Ο καθένας σε αυτή την πόλη κάνει ότι θέλει.  

Κι ο καθρέφτης αυτής της διαπίστωσης δεν είναι άλλος από την καρδιά της πόλης, η πλατεία Γεωργίου. Ο καθρέφτης αυτός βγάζει τις σκιάσεις του παντού, σε όλη την πλατεία, από το πάνω μέρος έως το κάτω της και περιμετρικά αυτής.

Από τα συντριβάνια που είναι γεμάτα από συνθήματα, από τα βρώμικα νερά τους, από τους γρύπες που σκουριάζουν, από τα σπασμένα παγκάκια, από τα μάρμαρα που έχουν αποκολλήσει, από τους πίδακες με τα σκουπίδια, σε γενικές γραμμές από παντού.

Για να μην πιάσουμε την εικόνα του σημαντικότερου μνημείου της Πάτρας, δηλαδή, του Δημοτικού Θεάτρου «Απόλλων» και την κατάσταση που βρίσκονται η στοά του, οι κίονες, οι φανοστάτες μπροστά του και τόσα ακόμα. Αυτός είναι ο καθρέφτης της πόλης. Κι αυτοί ήμαστε, εμείς, αλλά και όσοι έχουν τα ηνία της.