Η κριτική του Κώστα Νταλιάνη για την παράσταση «Family Secrets»

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να αντιμετωπίσει κανείς τον πόνο – σωματικό ή ψυχικό – κι ο τρόπος που ο συγγραφέας EnricoLuttmann προσεγγίζει το θέμα, με ελαφρά ειρωνική διάθεση, το καθιστά απροσδόκητα γοητευτικό χωρίς να μειώνει στο ελάχιστο τη συγκινησιακή του δύναμη. Πέρα από την καυστική ευφυΐα των διαλόγων, το έργο αποφεύγει κάθε ίχνος μελοδραματισμού χάρη στην ευφυή του σύλληψη: ενσωματώνει το ύφος των σαπουνόπερων στην πραγματική ζωή, θέτοντας το αιχμηρό ερώτημα: μιμείται άραγε η τηλεοπτική ψυχαγωγία τη ζωή ή μήπως εμείς βιώνουμε τη ζωή σαν μια ατέρμονη μυθοπλασία;Το έργο διαθέτει μια άρτια δραματουργική δομή – ένα προοίμιο κι ένα επίλογο – που πλαισιώνουν αυτό το επώδυνο και, κατά στιγμές, κωμικό ταξίδι μητέρας και γιου μέσα στη δίνη μιας οικογενειακής κρίσης.

Η Γκράτσια και ο Αδάμ, οι δύο πρωταγωνιστές της ιστορίας μας, προσπαθούν να αντισταθούν με κάθε δύναμη που έχουν στο τσουνάμι γεγονότων που κατακλύζουν τη ζωή τους. Αμπαρώνουν πόρτες, σφραγίζουν τα παράθυρα, αλλά και πάλι δεν αρκεί. Το καράβι μπάζει πια νερά και σιγά - σιγά βουλιάζει και τους παρασύρει στο βυθό. Καθώς προχωράνε μέσα από έναν ιστό αμοιβαίας εξαπάτησης, ανασφάλειας και ενοχής που βαραίνει και τους δύο ήρωες, φτάνουν σε μια κάθαρση ζωτικής σημασίας και σε μια αίσθηση εσωτερικής γαλήνης.

Το σκηνικό της Νόρας Πόντη προϊδεάζει ήδη από την αρχή, με την τηλεόραση να παίζει συνεχώς επεισόδια της θρυλικής σειράς «Τόλμη και Γοητεία», ενώ οι χώροι του σπιτιού είναι διατεταγμένοι σαν να αποτελούν ξεχωριστές ενότητες όπου οι χαρακτήρες αναπαριστούν επεισόδια μιαςδραματικής αφήγησης. Οι φωτισμοί του Αλέξανδρου Λιακόπουλου, με τις εναλλαγές τους από θερμά σε ψυχρά χρώματα, αποτυπώνουν εύστοχα τη μετάβαση από τη συντροφικότητα στην αποξένωση.Πολύ προσεγμένες είναι, επίσης, οι ενδυματολογικές επιλογές της ΝόραςΠόντη, που δένουν αρμονικά με το προφίλ και την προσωπικότητα του κάθε χαρακτήρα.Η μουσική του Άγγελου Ανδρεόπουλου ακολουθεί τα δρώμενα και υπογραμμίζει πολύ εύστοχα τις συναισθηματικές εξάρσεις.

Η σκηνοθετική προσέγγιση του Αλέξανδρου Λιακόπουλου είναι δυναμική κι έντονη χωρίς, όμως, να παραλείπεται η εστίαση στην πραγματικά ευάλωτη πλευρά των χαρακτήρων. Αυτή που είναι αδύναμη, που πονά, που έχει απωθημένα, λύπη και μια μεγάλη ανεκπλήρωτη ανάγκη να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Αυτή είναι άλλωστε η πλευρά που θα επιτρέψει στον θεατή να καταλάβει την αγανάκτηση και τον θυμό των προσώπων του έργου. Το ξέσπασμα είναι, αναμφίβολα, μέρος του μεγαλείου του θεατρικού κειμένου, δεν παύει όμως να είναι η «βιτρίνα» των χαρακτήρων, που περιμένει να γίνει κομμάτια μπροστά στα μάτια του θεατή, αποκαλύπτοντάς του την αλήθεια.Σε αυτό το πλαίσιο, ο σκηνοθέτης επιλέγει μια προσέγγιση που ενισχύει την έμφυτη ειρωνεία του έργου, προσθέτοντάς την σχεδόν σε κάθε στιγμή, διατηρώντας, παράλληλα, μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο πραγματικά αστείο και ανάλαφρο και στο στενάχωρο και συγκινητικό.

Το μεγάλο πλεονέκτημα αυτής της καθηλωτικής παράστασης είναι η εκθαμβωτική ποιότητα των δύο πρωταγωνιστών, των οποίων η χημεία μοιάζει απολύτως φυσική. Η αλληλεπίδρασή τους κινείται ανάμεσα στο ξεκαρδιστικό και το βαθιά συγκινητικό, αλλά παραμένει πάντοτε πειστική χάρη στον αλάνθαστο ρυθμό που εξασφαλίζει η σκηνοθεσία.
Η Μαίη Σεβαστοπούλου, ως η ευέξαπτη και εύγλωττη Γκράτσια, διεισδύει με οξυδέρκεια στην πολυπλοκότητα της ηρωίδας της· γοητεύει και ταυτόχρονα αιφνιδιάζει το κοινό με εκρήξεις ωμής ειλικρίνειας και σκοτεινού χιούμορ. Ο Γιώργης Κοντόποδης, στον ρόλο του Αδάμ, αντισταθμίζει αυτή την ένταση με εσωτερική, μετρημένη δύναμη· μια ερμηνεία χαμηλών τόνων, που όμως συγκινεί με την αλήθεια της.

Το «Family Secrets» δεν είναι απλώς η ειρωνική αναπαράσταση ενός οικογενειακού δράματος τύπου σαπουνόπερας· είναι ένα έξυπνο, διεισδυτικό σχόλιο πάνω στην ανθρώπινη αδυναμία κι ευθραυστότητα. Ως τέτοιο, παραμένει πρωτότυπο και συναρπαστικό.Ένα μικρό θεατρικό διαμάντι.