Μια μαύρη κωμωδία ανεβαίνει την Τρίτη 21 και την Τετάρτη 22 του μήνα στο θέατρο Επίκεντρο, στην Πάτρα.

Η πατρινή Πέτρα Μαυρίδη μαζί με τον Χρήστο Χρήστου  (τον πρωταγωνιστή της παράστασης) και τους υπόλοιπους συνεργάτες τους φέρνουν στην Πάτρα ύστερα από την ολοκλήρωση του κύκλου των παραστάσεων στην Αθήνα, την κωμωδία «Παπάγια Μάντολες». 

Μια καυστική κωμωδία για… γερά στομάχια, σε κείμενο του Αντώνη Κρύσιλα, που γράφτηκε στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, όμως, παραμένει δυστυχώς το ίδιο επίκαιρη. H σκηνοθέτης της παράστασης, Πέτρα Μαυρίδη, μιλάει στο patrasevents.gr για αυτή την κωμωδία που έρχεται για δύο μόλις παραστάσεις και που φυσικά αξίζει να δούμε.


Γιατί αποφασίσατε να ανεβάσετε μια μαύρη κωμωδία;

Όπως στη ζωή έτσι και στη σκηνή η λύπη εμπεριέχεται στη χαρά όπως και η χαρά εμπεριέχεται στη λύπη. Τίποτα δεν είναι μόνο άσπρο ή μαύρο.

Μια μαύρη κωμωδία σου δίνει τη δυνατότητα να πεις τα πιο σοβαρά πράγματα μέσα από το χιούμορ. Με εργαλεία την αμεσότητα και την ειλικρίνεια ο θεατής έχει την ελευθερία να περάσει από μια γκάμα συναισθημάτων και να φύγει με μια γλυκόπικρη αίσθηση και πολύ τροφή για σκέψη.

Το συγκεκριμένο έργο γράφτηκε στην αρχή της οικονομικής κρίσης. Πόσο επίκαιρο είναι μια δεκαετία και κάτι μετά;

Δυστυχώς αρκετά. Αν δεν αλλάξουμε εμείς ώστε να αλλάξει το σύστημα δεν νομίζω ότι θα πάψει να είναι επίκαιρο.

Πώς ο ήρωας από την απόλυτη δόξα φτάνει στην φυλακή; Είναι επιλογή του και γιατί;

Ο ήρωας του έργου κάνει μια επιλογή και την υποστηρίζει. Όπως λέει και ο ίδιος: “Θα  μπορούσα βέβαια να κάνω αυτό πού  μου ζήτησαν. Να τους τραπεζώσω, να εισπράξω μισό ετήσιο προϋπολογισμό και να το βουλώσω. Όπως έκανα πάντα. Όπως  κάνουμε όλοι μας πάντα. Θα ήμουν έξω τώρα. Καταξιωμένος. Όχι όμως και ελεύθερος.”


Το κείμενο είναι πολιτικό, έχοντας καυστική διάθεση. Ποιο είναι το πολιτικό μήνυμα που περνάει;

Νομίζω το βασικότερο μήνυμα που θέλει να περάσει αυτό το έργο είναι η ελευθερία. Ελευθερία της σκέψης, του λόγου αλλά και των πράξεων. Δηλαδή το να καταφέρεις να ζήσεις εν τέλει βάσει του δικού σου θέλω απαλλαγμένος από τα κοινωνικά στερεότυπα και τις κοινωνικές επιβολές.

Αν σας έλεγαν αύριο θα κάνατε το τραπέζι σε δέκα άτομα της πολιτικής και της οικονομικής εξουσίας τι θα τους βάζατε στο μενού;

Δεν νομίζω ότι θα είχα αντίστοιχο μενού με αυτό του σεφ της παράστασης. Θεωρώ ότι ο διάλογος μπορεί να δημιουργήσει ένα πρόσφορο έδαφος για ζύμωση ιδεών, ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να είναι.

Ποια είναι τα κακώς κείμενα που μαγειρεύει το έργο και πώς μέσα από αυτή την μαγειρική μπορεί να βγει ένα πιάτο που να τρώγεται;

Το έργο πραγματεύεται πολλά θέματα όπως την πολιτική και οικονομική κρίση, τον ρατσισμό, την αυτοπραγμάτωση. Ο Σεφ του έργου, μας παρουσιάζει γεγονότα σταθμούς της ζωής του και πως αυτά τον οδήγησαν σ’αυτό που είναι σήμερα. Είναι ένα έργο που σου προκαλεί πληθώρα συναισθημάτων και δημιουργεί ένα πρόσφορο έδαφος για να συμμετέχει το κοινό στη δημιουργική διαδικασία.

Δεν ξέρω λοιπόν αν θα βγει ένα πιάτο που τρώγεται από όλους καθώς ο καθένας έχει το προσωπικό του γούστο ξέρω όμως πως η συγκεκριμένη παράσταση δημιουργεί ένα συλλογικό κλίμα ανοιχτό στο διάλογο και την επικοινωνία που εμπεριέχει όλες τις απόψεις και δεν αφήνει κανέναν μόνο.


Και κάτι τελευταίο: Αν καθόσασταν σε μια πλατεία και τρώγατε και ερχόταν ένα παιδάκι και σας έλεγε ότι πεινάει θα συνεχίζατε το φαγητό σας; Ποια είναι η ευθύνη που έχουμε εμείς για τα «Παπάγια μάντολες»

Ναι προφανώς και θα βοηθούσα. Αλλά δυστυχώς για να υπάρξει αλλαγή πρέπει να καλλιεργηθεί τόσο η ατομική όσο και η συλλογική και η πολιτική ευθύνη. Όπως πολύ εύστοχα αναφέρεται και στο κείμενο της παράστασης: «Ο λαός άλλωστε δεν  έχει μνήμη»… Αν είχε θα ψήφιζε τους  ίδιους και τους ίδιους; Θα γινόταν ποτέ ο μ...ας του χθες ο σωτήρας του αύριο; Και  όμως. Κάθε σύστημα έχει τελικά την ενημέρωση, τους πολιτικούς, τη  δικαιοσύνη, τη μνήμη και, χωρίς παρεξήγηση, τους πολίτες πού του αξίζουν.