Διασκέδαση
Δεν λέμε ότι οι μεγάλες θεατρικές παραγωγές που έρχονται στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας παίζονται σε άδειες καρέκλες, εκεί στο Δημοτικό Θερινό Θέατρο της Πάτρας, στην οδό Ρίτσου.
Λέμε ότι ο κόσμος θα μπορούσε να ήταν ασφαλώς περισσότερος αν οι ίδιες παραστάσεις παίζονταν σε ένα άλλο χώρο και όχι σε αυτό το λυόμενο θεατράκι που βρίσκεται κοντά στα… αποδυτήρια του Παμπελοποννησιακού Σταδίου.
Αν το παρατηρήσει κανείς - και παρά την άκρως επιτυχημένη προσπάθεια των φωτογράφων για να μας δώσουν την εντύπωση ότι το θέατρο είναι κατάμεστο από κόσμο - βλέπει άδειες θέσεις, τόσο στις κερκίδες, όσο και στις πλαστικές καρέκλες και μάλιστα σε παραστάσεις που κατά κοινή ομολογία είναι πολύ καλές και έχουν εμπορική επιτυχία.
Πληρώνουμε έτσι ως πόλη και ως φεστιβάλ το τίμημα του λυόμενου θεάτρου στην πράξη. Καλλιτεχνικά αφού αρκετές από τις μεγάλες θεατρικές παραγωγές δεν περνάνε πλέον καν από την Πάτρα και αυτές που έρχονται δεν φεύγουν και με τις καλύτερες των εντυπώσεων από τον χώρο, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της αντιδημαρχίας.
Εμπορικά χάνονται θεατές, αυτό είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, όπως σίγουρο είναι ότι το τελευταίο ποσώς ενδιαφέρει την δημοτική αρχή. Και εδώ που τα λέμε σε πολλές παραστάσεις ή εκδηλώσεις -άγνωστο το γιατί- βλέπουμε τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα στις καρέκλες. Κι ο νοών νοείτω...
