Γιατί η παράδοση είναι πιο ισχυρή από τους νεωτερισμούς.

Θυμάστε όλοι όσοι έχετε αναμνήσεις από τη δεκαετία του ’80 και του ’90 πόσο διαδεδομένος ήταν ο καφές τύπου φραπέ ειδικά στη νεολαία της εποχής; Σε καφετέριες, οικοδομές, παραλίες, χωράφια, πάντοτε θα βρισκόταν κάποιος με έναν φραπέ στο χέρι. Με γάλα ή χωρίς, μέτριος ή γλυκός ή για τους πολύ θαρραλέους ακόμα και σκέτος. Ο ελληνικός ήταν ο καφές που έψηνε η γιαγιά στο χωριό, αυτός που έπιναν οι παππούδες στα καφενεία και αυτός που σερβιριζόταν σε διάφορες περιστάσεις όπως κηδείες και μνημόσυνα.

Τι συνέβη όμως στο πέρασμα του χρόνου; Ο φραπές που εθεωρείτο η επιλογή της μόδας για τη νεολαία και που ήταν σύμβολο απαγκίστρωσης από τον συντηρητισμό της παλιάς γενιάς, ξεπεράστηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από τον φρέντο εσπρέσο και τις διάφορες παραλλαγές του. Ο ελληνικός καφές όμως έμεινε εδώ, με την απλότητά του, με την ευκολία του –χρειάζεται μόνο ένα μπρίκι και ένα γκαζάκι– με το πλούσιο άρωμά του και τη ζεστή ανάμνηση των παιδικών μας χρόνων σε στιγμές θαλπωρής μπαίνοντας ο αγρότης από τη σκληρή δουλειά στα χωράφια στο σπίτι το απόγευμα.

Το συμπέρασμα είναι, με αφορμή την ταπεινή συνήθεια του καφέ, ότι η παράδοση με την απλότητά της, τις ισχυρές μνήμες της οι οποίες είναι συνυφασμένες με τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής του ανθρώπου είναι πάντοτε επίκαιρη, πάντα ζωντανή και επιδεικνύει μία αξιοθαύμαστη ανθεκτικότητα στον χρόνο. Αντιθέτως, οι νεωτερισμοί κάθε εποχής ξεπερνιούνται με περισσή ευκολία από κάτι το οποίο αποδεικνύεται πιο θελκτικό για τις νεότερες γενιές. Όποιος θέλει να κοιτάξει στο μέλλον, πρέπει πρώτα να πατήσει την παράδοση και να αντιληφθεί ότι μέλλον χωρίς γερές ρίζες είναι ουσιαστικά ένα άλμα στο κενό.

 (*Το όνομα είναι ψευδώνυμο. Τα στοιχεία του συγγραφέα είναι στη διάθεση της συντακτικής ομάδας.)