Γνώμες
Ευτύχησα στην πορεία της Αθλητικής μου καριέρας να συναντήσω και να βρεθώ
στο Ρίο Ντε Τζανέιρο, στο Ναό του Ποδοσφαίρου στο Μαρακάνα της Βραζιλίας
πολύ κοντά με μεγάλους Θρύλους και μ΄ένα ιδιαίτερο μοναδικό και ονειρικό τρόπο
για κάθε ένα από τα μεγάλα ονόματα της θρυλικής Εθνικής Βραζιλίας.
Τον μεν Ζήκο, τον Ουίλσον Πιάτσα(αρχηγός της Εθνικής Βραζιλίας) και άλλα
σημαντικούς ποδοσφαιριστές αισθάνθηκα δια ζώσης στον ιερό χώρο του
ποδοσφαίρου της Βραζιλίας στο γήπεδο Μαρακάνα το 1974.
Την ίδια χρονική περίοδο και στο ίδιο περιβάλλον ευτύχησα να γνωρίσω τον μεγάλο
δάσκαλο και μοναδικό αθλητή-προπονητή τον Βραζιλιάνο τιτάνα του ποδοσφαίρου
που έγινε ο πρώτος άνθρωπος που κατάκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο τόσο ως
παίκτης όσο και ως προπονητής, τον θρύλο του ποδοσφαίρου της Βραζιλίας
Μάριο Ζαγκάλο, ο οποίος κατάκτησε τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα ως
παίκτης και προπονητής.
Σήμερα που πέθανε σε ηλικία 92 ετών, νοιώθω να αποδώσω την μοναδική
ελάχιστη τιμή που του ανήκει επικαλούμενος το ονομά του, ενθυμούμενος
στις συναντήσεις μας τα σοφά του λόγια, τις αφηγήσεις του με μοναδικές
εμπειρίες και λεπτομέρειες που τις έκφραζε με μεγάλη ταπεινότητα από την
διεθνή του καριέρα όπου ο Ζαγκάλο κέρδισε ως διεθνής ποδοσφαιριστής
διαδοχικά τις διοργανώσεις το 1958 και το 1962, προτού οδηγήσει τη Σελεσάο
στη δόξα ως προπονητής το 1970.
Από τεχνικής πλευράς, που αφορούσε την συγκρότηση της ισχυρότερης
ομάδας ποδοσφαίρου της Εθνικής Βραζιλίας ένοιωθε περήφανος και μας
επεξηγούσε πως κατάφερε κάτι ιδιαίτερα πρωτοποριακό για την εποχή του,
που ήταν να δημιουργήσει μια πανίσχυρη ομάδα με τους μεγάλους
θρύλους, τα ηρωικά δεκάρια, τον Τοστάο (Eduardo Gonçalves de
Andrade, “Tostão”), Πελέ (Edson Arantes do Nascimento, “Pelé”),
Ζαϊρζίνιο (Jair Ventura Filho, “Jairzinho”), Ζέρσον (Gérson de
Oliveira Nunes, “Gérson”) και Ριβελίνο (Roberto Rivellino) που
δημιούργησαν την καλύτερη Εθνική ομάδα όλων των εποχών.
Τον δε θρύλο Πελέ ένοιωσα τόσο κοντά μου, έστω και νοερά,
κρατώντας και γώ όπως και εκείνος πριν μερικά χρόνια το ίδιο
κύπελλο που αυτός ο Θεός της μπάλας κρατούσε υψωμένο και
φιλούσε ως δοξασμένος νικητής μερικά χρόνια νωρίτερα το 1970,
όταν κατακτούσε το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Δεν είχα τότε φανταστεί πως η επαφή και μόνον με ένα αντικείμενο
το χρυσό κύπελο της Πρωταθλήτριας του Παγκοσμίου Ποδοσφαίρου
θα έδινε τόση χαρά πόση μάλλον υπερηφάνεια και καταξίωση από
τον μοναδικό Πελέ και τους συμπαίκτες του.
Θεωρώ απόλυτα τιμητικά τα λόγια του πρόεδρου της FIFA Τζιάνι
Ινφαντίνο που απέτισε φόρο τιμής στον θρυλικό άσο, αναφέροντας σε
ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι «η Ιστορία του
Παγκοσμίου Κυπέλλου δεν μπορεί να ειπωθεί χωρίς τον θρύλο
Μάριο Ζαγκάλο».
Άφισες και σύ μεγάλε δάσκαλε, ανεξίτηλη την μνήμη σου στο
Παγκόσμιο γίγνεσθαι του πιο λαοφιλούς αθλήματος. Καλό ταξίδι
