Αν καταγράφαμε σε λίστα τις πιο βασανιστικές σκέψεις σε μια μετακόμιση ή μια ανακαίνιση, μια από τις κορυφαίες θέσεις -αν όχι την πρώτη- θα ήταν το χρώμα του τοίχου. Θα κουράζει αν είναι έντονο; Μήπως το ζωηρό έχει θετική επίδραση στη διάθεση; Μήπως μια σκούρα απόχρωση θα είναι «καταδίκη» για την ψυχική υγεία;

«Τα χρώματα, όπως και τα χαρακτηριστικά, ακολουθούν τις αλλαγές των συναισθημάτων» είχε επισημάνει ο Πάμπλο Πικάσο κάποτε, τη δεκαετία του 1930. Η μελέτη της επίδρασης των χρωμάτων στην ψυχολογία ωστόσο πηγαίνει πίσω πολλά χρόνια πριν τον μεγάλο Ισπανό ζωγράφο, πολύ πριν ο Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε δημοσιεύσει το 1810 τη «Θεωρία των Χρωμάτων», σύμφωνα με την οποία το κόκκινο-κίτρινο χρώμα δίνει την εντύπωση της ζεστασιάς και χαράς ως η πιο κοντινή απόχρωση «της πιο έντονης λάμψης της φωτιάς», ενώ το μπλε είναι ένα είδος αντίφασης μεταξύ ενθουσιασμού και ηρεμίας.

Τα τελευταία χρόνια, το ερευνητικό ενδιαφέρον για την ψυχολογία των χρωμάτων συνεχώς αυξάνεται και μια σειρά από μελέτες έχουν καταλήξει σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα σχετικά με τα δύο χρώματα που μας ηρεμούν και καταπολεμούν το στρες, το χρώμα που βελτιώνει τις αθλητικές επιδόσεις ή τα χρώματα που προκαλούν έντονα συναισθήματα. Τα χρώματα είναι ισχυρά εργαλεία επικοινωνίας, μπορούν να επηρεάσουν τη διάθεση ή ακόμα και τις φυσιολογικές αποκρίσεις του οργανισμού. Αρκεί να θυμηθούμε πόσες φορές νιώσαμε τους παλμούς μας να ανεβαίνουν βλέποντας τη λευκή στολή του γιατρού.

Το συγκεκριμένο πεδίο της ψυχολογίας διερευνά επομένως πώς τα χρώματα επηρεάζουν τη διάθεση και τη συμπεριφορά, τις συναισθηματικές αντιδράσεις και την ψυχική υγεία ή πώς μπορούν να χρησιμοποιούν στον σχεδιασμό σπιτιών και εργασιακών χώρων για μεγαλύτερη ασφάλεια αλλά και, αντιστρόφως, πώς τα άτομα αντιλαμβάνονται τα χρώματα, ποιος είναι ο ρόλος της κουλτούρας, της ηλικίας ή του φύλου, τι οδηγεί στην προτίμηση κάποιων χρωμάτων έναντι άλλων κ.ο.κ..