Η κοινωνική σάτιρα είναι πάρα πολύ δύσκολο είδος – τόσο θεατρικά όσο και κινηματογραφικά. Χρειάζεται ισορροπία πάνω σε τεντωμένο σχοινί, ώστε να μην κυλήσει προς το αυστηρό καταγγελτικό ύφος, αλλά συγχρόνως να έχει και «δόντια». Πρέπει να δαγκώνει, αλλά με φινέτσα. Να καυτηριάζει, αλλά χωρίς να κάνει κήρυγμα. Να διασκεδάζει, αλλά να αφήνει και έναν προβληματισμό μετά το γέλιο. Και βέβαια, ίσως το πιο σημαντικό, πρέπει να γνωρίζει τον «κόσμο» της, πρέπει, δηλαδή, ο δημιουργός της να ξέρει όλες τις πτυχές και όλες τις όψεις της ιδέας ή του θεσμού ή οτιδήποτε άλλο προσπαθεί να αποδομήσει με όπλο το χιούμορ. Ο συγγραφέας Αντώνης Τσιπιανίτης-Αθερινός, με το θεατρικό του έργο «Καθαρίστρια», αποδεικνύει ακόμα μια φορά ότι είναι κορυφαίος σε αυτόν τον τομέα. Η σάτιρα του κοφτερή σα νυστέρι μπαίνει με μελετημένη ακρίβεια και προσοχή βαθιά κάτω από το δέρμα.
Στην «Καθαρίστρια» έχουμε ως ηρωίδα μια απλή γυναίκα, την Πελαγία, ένα άτομο που ανήκει στην γενιά «των απ’ έξω». Δουλεύει - την χρυσοφόρα περίοδο προ της κρίσης - ως καθαρίστρια σε ακμάζουσες εμπορικές εταιρίες. Πρώτα σε βιομηχανία γιαουρτιών και ύστερα στα γραφεία περιοδικών ποικίλης ύλης. Οι εργαζόμενοι εκεί είναι στην γενιά «των μέσα» - ή όπως λέει η ίδια η Πελαγία, «αυτοί που ακούνε το «ναι» στη ζωή τους -, μέσα στα χρήματα, μέσα στην καλοπέραση, μέσα στον έρωτα, μέσα σε όλα. Η ηρωίδα μας αντίθετα είναι έξω από όλα αυτά. Ο Τσιπιανίτης-Αθερινός την έχει εφοδιάσει, όμως, με μια ειλικρινή αυτοκριτική, με γλυκόπικρο χιούμορ και αυτοσαρκασμό, με ψυχική δύναμη, με θαυμασμό και όχι φθόνο για αυτά που έχουν οι άλλοι, κάνοντας την έτσι απόλυτα συμπαθητική. Είναι πολύ εύκολο για τον θεατή να ταυτιστεί με την Πελαγία – βιώνει άσχημες καταστάσεις που ο καθένας μπορεί να νιώσει και ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές βρίσκει την δύναμη να σηκωθεί μετά την πτώση της. Δεν κριτικάρει από κακία, απλώς τεστάρει την πραγματικότητα ενάντια στην κοινή λογική, όπως τουλάχιστον την αντιλαμβάνεται αυτή, με την απλή μόρφωση της.
Το κείμενο ξεχωρίζει για τον άμεσο, καθημερινό λόγο του και διανθίζεται από κωμικές ατάκες-διαμάντια. Έχει μια θαυμαστή συνέχεια, ώστε να νιώθεις πως βλέπεις μια και μόνο σκηνή και δεν δίνει την εντύπωση «συναρμολογημένων» σκετς. Μπαίνουμε μέσα στο μυαλό της Πελαγίας, παρακολουθούμε τις σκέψεις της, τα όνειρα της, χάνουμε και βρίσκουμε τον ειρμό της μαζί, πέφτουμε και ανεβαίνουμε συναισθηματικά συγχρόνως με αυτήν και θέλουμε να τα καταφέρει στη ζωή, την στηρίζουμε με την ίδια θέρμη σαν να ήταν μέρος του εαυτού μας.
Όσοι θυμούνται καλά την πρώτη δεκαετία του 21 ου αιώνα, θα νιώσουν ένα κύμα νοσταλγίας να τους κατακλύζει, με τις αναφορές στην κοινωνική, καλλιτεχνική και καθημερινή ζωή του τότε. Μια νοσταλγία, όμως, που κρύβει και μια πίκρα, ένα θυμό, καθώς θα φανούν τα αίτια της μετέπειτα κατάρρευσης, που βιώνουμε και σήμερα. Με υποδόριο και υπονομευτικό χιούμορ το κείμενο παρουσιάζει τον τρόπο που μια εποχή διαμορφώνει την κυρίαρχη ιδεολογία της - και πώς αυτή η ιδεολογία, με τη σειρά της, επεμβαίνει καθοριστικά στις ζωές των ανθρώπων. Η κοινωνία που αποτυπώνει είναι υποκριτική και όπως όλες οι υποκριτικές κοινωνίες επενδύουν στο φαίνεσθαι.
Ο σκηνοθέτης Αλέξανδρος Λιακόπουλος φορτίζει με αστείρευτη ενέργεια την παράσταση και δημιουργεί ένα άνετο σκηνικό περιβάλλον που δίνει την ευκαιρία στον ηθοποιό να «παίξει» και να αλληλεπιδράσει ποικιλοτρόπως. «Πίνεις» την παράσταση με μια ρουφηξιά καθώς η ροή της είναι απρόσκοπτη – μόνο σύντομα ιντερλούδια για να αλλάξει ρούχα ο ηθοποιός -, οι μεταβάσεις μεταξύ υφέσεων και κορυφώσεων είναι άψογες και οι μουσικές επιλογές εύστοχες και «ανεβαστικές».
Ο ηθοποιός Αντώνης Παπαηλίας ανέλαβε το δύσκολο έργο να ερμηνεύσει έναν γυναικείο ρόλο και τα κατάφερε περίφημα. Υποδύθηκε χωρίς υπερβολές μια ηρωίδα ταπεινή και καθημερινή, εξωτερικεύοντας αριστοτεχνικά τις πιο μύχιες σκέψεις της, ισορροπώντας με ντελικάτη άνεση μεταξύ του τραγικού και του κωμικού, κρατώντας ταυτόχρονα το μέτρο του ρεαλισμού σε τέτοιο σημείο, που πιστεύεις, ότι μια φίλη, απλά, σου διηγείται τη ζωή της, δημιουργώντας, έτσι, μια οικεία και άμεση σχέση με το κοινό.
Συγχρόνως, επιβάλλει την παρουσία του στο θεατρικό χώρο, ξετυλίγοντας τα κινησιολογικά και τα εκφραστικά του μέσα σε όλο τους το εύρος κι ερμηνεύοντας με κέφι, μπρίο και λεπτές κωμικές αποχρώσεις την ταραχώδη ζωή της Πελαγίας. Αεικίνητος σε όλη τη διάρκεια της παράστασης, βαθιά ανθρώπινος, ξεκαρδιστικός, ευαίσθητος, με άψογες εναλλαγές εκφράσεων, τόνων και διαθέσεων, ο ηθοποιός έπλασε ένα χαρακτήρα αλησμόνητο σε όσους είχαν την ευκαιρία να τον απολαύσουν.
Μετά το πέρας της παράστασης, έχεις την αίσθηση ότι γνώρισες έναν πραγματικό άνθρωπο, με τον οποίο γέλασες, έκλαψες, απελπίστηκες μαζί του και πραγματικά νοιάστηκες, κρατώντας τον για πάντα μέσα σου.

Συντελεστές: 
Ερμηνεύει: ο Αντώνης Παπαηλίας
Κείμενο: Αντώνης Τσιπιανίτης Αθερινός
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Λιακόπουλος
Κοστούμια: Nora Ponti
Επιμέλεια Κοστουμιών: Θεοδώρα Βεστάρχη
Σκηνικά: Ντέιβιντ Νεγρίν
Βοηθός σκηνογράφου: Μιχάλης Καραμιχάλης
Μουσική επιμέλεια: Αλέξανδρος Λιακόπουλος 
Φωτογράφιση αφίσας:
Φωτογράφος: Ιωάννα Τζετζούμη
Styling: Μιχάλης Τσούκας, Μάριος Κυπριώτης 
Μακιγιάζ: Παναγιώτης Πάντος 
Προβολή – επικοινωνία: Μαρκέλλα Καζαμία, 6946507792 
Παραγωγή: EROFILI PRODUCTIONS
 
Η φωτογράφιση έγινε στο Ατελιέ του Βασίλη Ζούλια, με δικές του δημιουργίες.
Κοσμήματα: Οίκος κοσμημάτων Pearls Center

Παίχτηκε στο θέατρο ΠΑΝΘΕΟΝ στις 31/3/2024
Επόμενη παράσταση: Τετάρτη 3 Απριλίου στις 20:00 στο CORONET THEATER
( Φρύνης 11 & Υμηττού - Παγκράτι, Αττική)
https://www.more.com/theater/katharistria/