To καρναβάλι είναι λαϊκός πολιτισμός. Μπορεί όμως να έχει μέσα του και υψηλή τέχνη. 

Πάνω από όλα όμως το καρναβάλι πρέπει να είναι καρναβάλι και αυτό που είδαμε στην τελετή έναρξης της πλατείας Γεωργίου το περασμένο Σάββατο, δεν είχε σχέση με το καρναβάλι της Πάτρας, τουλάχιστον έτσι όπως το γνωρίζουμε.

Το θέμα καταρχάς της εκδήλωσης, αυτό της Αναγέννησης ήταν ξενόφερτο. Παρέπεμπε προφανώς στην αναγέννηση των καρναβαλικών εκδηλώσεων του Πατρινού Καρναβαλιού, μετά από τρία χρόνια πανδημίας, χωρίς όμως να έχει κάτι, ένα στοιχείο από το ίδιο το καρναβάλι της Πάτρας.

Εξ αρχής λοιπόν το θέμα ήταν άκυρο. Οι ιθύνοντες της ΚΕΔΗΠ έχοντας αποκόψει τις σχέσεις τους με τα καρναβαλικά πληρώματα και γενικότερα με τους καρναβαλιστές που έχουν μια διαδρομή σε αυτή την διοργάνωση, ήθελαν να πετύχουν κάτι καλό, μια εκδήλωση υψηλών προδιαγραφών, χωρίς όμως να έχουν την δυνατότητα να ρωτήσουν κανέναν ή να πάρουν μία δεύτερη άποψη, εξαιτίας της ρήξης τους αυτής.

Τι έγινε εκείνη η επιτροπή;

Κι το ερώτημα είναι απλό: Το 2006 φτιάχτηκε η Γνωμοδοτική Επιτροπή, με στόχο να υπάρχει ένα όργανο μέσα στο Πατρινό Καρναβάλι που να έχει ακριβώς αυτόν τον ρόλο.

Να αποτελείται δηλαδή από καρναβαλιστές και πληρώματα τα οποία δεν θα έχουν βέβαια κανένα εκτελεστικό ρόλο, δεν θα αποφασίζουν για τίποτα, αλλά θα εισηγούνται προτάσεις, θα προτείνουν δηλαδή πράγματα και αναλόγως θα τα εγκρίνουν ή όχι οι αρμόδιοι.

Τι έχει απογίνει αλήθεια αυτή η επιτροπή; Η απομόνωση των καρναβαλιστών από την ΚΕΔΗΠ (ή και το αντίστροφο, δεν έχει και τόσο σημασία) έχει ουσιαστικά υποβαθμίσει την επιτροπή αυτή ή καλύτερα την έχει μετατρέψει σε ένα όργανο διακοσμητικού μάλλον χαρακτήρα.

Έχει μείνει εκεί πλέον μόνο ένας εκπρόσωπος πληρώματος, όλοι οι άλλοι έχουν αποχωρήσει και οι υπόλοιποι είναι άτομα που μάλλον δεν έχουν μια ενεργή διαδρομή και μια πορεία, μέσα στο καρναβάλι. Αυτή είναι η αλήθεια.

Το κακό λοιπόν είναι...

Οπότε μέσα από την απομόνωση και τη ρήξη με τα πληρώματα η ΚΕΔΗΠ ουσιαστικά αχρήστεψε και την Γνωμοδοτική Επιτροπή.

Το κακό λοιπόν (για να επιστρέψουμε στην ΚΕΔΗΠ) δεν είναι να είσαι υπεύθυνος σε μία διοργάνωση που δεν γνωρίζεις και τόσο καλά, με την έννοια ότι δεν την έχεις ζήσει, δεν έχεις συμμετάσχει ενεργά σε αυτή στο παρελθόν. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που συμβαίνει.

Το κακό είναι να απομακρύνεις και να απομακρύνεσαι από αυτούς που θα μπορούσαν να σε βοηθήσουν, να σου προτείνουν και να σε συμβουλέψουν. Όπως το ίδιο κακό είναι να μην ακούς κανέναν και να κάνεις αυτό που έχεις στο μυαλό σου. Όταν μάλιστα αυτό που έχεις δεν είναι μια δική σου υπόθεση, ούτε καν ενός φορέα, αλλά αφορά μια ολόκληρη πόλη.