υπνωτίσει μια γειτόνισσα. Κάνει παρέα με τη συνομήλική της Κουρίκο, η οποία όμως μετακομίζει από τη γειτονιά. Συναντά ένα άλογο και του "χλιμιντρίζει", προσπαθώντας να συνεννοηθεί μαζί του. Τηλεφωνά σε μια γραμμή "για μοναχικές καρδιές" και τελικά γνωρίζεται με έναν άγνωστό της, μυστηριώδη άντρα.
