Ανακοίνωση:

Επί μήνες το νοσοκομείο Αιγίου εφημερεύει με προσωπικό κάτω από το ελάχιστο όριο. Επί μήνες το πρόγραμμα εφημερίας δεν καλύπτει τους κανόνες ασφαλούς εφημέρευσης και εκθέτει το κοινό αλλά και τους εργαζόμενους σε κίνδυνο.
Επί μήνες το τμήμα επειγόντων περιστατικών του χειρουργικού τομέα μπορεί να μην έχει κανένα ιατρό. Ταλαιπωρία , αναλγησία και αναξιοπρέπεια η οποία έχει γίνει καθημερινότητα.
Η διοίκηση είναι πλήρως ενημερωμένη για όλα με καθημερινές αναφορές γραπτές και προφορικές. Η ανικανότητα στην αντιμετώπιση των προβλημάτων δικαιολογείται με επαναλαμβανόμενη απάντηση «δεν μπορώ να κάνω κάτι». Τέτοια ανικανότητα που ακόμα και όταν ο διοικητής της ΥΠΕ με πρωτοβουλία του έδωσε μια έστω προσωρινή λύση η διοίκηση δεν την υλοποίησε. Ακόμα και τότε «δεν μπορούσε να κάνει κάτι». Το μόνο που μπορεί να κάνει η διοίκηση είναι να στέλνει εντέλλεσθε σε όσους ιατρούς έχουν απομείνει να καλύπτουν παράνομα προγράμματα με επικίνδυνες για την δημόσια υγεία εφημερίες.
Τον μήνα Μάιος που έχει πολλαπλές αργίες λόγω των εορτών και η Αιγιάλεια θα διπλασιάσει τον πληθυσμό της, θα υπάρχουν 12 ημέρες όπου τα επείγοντα του χειρουργικού τομέα δεν θα έχουν κανένα γιατρό. Ακόμα περισσότερες θα είναι οι ημέρες με μόνο έναν γιατρό στα ΤΕΠ. Οι ιατροί που έχουν απομείνει θα κληθούν με εντέλλεσθε να καλύψουν τα κενά ενώ για να γίνει αυτό, και για ακόμα μια φορά, θα πρέπει κάποιοι να κάνουν 20 και πλέον εφημερίες. Επειδή η διοίκηση «δεν μπορεί να κάνει κάτι» το προσωπικό θα πρέπει καλύψει την ανεπάρκεια της.
Ακούμε συνέχεια για χρόνιες παθογένειες αλλά η χειρότερη από όλες είναι η κατάληψη διοικητικών θέσεων με μόνο προσόν τον κομματικό μανδύα αλλά μέσα από τον μανδύα κενό. Μετά από τόσους μήνες επισφαλούς εφημερίας ο μήνας του Πάσχα θα είναι ακόμα χειρότερος. Τα εντέλλεσθε που αναίσχυντα υπογράφει η διοίκηση θα μπορούσαν να έχουν τίτλο «πάμε και όπου βγει».
Απευθυνόμαστε σε όποιον θέλει να ακούσει και μπορεί «να κάνει κάτι» γιατί η διοίκηση «δεν μπορεί».
Κούρασε η ανικανότητα, κούρασαν οι φτηνές δικαιολογίες, όποιος δεν μπορεί ας πάει σπίτι του μήπως και βρεθεί κάποιος που να μπορεί!