Το κίνημα της πετσέτας που έλαβε χώρα το περασμένο καλοκαίρι στα νησιά, ίσως να αποτελέσει την αιτία για να γυρίσουμε στις παραλίες της Αχαΐας στην κοσμική ζωή της δεκαετίας του '60 και του '70, τότε που δεν υπήρχαν καταστήματα και ξαπλώστρες για να καθίσει κανείς και όλα ήταν "ελεύθερα". 

Ελεύθερα, χωρίς όμως τις ανάλογες υπηρεσίες. Ούτε ξαπλώστρα, ούτε καφέ, ούτε νεράκι, ούτε αναψυκτικό.  Σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις και παρά το γεγονός ότι η φετινή καλοκαιρινή περίοδος θα είναι μεγαλύτερη από κάθε άλλη λόγω της υψηλής θερμοκρασίας, τα καταστήματα που θα κάνουν χρήση των παραλιών τους θα είναι λιγότερα από κάθε άλλη χρονιά. 

Ο λόγος είναι γιατί ένα μεγάλο ποσοστό των επαγγελματιών έχοντας ενημερωθεί για τα όσα ισχύουν στο νέο νόμο για τη χρήση των αιγιαλών, δεν θέλουν καν να μπλέξουν. Ακόμα όμως και τα μαγαζιά που μη έχοντας άλλη επιλογή θα κάνουν χρήση των παραλιών, είναι αναγκασμένα να βάλουν λιγότερες ξαπλώστρες και τραπεζοκαθίσματα από άλλες φορές. 

Οπότε στις πολυσύχναστες παραλίες που έχουν κόσμο και κάθε Σαββατοκύριακο βουλιάζουν από την κίνηση ένα μεγάλο ποσοστό των λουόμενων δεν θα βρίσκει καν να κάτσει σε ξαπλώστρα και θα απλώνει πετσέτα. Οπότε το κίνημα της πετσέτας, δια μέσω της νέας κείμενης νομοθεσίας πέτυχε τον στόχο του, κατά μια έννοια. 

Έστω και αν στην Πάτρα και στην Αχαΐα το σκηνικό ήταν εντελώς διαφορετικό από τα νησιά όπου αναπτύχτηκε το εν λόγω κίνημα. Στην Ελλάδα βρισκόμαστε άλλωστε. Στην χώρα των άκρων, όπου οι μέσες λύσεις είναι κάτι σαν ανέκδοτο.