Τι γίνεται σε αυτό το… γαλατικό χωριό της Πάτρας; Αυτή θα ήταν η σκέψη που έρχεται στο μυαλό του καθενός θέλοντας να βγάλει ένα συμπέρασμα των όσων έχουν συμβεί τις τελευταίες ώρες μέσα και έξω από το νέο δημαρχιακό μέγαρο.

Ας τα πάρουμε τα πράγματα από το… τέλος. Άγνωστοι (έτσι ισχυρίζεται η δημοτική αρχή) έκαναν επίθεση τα ξημερώματα της Παρασκευής και έδιωξαν από τον χώρο του δημαρχείου τους πρώην συμβασιούχους των κοινωφελών προγραμμάτων του ΟΑΕΔ, ενώ έριξαν και λίγο ξύλο σε δύο - τρεις που δεν έφευγαν από εκεί.

Ως δια μαγείας ο χώρος και το νέο δημαρχιακό μέγαρο άνοιξε και σταμάτησε να είναι υπό κατάληψη. Υπό κατάληψη ήταν γιατί κάποιοι από τους 400 και πλέον πρώην παρατασιούχους συμβασιούχους που ξεκίνησαν να εργάζονται πριν από μια…. εξαετία για οχτώ μήνες (όπως το διαβάζετε είναι), αποφάσισαν να μπουν μέσα, να το κλειδώσουν και να αφήσουν από έξω τον δήμαρχο, τους αντιδημάρχους, τους μόνιμους υπαλλήλους και φυσικά τους δημότες που ίσως να ήθελαν να εξυπηρετηθούν από κάποια από τις υπηρεσίες που στεγάζονται εκεί.

Το κλείδωσαν λέει γιατί ήθελαν μια έμπρακτη στήριξη από τον δήμαρχο και τη δημοτική αρχή για να πάνε στο δικαστήριο που έχουν στο Λασίθι (17 Απριλίου) για να διεκδικήσουν εκεί την εκ νέου παράταση της σύμβασης τους, την ανανέωση της, με προοπτική τη μόνιμη πρόσληψη τους στον εργασιακό "παράδεισο" του ελληνικού δημοσίου και του δήμου.

Πώς τους ήρθε όμως η φαεινή αυτή ιδέα για να γίνουν μόνιμοι του δημοσίου και του δήμου, ενώ γνώριζαν από την αρχή ότι θα εργάζονταν οχτώ μήνες;

Τους είχε πει λέει ο δήμαρχος (και όλο οι υπόλοιποι που τον πλαισιώνουν) προκειμένου να τονώσει το εργατικό του προφίλ, αλλά και να καλυφτούν τα μεγάλα κενά πράγματι που έχει σε έμψυχο δυναμικό ο Δήμος Πατρέων, ότι υπάρχει περίπτωση να γίνουν μόνιμοι εφόσον ξεκινήσουν έναν αγώνα, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει από πλευράς κομματικής επιλογής.

Οι εργαζόμενοι λοιπόν το πίστεψαν, έκτισαν τις ελπίδες τους και αποφάσισαν να πληρώνουν δικηγόρους και να τρέχουν κάθε τόσο στα δικαστήρια για να παίρνουν παρατάσεις, δεχόμενοι ταυτόχρονα να πληρώνονται με κάτι παραπάνω από 500 ευρώ, με μισθούς ανειδίκευτου εργάτη, βγάζοντας και όλη τη χαμουδουλειά των έργων που ήταν σε εξέλιξη για τον Δήμο.

Και ως που μια μέρα ο δήμαρχος, μαζί με τους δικούς του, βρήκε την…  Αμερική. Δεν έχουμε λέει λεφτά να σας πληρώνουμε άλλο. Και αφού πήρε πίσω το δημαρχιακό μέγαρο (εκ του αποτελέσματος το λέμε) εξάγγειλε νέες πορείες και κινητοποιήσεις με συγκεντρώσεις στα υπουργεία ζητώντας μόνιμες προσλήψεις.

Ε, λοιπόν, εμείς δεν περιγράφουμε άλλο… Ως εδώ!