Διασκέδαση
Η νέα ταινία του σεναριογράφου και σκηνοθέτη Στράτου Τζίτζη διαφέρει κατά πολύ από την προηγούμενη φιλμογραφία του («Σώσε με», «45m2», «Καύση»), καθώς αποτελεί μια έντονα αυτοσαρκαστική, αλληλεπιδραστική και meta καυστική σάτιρα με άφθονο χιούμορ.
Η βασική πλοκή επικεντρώνεται γύρω από την προσπάθεια του σκηνοθέτη Σταύρου Τζίτζα (το alter ego του πραγματικού σκηνοθέτης της ταινίας) να εκδώσει ένα βιβλίο φιλοσοφίας μετά από το διάλλειμα που έχει κάνει από τον κινηματογράφο. Ένα βιβλίο που «έχει κάτι να πει». Τα πάντα είναι εναντίον του σε αυτή την προσπάθεια: η πρώην γυναίκα του που τον ειρωνεύεται σε κάθε βήμα του, ο διευθυντής της σχολής που δεν τον πληρώνει, οι εκδότες που τον παροτρύνουν να γράψει νέο σενάριο αντί για βιβλίο και πάνω από όλα οι ανασφάλειες του ίδιου του σκηνοθέτη. Ένας απρόσμενος σύμμαχος θα βρεθεί τυχαία σε μια νύχτα σε ένα μπουρδέλο: η πληθωρική και φιλοσοφημένη πόρνη Ναταλία από τη Μολδαβία, με πτυχίο φιλοσοφίας, η οποία φαίνεται να γνωρίζει πολύ περισσότερα για το αντικείμενο από τους «ειδικούς».
Η ταινία προσπαθεί να συνδυάσει με πρωτότυπο τρόπο δύο – εκ πρώτης όψεως – παράταιρα στοιχεία: το χιούμορ και τη φιλοσοφία. Είναι χαρακτηριστική η σκηνή στην είσοδο του μπουρδέλου, όπου ο πρωταγωνιστής περιμένει τη σειρά του μαζί με τρεις μουσουλμάνους και τους αναλύει την θεωρία του ότι όλοι οι θρησκευτικοί ηγέτες (Χριστός, Αλλάχ κ.α.) ήταν υπερβολικά σοβαροί και ποτέ δεν έκαναν αστεία. Η προσπάθεια του αυτή, βέβαια, έχει ως αποτέλεσμα να φύγουν όλοι οι επίδοξοι «πελάτες», αποδεικνύοντας ότι και οι φανατικοί πιστοί συχνά στερούνται χιούμορ.
Το έντονο αυτό-αναφορικό «meta» στοιχείο της ταινίας φανερώνεται από το γεγονός πως το βιβλίο «Έχω κάτι να πω», που προσπαθεί να εκδώσει ο σκηνοθέτης της ταινίας, που υποδύεται ο Αντίνοος Αλμπάνης, είναι πραγματικό βιβλίο που εκδίδεται συγχρόνως με την ταινία από τον σκηνοθέτη Στράτο Τζίτζη. Η έμπνευση από το φελινικό αυτοβιογραφικό στιλ είναι εμφανής και σχολιάζεται στην ταινία από τους ίδιους τους συντελεστές, όταν παρακολουθούμε το ίδιο το συνεργείο καθώς γυρίζει την ταινία! Οι σκηνές αυτές, που φαίνονται σαν να είναι αυτοσχεδιασμοί της στιγμής, είναι καλοζυγισμένες και λειτουργούν άψογα ως ιντερλούδια στην πλοκή της ταινίας, παρέχοντας πολλά «inside jokes» σχετικά με την φιλμογραφία του Στράτου Τζίτζη (και του alter ego του Σταύρου Τζίτζα). Σε μια ξεκαρδιστική σκηνή ο Αντίνοος Αλμπάνης, φαινομενικά εκτός χαρακτήρα, αναφέρεται στην αμοιβή που θα λάβει για την δουλειά του στην ταινία και υπάρχει συζήτηση μεταξύ του πραγματικού παραγωγού της ταινίας και του Στράτου Τζίτζη. Τα όρια μεταξύ τέχνης και αληθινής ζωής διαλύονται με απολαυστικό τρόπο.
Η πρόθεση εδώ του Στράτου Τζίτζη δεν είναι απλά ένα αυτο-κοίταγμα στον καθρέφτη (το οποίο συμβαίνει με απολαυστικά «τυχαίο» τρόπο), αλλά και μια επίκληση στον θεατή για περισυλλογή γύρω από τη δική του υπόσταση μέσω των ιδεών και των εικόνων που παρουσιάζονται στην μεγάλη οθόνη. Πρόκειται για μια έντονα διαδραστική ταινία που επιδιώκει τον διάλογο με τον θεατή.
Ο Αντίνοος Αλμπάνης, σε έναν διαφορετικό ρόλο, είναι πειστικότατος. Τα μούσια που έχει αφήσει κατευθύνουν το βλέμμα μας στα εκφραστικότατα μάτια του και μας μεταδίδει μέσω αυτών σχεδόν τα πάντα: συμπάθεια, συμπόνια, καλοσύνη, αγαθότητα, ανασφάλεια και χιούμορ. Το σχόλιο που γίνεται μέσα στην ταινία, όσον αφορά την ομοιότητα του ρόλου του με τον αντίστοιχο του Μαστρογιάνι στο 8 ½ του Φελίνι, μας βρίσκει σύμφωνους, καθώς ο Αλμπάνης εκπέμπει την ίδια γοητεία, την ίδια ανασφάλεια και ανωριμότητα, σχεδόν παιδικότητα, στο παίξιμο του.
Από το υπόλοιπο καστ, αποκάλυψη είναι η Αναστασία Δέλτα, η οποία τραβάει τα βλέμματα πάνω της μόνο και μόνο ευρισκόμενη στο πλάνο. Με το κωμικό τάιμινγκ και το πάθος της μετέτρεψε τον ρόλο της σε κάτι παραπάνω από την «πόρνη με τη χρυσή καρδιά». Κατάφερε να εκφράσει τα συναισθήματα ενός αντιφατικού χαρακτήρα, ειδικά στον μονόλογο για τη μοναξιά του επαγγέλματος της. Επιπλέον, η κωμική χημεία που είχαν με την Φένια Αποστόλου, που υποδύεται την τσατσά, είναι τόσο απολαυστική που περιμένεις εναγωνίως πότε θα εμφανιστούν ξανά στην οθόνη. Η Ζέτα Δούκα ισορροπεί άψογα ανάμεσα στην καρικατούρα της τηλεστάρ και της σκεπτόμενης γυναίκας που ξέρει πως συμβιβάζεται. Ο Γιάννης Ζουγανέλης έχει μερικές από τις πιο αστείες ατάκες του σεναρίου και τις εκμεταλλεύεται πλήρως με το τάιμινγκ και την εμπειρία του.
Δεν είναι εύκολο να κάνεις κωμωδία που να μην είναι επιφανειακή και να έχει κάτι να πει.
Ο Στράτος Τζίτζης δικαιώνει τις προσδοκίες του τίτλου της ταινίας (και του βιβλίου του) και λέει πολλά για πολλούς. Ο καθένας μπορεί να εισπράξει κάτι διαφορετικό, αλλά όλοι θα απολαύσουν την διαδρομή ως τον τελικό προορισμό.
ΕΧΩ ΚΑΤΙ ΝΑ ΠΩ _ trailer
Η ταινία προβάλλεται στον ιστορικό κινηματογράφο της Πάτρας «Πάνθεον».
Δ. Γούναρη 34, Πάτρα, τηλέφωνο: 2610-325578
Ώρα προβολής: 21:30 (ως 9.4.2025)
Πρωταγωνιστούν οι Αντίνοος Αλμπάνης, Ζέτα Δούκα, Γιάννης Ζουγανέλης, Βίβιαν Κοντομάρη, Χρήστος Σαπουντζής, Ματίλντα Τζίτζη και Αναστασία Δέλτα.
Συμπρωταγωνιστούν οι Φένια Αποστόλου, Ελενα Χαραλαμπούδη, Κώστας Φιλίππογλου, Χάρης Χιώτης, Τίτος Γρηγορόπουλος, Αλεξάνδρα Ζώη. Συμμετέχουν οι Πέτρος Τατσόπουλος, Ικαρος Μπαμπασάκης, Βίκυ Φλέσσα, Φαίδων Κυδωνιάτης, Γιώργος Κουτλής, Λάκης Γαβαλάς. Εμφανίζονται οι πρωταγωνιστές προηγούμενων ταινιών του Στράτου Τζίτζη, όπως οι Μαρία Ζορμπά, Εφη Λογγίνου, Αλέκος Συσσοβίτης, Θοδωρής Αθερίδης, Γιώργος Χρανιώτης, Βασιλική Τρουφάκου, Γιώργος Καραμίχος, Φίλιππος Σοφιανός, Μπάμπης Χατζηδάκης, Αννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους.
Το τραγούδι της ταινίας είναι μια συνεργασία των Turboflow3000 και της Sci-Fi River. Στο soundtrack συμμετέχουν με τραγούδια τους οι Γιάννης Αγγελάκας, Ταφ Λάθος, Παιδί Τραύμα, Turboflow3000, Ghetto Queen, Fundracar, Lepyr, κ.ά.
Ελλάδα, 2024
Παραγωγή: Μιχάλης Σαραντινός
Σκηνοθεσία: Στράτος Τζίτζης
Σενάριο: Στράτος Τζίτζης
Φωτογραφία: Θάνος Λυμπερόπουλος
Μοντάζ: Πλάτων Γιαννακάκης
Διάρκεια: 96 λεπτά
Διανομή: Steficon Films
