Είναι καιρός να βγει από το συρτάρι η μελέτη για την δημιουργία ενός μεγάλου θεάτρου στον χώρο του Ριγανόκαμπου, δίπλα από τον πρώην σκουπιδότοπο, εκεί που είναι ο καταυλισμός των Ρομά και η περιοχή που διεκδικεί η πόλη για το Ανατολικό Πάρκο.

Το γεγονός ότι η Πάτρα ξέμεινε από θεατρική σκηνή μετά από το κλείσιμο του Ρωμαϊκού Ωδείου και του Δημοτικού Θεάτρου Απόλλων και το μόνο που της έχει απομείνει είναι το αποκαλούμενο θέατρο της Ρίτσου, αποκαλύπτει, σύμφωνα με πολλούς τη… γύμνια που έχει πλέον σε πολιτιστικές υποδομές.

Μέσα σε αυτά προσθέστε και το ότι το έργο στο λεηλατημένο Εργοστάσιο Τέχνης στην Ακτή Δυμαίων που ήταν να καλύψει το κενό δεν έχει προχωρήσει (πρόσφατα διαλύθηκε η σύμβαση με τον ανάδοχο και η διαδικασία θα πρέπει να ξεκινήσει από την αρχή) και «δένει» το… γλυκό.

Το κενό ενός μεγάλου θεάτρου ήταν γνωστό σε όλη την πόλη και δεν χρειαζόταν αυτή η εξέλιξη για να το συνειδητοποιήσουμε. Το πρόβλημα είναι ότι εδώ και πάνω από μια δεκαπενταετία όλοι όσοι πέρασαν από τα ηνία αυτής της πόλης δεν έκαναν τίποτα για να υλοποιήσουν τη δημιουργία του ανοικτού θεάτρου στον Ριγανάκαμπο. Ο λόγος; Σύμφωνα με τα όσα είχαν ειπωθεί όταν το θέμα είχε συζητηθεί πριν από αρκετά χρόνια, ήταν ότι το κόστος του έργου είχε θεωρηθεί υψηλό. 

Από τα χρόνια της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης

Η μελέτη υπάρχει από τα χρόνια της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης, η πρόβλεψη που είχε γίνει ήταν για να λειτουργεί και τους χειμερινούς μήνες και η χωρητικότητα του ήταν στους 5.000 θεατές, ενώ κάποια προβλήματα που υπήρχαν για την χρήση του χώρου, έχουν ξεπεραστεί από το 2011.

Δεν είναι καιρός να γίνει κάτι από την πόλη για να διεκδικήσει ένα έργο που η πόλη αποδεδειγμένα έχει ανάγκη και που μπορεί να αναβαθμίσει όλη την περιοχή; Τρόποι χρηματοδότησης μπορούν να βρεθούν μέσα από το ΕΣΠΑ.  

Αν θεωρείται ακριβό μπορεί εύκολα να γίνει μια τροποποίηση της μελέτης. Όμως πολιτισμός και φθήνια είναι δοχεία που δεν συγκοινωνούν μεταξύ τους, πώς να το κάνουμε; Το παράδειγμα της Ρίτσου το αποδεικνύει άλλωστε…