Η Κωνσταντίνα Ντιναπόγια είναι μια από τις ανερχόμενες και σημαντικότερες χορεύτριες που έχουμε στην Πάτρα. Ταλαντούχα, όσο και ολοκληρωμένη πλέον ως επαγγελματίας χορεύτρια, με γνώσεις και με πάθος για αυτό που κάνει, τον χορό, την χορογραφία, την κίνηση , το θέατρο.

Είναι ένα κορίτσι που εμείς εδώ στο patrasevents.gr είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε και παλιότερα μέσα από τις διάφορες πρωτοβουλίες που έχει πάρει πάρα το νερό της ηλικίας πάντα σε πολιτιστικές και χορογραφικές κατευθύνσεις.

Η ίδια δεν σταματά να προπονείται, να μελετά, να συμμετέχει σε σεμινάρια και σε συνεδρίες, να διοργανώνει και η ίδια πάνω σε δικά της καλλιτεχνικά project και γενικότερα δεν παύει ποτέ να βρίσκεται πάντοτε σε μία ανησυχία, έχοντας καταφέρει να βελτιώνεται και να εξελίσσεται μέσα από αυτή.

Φέτος όμως έχει την ευκαιρία να την γνωρίσει ακόμα καλύτερα το πατρινό κοινό αφού συμμετέχει σε μία ομαδική δουλειά, στην παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας "Μότσαρτ", σε σκηνοθεσία Λουκά Θάνου, ένα μιούζικαλ που μολονότι είναι ενταγμένο στην παιδική καλλιτεχνική σκηνή, ήδη έχει εντυπωσιάσει μικρούς και μεγάλους. 


-Πώς είναι να παίζεις σε μία παράσταση που απευθύνεται στα παιδιά;

Mια παράσταση για παιδιά πέρα απ’ το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, τα χρώματα, το παραμύθι, τη μαγεία και την αισθητική ικανοποίηση που νιώθει το παιδί μπαίνοντας στον κόσμο της, επιπλέον έχει διδακτικό ρόλο.

Επίσης, ενέχει και τεράστια ευθύνη καθώς στη παιδική ηλικία κάθε ερέθισμα αποτυπώνεται στη μνήμη  και μπορεί να αναδείξει και την κλίση του παιδιού, αν πρόκειται για κάτι που μιλά στη ψυχή του.

Στη συγκεκριμένη παράσταση μυείται στο μπαλέτο, αποκτά γνώσεις γύρω από τη πολυτάραχη ζωή του Μότσαρτ αλλά και τον μουσικό πλούτο και την έμπνευση που άφησε εκείνος ως κληρονομιά στις επόμενες γενιές.


-Ποια είναι η ανταπόκριση των παιδιών και των σχολείων που έχουν έρθει να σας δουν;

Τις ημέρες των παραστάσεων αξιοποιούν διάφορα σχολεία της πόλης μας αλλά και της γύρω περιοχής. Από νωρίς το πρωί παίζονται δύο παραστάσεις η μία μετά την άλλη, η μία στις 9π.μ. και η επόμενη στις 10.30π.μ. από Δευτέρα ή Τρίτη έως Παρασκευή. Μας  χαροποιεί ιδιαιτέρως που προσελκύει όλες τις ηλικίες και κατηγορίες των εκπαιδευτικών δομών, από τα νήπια έως τα λύκεια, αλλά και ανθρώπους μεγαλύτερους.

Τα σχολεία ταξιδεύουν και από τις ευρύτερες περιοχές όπως Αίγιο, Σελιανίτικα, Κάτω Αχαΐα, αλλά και πιο μακριά. Μας χαροποιεί το γεγονός ότι η εκδρομή τους παίρνει διπλό χαρακτήρα, ψυχαγωγικό και διδακτικό.

Μακάρι και οι προηγούμενες γενιές να είχαν αντίστοιχα ερεθίσματα ήδη από τη νηπιακή ηλικία, κάτι τέτοιο είναι ευτύχημα για τις νέες γενιές. Αναμφισβήτητα εισπράττουμε αγάπη και αποδοχή όταν πολλοί θεατές έρχονται και δεύτερη και τρίτη φορά να μας παρακολουθήσουν και να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους.


-Πώς αισθάνεσαι που συμμετέχεις σε αυτή την παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας και που παίζεις στην πόλη που έχεις μεγαλώσει;

Νιώθω ευγνωμοσύνη για τη νεοσύστατη ομάδα χορού που δημιουργήθηκε χάρη στον καλλιτεχνικό μας διευθυντή κ.Λουκά Θάνο.

Το να εργάζεσαι σταθερά ως επαγγελματίας χορεύτρια σε κάποια ομάδα της αρεσκείας σου είναι το όνειρο πολλών χορευτών. Απαιτεί μεγάλη αφοσίωση, επιμονή και υπομονή γι’ αυτό και συνήθως απαιτεί μεγάλο μόχθο το «κυνήγι» αυτό.

Ήθελα πάντα να συνεργαστώ με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ απλά δεν ήξερα με ποια ιδιότητα, δεδομένου ότι είχα αρκετές επιλογές χάρη στις σπουδές μου στη Θεατρολογία και  την  Χορογραφία και την Performance - υπερίσχυσε ο χορός.

Το να παίζω στην πόλη που μεγάλωσα, σπούδασα και εργάστηκα σίγουρα μου δίνει απερίγραπτη χαρά αφενός γιατί μέσω αυτής της πρωτοβουλίας της δημιουργίας ομάδας χορού στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ, βλέπω μια σταδιακή πολιτιστική ανάπτυξη που με κάνει να οραματίζομαι ένα μέλλον σε αυτή και αφετέρου που οι δικοί μου άνθρωποι είναι κοντά μου, με στηρίζουν και μοιράζομαι ποιοτικό χρόνο μαζί τους.


-Πες μας λίγο για τις μούσες που περιστοιχίζουν τον Μότσαρτ και για τον δικό σου ρόλο;

Οι Μούσες αποτελούν την έμπνευση του Μότσαρτ. Η έμπνευση είναι απαραίτητο συστατικό της δημιουργικής διαδικασίας και σαφώς επηρεάζει το τελικό αποτέλεσμα, που δεν είναι άλλο από τη σύνθεση παρτιτούρων στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Ο μεγάλος μουσουργός παίζει, συντονίζει και αλληλεπιδρά με τις Μούσες του καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου. Πέραν της αλληλεπίδρασης που έχουν με τον πρωταγωνιστή μας, οι Μούσες περιτριγυρίζουν τον Βασιλιά προσπαθώντας να τον διεκδικήσουν. Στη σκέψη πως κάποια από αυτές μπορεί να επιλεγεί από τον Βασιλιά και να βρεθεί στο πλευρό του ούσα βασίλισσα, προσπαθούν μέσω του χορού τους να τον «μαγέψουν».

Η Μούσα Πολύμνια, που είναι και ο δικός μου ρόλος, κατά την Ελληνική μυθολογία, ήταν η Μούσα των ιερών ύμνων, της ευγλωττίας καθώς και των ασμάτων που ψάλλονται προς τιμή των θεών και των ηρώων. Ήταν κόρη του Δία και της Μνημοσύνης και το όνομά της φέρει δύο διαφορετικές ετυμολογίες.

Η αρχαιότερη παράδοση τη θέλει προστάτιδα των ύμνων (πολύ + ύμνος) που ψάλλονταν προς τιμή των θεών και των ηρώων.  Κατά τη νεότερη όμως παράδοση, η οποία ετυμολογεί το όνομά της από το πολύ + μνεία, βοηθά στην εύκολη μάθηση και την απομνημόνευση και διακατέχεται από κάποια βαθιά σκέψη και ανάμνηση. Κατά τους τελευταίους αιώνες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας θεωρήθηκε προστάτιδα της μιμικής τέχνης.

Επίσης, η Πολύμνια είναι μερικές φορές γνωστή και ως η Μούσα της γεωμετρίας, του διαλογισμού και της γεωργίας. Στο παρόν έργο, κυριαρχεί έντονο και το στοιχείο του ύμνου και της προσευχής, τα γεωμετρικά χορογραφημένα σχήματα και δεν είναι τυχαίο πως ο όρος «μουσουργός» με τον οποίο είθισται να αποκαλείται ο Μότσαρτ αποτελείται από τη λέξη μούσα+έργο.


-Μίλησε μου λίγο για τον Μότσαρτ. Εσύ πως τον αντιλαμβανόσουν ως παιδί και πώς τον μεταλαμπαδεύει η παράσταση στα παιδιά;

Ο Μότσαρτ έχει προσφέρει ένα τεράστιο μουσικό πλούτο στις γενιές που ακολούθησαν. Σαν παιδί τον αντιλαμβανόμουν ως ένα μεγάλο μαγικό μουσουργό, έργα του οποίου άκουγα από δίσκους του πικάπ και στη σχολή μουσικής που έπαιζα πιάνο.

Δεν είναι τυχαίο που έχω ταξιδέψει στη γενέτειρα πόλη του, στο Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας ήδη τρεις φορές μέχρι στιγμής. Οι μελωδίες του χρησιμοποιούνται μέχρι και σήμερα πέραν των παραστάσεων και σε μεθόδους μάθησης αλλά και στην έλευση γαλήνης και ειρήνης.

Πρόσφατα διάβασα πως ένα δημοτικό σχολείο στη Λάρισα χρησιμοποιεί τις μουσικές των Μότσαρτ, Βιβάλντι και Χατζιδάκι στα διαλείμματα ώστε να επιφέρει το αίσθημα της ισορροπίας και της ηρεμίας μεταξύ τους με αποτέλεσμα να προλαμβάνει την ενδοσχολική βία και τις επιθετικές συμπεριφορές.


-Τι έχεις να πεις για τους συνεργάτες σου και το μπαλέτο της παράστασης που απαρτίζεται από νέα παιδιά;

Οι συνεργάτες μου είναι όλοι ταλαντούχοι και η καθεμία και καθένας τους τόσο ξεχωριστοί. Είμαστε όλοι κοντά ηλικιακά οπότε οι στόχοι και οι επιθυμίες μας συγκλίνουν σε μεγάλο βαθμό-αυτό βοηθά την ομαδικότητα και την προσπάθεια για ένα κοινό σκοπό.

-Χορός, θέατρο και μουσική. Τα έχει όλα αυτά η παράσταση. Είναι ένας ιδανικός συνδυασμός για σένα;

Προσωπικά θεωρώ ότι ο χορός σε συνδυασμό με τη μουσική και την υποκριτική είναι ένας ιδανικός συνδυασμός. Όταν και τα τρία αυτά στοιχεία συνυπάρχουν σε μια σκηνή νιώθω μια ασύλληπτη ικανοποίηση αφενός για το δημιούργημα και αφετέρου γιατί αποτελώ μέρος ενός συνόλου που με αντιπροσωπεύει. Σε αυτό το σημείο είναι αξιοπρόσεκτο ότι και το κοινό μας από οποιαδήποτε ηλικιακή ομάδα και αν προέρχεται καθημερινά τονίζει το θαυμασμό του όχι μόνο για τον χορό της παράστασης αλλά και για τη μεγαλοπρέπεια της μουσικής και την εκφραστικότητα των σωμάτων.


-Τι ετοιμάζεις αυτό τον καιρό πέρα από την συμμετοχή σου στον Μότσαρτ;

Στο άμεσο μέλλον θα παρουσιαστεί το Video Dance μου με τίτλο «Remember, Body…” στο 13ο Athens Video Dance Project στον Κινηματογράφο Astor της Αθήνας στις 12 Δεκεμβρίου 19:00-20:00. Ένα cine-dance εμπνευσμένο από το ποίημα «Θυμήσου, σώμα…» του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη και στην - πειραματική θα έλεγα- μουσική του αγαπημένου συγκροτήματος  Lost Bodies.

Έπειτα για τα μέσα του καλοκαιριού προγραμματίζω να χορογραφήσω αλλά και να χορέψω σε μια site specific performance όπου το κοινό έχει τη δυνατότητα να παρακολουθήσει «περιπλανώμενο» μπροστά από συγκεκριμένες τοποθεσίες της πόλης μας, οι οποίες φέρουν την ιστορία και τον συμβολισμό τους.

Είναι ένα φρέσκο project στο οποίο σταδιακά μπορούν να ενσωματωθούν συνάδελφοι από διάφορους κλάδους της τέχνης- πέραν του χορού- οι οποίοι θα δώσουν τη δική τους πινελιά σε αυτό το όραμα. Είμαι αισιόδοξη γιατί παρατηρώ το νέο καλλιτεχνικό δυναμικό με όρεξη για δημιουργία και καλλιτεχνικό διάλογο.