Η κριτική του Κώστα Νταλιάνη για την ταινία «Τα Κάλαντα των Χριστουγέννων» (2025)

Η ταινία «Τα Κάλαντα των Χριστουγέννων» (2025) εντάσσεται ξεκάθαρα στην παράδοση των εορταστικών αφηγημάτων που αντλούν από το διαχρονικό μοτίβο του A Christmas Carol, επιχειρώντας να το προσαρμόσουν σε ένα σύγχρονο, ελληνικό κινηματογραφικό πλαίσιο. Το εγχείρημα από μόνο του γεννά μια συγκρατημένη αλλά ειλικρινή αισιοδοξία: αποτελεί απόδειξη ότι το ελληνικό σινεμά μπορεί, ακόμη και με περιορισμένα μέσα, να στήσει ένα αξιοπρεπές και συνεκτικό θέαμα, με τεχνική φροντίδα και σαφή στόχο την επικοινωνία με το ευρύ κοινό των γιορτών.

Η ταινία λειτουργεί πρωτίστως ως χριστουγεννιάτικο παραμύθι. Τα υπερφυσικά στοιχεία, οι σκιώδεις «επισκέπτες» και τα οπτικά εφέ –που συχνά θυμίζουν δανεικές εικόνες από τη φαντασιακή δεξαμενή του παγκόσμιου σινεμά– εντάσσονται σε μια λογική θεάματος που δεν διεκδικεί πρωτοτυπία, αλλά επενδύει συνειδητά στην οικειότητα. Σε αυτό το επίπεδο, το φιλμ πετυχαίνει τον στόχο του: είναι εορταστικό, αναγνωρίσιμο και καλοφτιαγμένο, ικανό να σταθεί χωρίς αμηχανία στο πλαίσιο της χριστουγεννιάτικης περιόδου.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στην ερμηνεία του Λώρη Λοϊζίδη στον ρόλο του Λυκούργου Βαρδή (ουσιαστικά ο Εμπενίζερ Σκρουτζ), η οποία λειτουργεί ως ο βασικός συναισθηματικός άξονας της ταινίας. Ο Λοϊζίδης αποφεύγει συνειδητά την καρικατούρα του φιλάργυρου και επιλέγει μια πιο εσωτερική, σχεδόν σκοτεινή προσέγγιση. Η σκληρότητα του ήρωα δεν εκφράζεται με υπερβολές, αλλά με μια ήσυχη, ψυχρή απαξίωση προς τους ανθρώπους και τη χαρά της ζωής. Κάτω από αυτή τη στάση, όμως, διακρίνεται μια ρωγμή ευαλωτότητας, που προετοιμάζει οργανικά τη μετέπειτα μεταστροφή του χαρακτήρα και προσδίδει ανθρώπινο βάθος στην αφήγηση.

Οι βασικές ενστάσεις της ταινίας εντοπίζονται κυρίως στον πυρήνα της ηθικής της πρότασης. Η ιστορία ενός ανθρώπου που καλείται να αναμετρηθεί με μια ζωή σκληρότητας και ιδιοτέλειας απαιτεί αυστηρότητα και σαφή όρια. Σε αντίθεση με πιο κλασικές και σκοτεινές εκδοχές του μύθου, εδώ η λύτρωση παρουσιάζεται με μεγαλύτερη επιείκεια. Η συγχώρεση έρχεται εύκολα και η αλλαγή ανταμείβεται γενναιόδωρα, μειώνοντας κάπως τη δραματική ένταση της μεταμόρφωσης, χωρίς ωστόσο να ακυρώνει πλήρως το συναισθηματικό της αποτέλεσμα.

Η σύγκριση με παλαιότερες κινηματογραφικές προσεγγίσεις αναδεικνύει αυτή τη διαφορετική φιλοσοφία: εκεί όπου η λύτρωση κερδίζεται μέσα από φόβο και επίγνωση της θνητότητας, αποκτά μεγαλύτερο βάρος. Στα Κάλαντα των Χριστουγέννων, η επιλογή είναι σαφώς πιο ήπια και φιλική προς τον θεατή, υπηρετώντας τον εορταστικό χαρακτήρα του έργου.

Συνολικά, πρόκειται για ένα συμπαθές και καλοπροαίρετο φιλμ, με καθαρή πρόθεση, αξιοπρεπείς ερμηνείες και στιγμές ειλικρινούς συναισθηματικής λειτουργίας. Δεν φιλοδοξεί να ανανεώσει ριζικά τον μύθο, αλλά να τον αφηγηθεί με σεβασμό και ζεστασιά. Και σε αυτό το πλαίσιο, πετυχαίνει τον στόχο του: ως χριστουγεννιάτικο κινηματογραφικό δώρο, ίσως όχι αποκαλυπτικό, αλλά σίγουρα καλοδουλεμένο και ευχάριστο.

Ελλάδα, 2025, Εγχρωµο

Παραγωγή: Avaton Films
Σκηνοθεσία: Χρήστος Κανάκης
Σενάριο: Λώρης Λοϊζίδης
Φωτογραφία: Κωνσταντίνος Κουκουλιός
Μοντάζ: Λάμπης Χαραλαμπίδης
Μουσική: Μικές Μπιλής
Πρωταγωνιστούν: Λώρης Λοϊζίδης, Γιάννης Μπέζος, Ορέστης Χαλκιάς, Γιούλικα Σκαφιδά, Κωνσταντίνος Δανίκας, Τάσος Παλαντζίδης, Κώστας Κορωναίος, Δημήτρης Καπετανάκος, Αμαλία Καβάλη, Τάσος Κωστής
Γλώσσα: Ελληνικά
Διανομή: Feelgood