Οι πατρινοί επιστρέφουν από τις διακοπές τους σιγά – σιγά, αν εξαιρέσεις τους τελευταίους των Μοϊκανών που τώρα αποφασίζουν να φύγουν για τον προορισμό που έχουν επιλέξει.

Η διαπίστωση όμως είναι κοινή και δεν αλλάζει για όποιο μέρος και αν έχουν πάει: Η ακρίβεια είναι κανόνας και οι εξαιρέσεις δεν υπάρχουν ή σπανίζουν. Από την Αργολίδα και την Κορινθία έως στην Καλαμάτα, την Ναυπακτία, την Φωκίδα, την Θεσπρωτία ή ακόμα και τη Μάνη.

Όσοι έκαναν το λάθος και δεν έκλεισαν δωμάτιο για τον προορισμό τους από τα τέλη της άνοιξης ή τις αρχές του καλοκαιριού, αφήνοντας την κράτηση για την τελευταία στιγμή, σίγουρα το μετάνιωσαν.

Από τα τέλη Ιουλίου ή και στις αρχές Αυγούστου δεν έβρισκε κανείς εύκολα δωμάτια κάτω από τα 130 ευρώ. Το ελάχιστο. Ο μέσος όρος σε όποια περιοχή και αν το έψαχνες από αυτές που θεωρούνται παραθεριστικά μέρη με κάποια τουριστική δυναμική ήταν κοντά στα 180 με 200 ευρώ.

Αν δηλαδή μια οικογένεια αποφάσιζε να μείνει σε ένα τρίκλινο ή τετράκλινο για τρία ή τέσσερα βράδια θα χρειαζόταν από 400 έως 600 ευρώ το λιγότερο, μόνο για την διανυκτέρευση.

Πηγαίνοντας για φαγητό ή για έναν καφέ οι τιμές βέβαια είχαν μια ποικιλία ανάλογα με το μαγαζί ή το μέρος. Ωστόσο, όλα κινούνται επάνω κατά 50 λεπτά με 1 ευρώ το λιγότερο. Ο καφές για παράδειγμα σε ένα κεντρικό μαγαζί ξεκινούσε από τα 4 ευρώ.

Στο φαγητό το σουβλάκι από τα 3 ευρώ και η πίτα από τα 3,80 με 4 ευρώ και πάνω. Και πάει λέγοντας, χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη όλες τις περιπτώσεις ανάλογα με την κάθε περιοχή, αλλά ο κανόνας ήταν αυτός. Ακρίβεια.

Συμπερασματικά μια οικογένεια που αποφάσισε να πάει κάποιες μέρες διακοπές, αποφεύγοντας τα νησιά και πηγαίνοντας σε ένα ηπειρωτικό μέρος (για να γλιτώσει τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια), για τρία με τέσσερα βράδια (ούτε καν εβδομάδα) επέστρεψε έχοντας ξοδέψει από 700 με 1.000 ευρώ το λιγότερο, με τον προϋπολογισμό να φτάνει αρκετά ψηλά. Και τον χειμώνα με τις λοιπές υποχρεώσεις να έρχεται…