Ξέρετε έχω αυτή τη μανία να διαβάζω πολλά άρθρα και συνήθως προσπαθώ να διαβάζω πίσω από τις λέξεις καθώς εκεί βρίσκεται το νόημα των κειμένων.
Διαβάζω λοιπόν:
- ΕΦΣΥΝ, "Μπλόκο στo φασιστικό κάλεσμα του Family Pride [...] Λόγω της φασιστικής συγκέντρωσης, οι συλλογικότητες «Πρωτοβουλία αντιφασιστ(ρι)ών από τα νότια προάστια & αλληλέγγυα» και «Πρωτοβουλία ατόμων ενάντια στο family pride» είχαν εξαγγείλει αντιφασιστική συγκέντρωση,"
- LiFo, "Aκόμα κι ένας άσχετος με όλα αυτά αντιλαμβάνεται ότι αν υπάρχει κάποιος ορισμός της παράνοιας, αυτός είναι ακριβώς η επινόηση των «family» και των «straight» Pride!"

Έτσι η ΕΛ.ΑΣ. ανακοίνωσε ότι απαγορεύει την πραγματοποίηση της δημόσιας υπαίθριας συνάθροισης υπέρ του θεσμού της οικογένειας καθώς όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση "εγκυμονείτε σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια και επαπειλείται σοβαρή διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής".
Βέβαια όταν προαναγγέλλεται αντισυγκέντρωση διαμαρτυρίας για τα gay pride εκεί είναι όλα ρόδινα και δεν απαγορεύονται όλες οι εκδηλώσεις εκατέρωθεν, παρά μόνο η αντισυγκεντρώση.
Δε πα να είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο το δικαίωμα του συνέρχεσθε (άρθρο 11 του Συντάγματος: "Οι Έλληνες έχουν το δικαίωμα να συνέρχονται ήσυχα και χωρίς όπλα"). Βλέπεται το Σύνταγμα προβλέπει προστασία για όλες τις
διαδηλώσεις ανεπιφυλάκτως καθώς δεν νοείται θεματικός περιορισμός των διαδηλώσεων και ο σκοπός τους μπορεί να αφορά οιοδήποτε ζήτημα, ανεξαρτήτως το πόσο μειοψηφικό θεωρείται αυτό. Ως εκ τούτου, η παρεμπόδιση μιας διαδήλωσης, ακόμα και μειοψηφικού χαρακτήρα, έρχεται σε αντίθεση με τις έννοιες της ανεκτικότητας και της πολυφωνίας, γεγονός που συνεπάγεται δυσμενή μεταχείριση μεταξύ των κοινωνικών ομάδων και ιδεών.
Όμως στις κοινοβουλευτικές "δικτατορίες" αυτά είναι ψιλά γράμματα καθώς η ατζέντα της Woke and Cancel Culture επιβάλει την φίμωση της αντίθετης άποψης ακόμα και δια της βίας. Αυτός ο αχαλίνωτος «αναιρετισμός», αποτελεί μια ισχυρή συνιστώσα ενός σύνθετα ενορχηστρωμένου κινήματος αναθεώρησης του πολιτισμού μας, μηδενισμού της κατατεθειμένης ζώσας εμπειρίας της ανθρωπότητας και ανάγεται επομένως σε έναν στρατηγικό εχθρό των ιστορικών λαών, αλλά και της παραδοσιακής κοινωνίας ή οποία τείνει να δαιμονοποιηθεί.
Ο φασισμός των αναιρετικών δικαιωματιστών, πάντα με τις ευλογίες της κυβέρνησης που βρίσκεται στον δρόμο της Μεγάλης Επανεκκίνησης (Κλάους Σβάμπ- The Great Reset), καταστρατηγεί κυριολεκτικά την όποια έννοια δημοκρατίας, σπρώχνοντας ολοένα και περισσότερο την κοινωνία μας στην απύθμενη χοάνη μιας υποκουλτούρας διάκενης επιθυμίας. Όμως όσο και αν οι στρούκτορες των "identity politics" υποδαυλίζουν με ρητορικές μίσους τα θεμέλια των κοινωνιών, η πραγματικότητα εξακολουθεί να αντιστέκεται, ανοίγοντας διάπλατα τις λεωφόρους για την ορμητική επάνοδο των λαών στο προσκήνιο της Ιστορίας.