Ήταν από τις παραστάσεις που μας άρεσαν τόσο για την επαφή που είχε ο πρωταγωνιστής της με το κοινό, ο Χρήστος Χρήστου, συνομιλώντας επί της ουσίας μαζί του και αναδεικνύοντας την διαδραστικότητα που έχει η μαύρη κωμωδία, όσο για το στήσιμο της.

Όπως καταλάβατε μιλάμε για την παράσταση Παπάγια Μάντολες που ανέβηκε για δύο μέρες στο Επίκεντρο και το κοινό της Πάτρας την αγκάλιασε και με το παραπάνω. Γέλασε, προβληματίστηκε και φυσικά θυμήθηκε τα χρόνια της οικονομικής κρίσης τα οποία ούτε είναι τόσο μακρινά, ούτε ανεπίκαιρα.

Μια από τα ίδια ζούμε, απλά οι κρίσεις είναι διαφορετικές. Το στοιχείο που κατά την άποψη μας ανέδειξε με τον καλύτερο τρόπο η σκηνοθεσία της Πέτρας Μαυρίδη και παρουσίασε πάνω στη σκηνή ο Χρήστος Χρήστου (βάση πάντα του κειμένου, μην το αδικούμε) , ήταν αυτό της καυστικότητας απέναντι στη συμπεριφορά του νεοέλληνα.

Ο νεοέλληνας με την αγάπη στο παράξενο, στο ξένο που στην προκειμένη περίπτωση, δηλαδή στην μαγειρική, είχε να κάνει με τα γαστρονομικά πιάτα των μεγάλων σεφ και των ποιοτικών εστιατορίων, η οποία αγάπη προέρχεται και ταυτόχρονα κατευθύνεται από την ματαιοδοξία του.

Μια ματαιοδοξία που την ίδια στιγμή που τον κάνει να στρέφεται ενάντια του συστήματος, την ίδια στιγμή αποτελεί μέρος του. Κι αυτή η εκκρεμής κατάσταση, αυτή η εναλλαγή,  φάνηκε και πάνω στη σκηνή, φτάνοντας σε ένα εντυπωσιακό τέλος.