Ο Ο-Τζέι και η αδερφή του, Έμεραλντ, διευθύνουν μια επιχείρηση εκπαίδευσης αλόγων για κινηματογραφικές παραγωγές του Χόλιγουντ, σε ένα απομακρυσμένο παλιό ράντσο. Λίγους μήνες πριν, ο πατέρας τους πέθανε μυστηριωδώς από ένα κέρμα που έπεσε στο πρόσωπο του από τον ξάστερο ουρανό. Μετά τον θάνατό του, η επιχείρηση πάει από το κακό στο χειρότερο. Σαν να μην έφτανε αυτό, κάποια περίεργα φαινόμενα στον ουρανό κάνουν τον Ο-Τζέι σταδιακά να πιστέψει πως κάτι κρύβεται στα σύννεφα πάνω από το ράντσο του. Η Έμεραλντ, όμως, θεωρεί το γεγονός αυτό «δώρο εξ’ ουρανού»: Έχουν την ευκαιρία να πλουτίσουν, αν καταφέρουν να τραβήξουν φωτογραφία ή βίντεο που να αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας την ύπαρξη U.F.O.
Όπως και στις δύο προηγούμενες ταινίες του σκηνοθέτη και σεναριογράφου Τζόρνταν Πιλ («Τρέξε», «Εμείς») συναντούμε την μίξη διάφορων κινηματογραφικών ειδών: Θρίλερ φαντασίας, δράμα, κωμωδία και αλληγορία. Ο Πιλ εξισορροπεί υποδειγματικά ανάμεσα στο δραματικό, το κωμικό και τον φόβο. Δημιουργεί αξιομνημόνευτες σκηνές αγωνίας κι έντασης, «παίζει» φανταστικά με το μοτίβο των σύννεφων και το τι κρύβεται πίσω από αυτά κι εκμεταλλεύεται στο έπακρο την τοποθεσία της ιστορίας (το ράντσο και η έρημη περιοχή γύρω του, που θυμίζει παλιό γουέστερν, από μόνο του είναι λόγος για να απολαύσεις την ταινία). Συγχρόνως, χειρίζεται προσεκτικά το δράμα της υπόθεσης, αποφεύγοντας το μελοδραματικό στοιχείο, ενώ το κωμικό βρίσκει τον κατάλληλο χώρο και χρόνο για να αναπτυχθεί.
Το πρόβλημα της ταινίας, ωστόσο, έγκειται στο αλληγορικό-συμβολικό επίπεδο της. Ο Πιλ προσπαθεί να πει και να χωρέσει στην ταινία πολλά πράγματα υπερφορτώνοντας την.
Επιπλέον, τα νοήματα και τα μηνύματα του σχετικά με την μη αναγνώριση της συμβολής των μαύρων στην εξέλιξη της κινηματογραφικής βιομηχανίας, της διαχρονικής καταπίεσης των ζώων και την αχόρταγη όρεξη του κοινού για βία παρουσιάζονται με τρόπο διδακτικό,τετριμμένο και ως ένα βαθμό ασύνδετο (ειδικά η ιστορία με τον χιμπατζή). Με αυτήν την «υπερφόρτωση», μια ταινία που θα ήταν εντελώς «σφιχτή» στα 100 περίπου λεπτά,«ξεχειλώνει» στα 130 λεπτά.
Εντούτοις, η διεύθυνση φωτογραφίας του Χόιτεμα – ειδικά στα νυχτερινά πλάνα–δημιουργεί στιγμές και εικόνες που εντυπώνονται στο μυαλό κι εντυπωσιάζουν. Στον τομέα αυτό, η επιρροή από τις ταινίες «Στενές επαφές τρίτου τύπου» και «Ο πόλεμος των κόσμων» του Στίβεν Σπίλμπεργκ είναι εμφανή, όπως και οι αφηγηματικές ομοιότητες με τον «Οιωνό» του Μάικλ Νάιτ Σιαμαλάν. Σαφέστατα, όμως, ο Πιλ και ο Χόιτεμα δημιουργούν κάτι ξεχωριστό, αφομοιώνοντας δημιουργικά τις επιρροές τους.
Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι πειστικές στο σύνολό τους, χωρίς, όμως, να ξεχωρίζει ιδιαίτερα κάποιος. Αυτό οφείλεται και στο ότι οι χαρακτήρες - και ιδίως οι δευτερεύοντες-είναι απλοϊκά σκιαγραφημένοι, υπηρετώντας απόλυτα την πλοκή. Ο πρωταγωνιστής Ντάνιελ Καλούγια αντιπροσωπεύει – με έναν ελαφρώς περιπαικτικό τρόπο – το πρότυπο του σιωπηλού, μοναχικού καβαλάρη των κλασσικών γουέστερν. Η Κέκε Πάλμερ έχει τον αβανταδόρικο ρόλο της φωνακλού και ζωηρής αδερφής του, ο Μάικλ Γουίνκοτ τον ρόλο του - κλισέ και συνάμα διασκεδαστικού - ιδιόρρυθμου σκηνοθέτη, ο Μπράντον Περέα του αδέξιου γκατζετάκια που πιστεύει ακράδαντα στην ύπαρξη εξωγήινων και ο Στίβεν Γιούν του πρώην παιδιού-σταρ με το τραυματικό παρελθόν.
Συμπερασματικά, το «Ούτε καν» αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη και συγχρόνως μια ανάσα φρέσκου αέρα στο είδος του φανταστικού θρίλερ, προσφέροντας άφθονη αγωνία, ανησυχητικές σκηνές και εντυπωσιακές λήψεις.

ΗΠΑ, 2022
Παραγωγή: Τζόρνταν Πιλ, Ιαν Κούπερ
Σκηνοθεσία: Τζόρνταν Πιλ
Σενάριο: Τζόρνταν Πιλ
Φωτογραφία: Χόιτε βαν Χόιτεμα
Μοντάζ: Νίκολας Μονσούρ
Μουσική: Μάικλ Εϊμπελς
Πρωταγωνιστούν: Ντάνιελ Καλούγια, Κέκε Πάλμερ, Στίβεν Γιούν, Μάικλ Γουίνκοτ,
Μπράντον Περέα
Διάρκεια: 131 λεπτά
Προβάλλεται στο Odeon, Veso Mare
Ακτή Δυμαίων 17, Πάτρα, Ελλάδα
ΔΕΥΤΕΡΑ 29 Αυγούστου, ΑΙΘΟΥΣΑ 1 / 21:15
ΤΡΙΤΗ 30 Αυγούστου, ΑΙΘΟΥΣΑ 1 / 21:15
ΤΕΤΑΡΤΗ 31 Αυγούστου, ΑΙΘΟΥΣΑ 1 / 21:15