Ψηλαλώνια για πολλούς η ομορφότερη πλατεία της Πάτρας. Καλοκαίρι. Ακόμα πιο όμορφη η πλατεία χαρίζοντας στιγμές αναψυχής και δροσιάς τα βράδια του καλοκαιριού στους θαμώνες και στους κατοίκους της περιοχής.

Τα καλοκαίρια στην πόλη επιβάλλουν πλατεία και τα Ψηλαλώνια είναι η ιδανική επιλογή. Βέβαια η ατμόσφαιρα της πλατείας έχει αλλάξει αρκετά με το πέρασμα των χρόνων. Δεν είναι πια η πλατεία μιας θεωρούμενης αριστοκρατικής περιοχής που ζούσε γύρω της η ελίτ της πατρινής κοινωνίας.

Είναι μια μεγάλη κεντρική πλατεία μιας ευρύτερης γειτονιάς που έχει αλλάξει και αυτή με τη σειρά της σε πολλά πράγματα, όπως άλλωστε έχει αλλάξει και η πόλη που έχει επεκταθεί, με αρκετούς από την παλιά ελίτ να έχουν αναχωρήσει για τα περιφερειακά διαμερίσματα της Πάτρας για μόνιμη κατοικία.

Παρόλα αυτά τα διαμερίσματα γύρω από τα Ψηλαλώνια, σε αυτές τις παλιές στην πλειοψηφία τους πολυκατοικίες, είναι σε υψηλές τιμές.


Η αλλαγή αυτή της ατμόσφαιρας στην πλατεία θεωρείται για όσους είχαν ζήσει την παλιότερα εποχή της ως υποβάθμιση.

Ίσως και να είναι αν λάβει υπόψη του κανείς κάποιες περιπτώσεις σκηνιτών που κατασκηνώνουν, έστω και για λίγο στα γκαζόν της πλατείας ή κάποιες ομάδες ρομά που κάνουν το μπάνιο τους ορισμένα μεσημέρια του καλοκαιριού στο συντριβάνι της.

Συντριβάνι που δεν έχει καμία σχέση με εκείνο που θυμούνται οι παλιοί. Αισθητικά η πλατεία σίγουρα θέλει μία ανανέωση και αρκετές βελτιώσεις στις υποδομές της (παγκάκια κτλ), στο γκαζόν και στην γενικότερη εικόνα της.

Λείπει, άλλωστε,  το χαρακτηριστικό της αισθητικά στοιχείο της που δεν είναι άλλο από εκείνους τους ψηλούς φοίνικες που έφαγε το σκαθάρι.  Δεν είναι όμως το θέμα μας αυτό.


Τα βράδια του καλοκαιριού στην πλατεία είναι ήσυχα και οικογενειακά, αλλά και κάπως σκοτεινά αφού δεν φωτίζεται πια και τόσο. Σε επίπεδο αγοράς η πλατεία διαχρονικά έχει πάντα δύο αντίμετρα στοιχεία:

Τα καταστήματα της πάνω πλευράς (προς Γούναρη) και τα καταστήματα της κάτω πλευράς (προς Σκαγιοπούλειο). Τα πρώτα αν εξαιρέσεις τον διαχρονικό "Κούρο" ή το "Πανελλήνιο" δεν τραβούσαν ποτέ, άνοιγαν και μετά από λίγο έκλειναν.

Στην κάτω πλευρά το target group των καταστημάτων και των πελατών τους απείχαν μίλια από αυτά της πάνω. Εκεί ήταν τα πιο νεανικά στέκια ανέκαθεν και αυτά που συνήθως κρατούσαν στον χρόνο. Πλέον ξεχωρίζουν το "Talks", το "Ελληνικό" και το "Queen", διαφορετικά μαγαζιά με τη δική τους προσωπικότητα.

Σε αυτή την πλευρά βέβαια ήταν και τα δυο πιο ιστορικά της καφενεία ο "Σταυριανός" και η "Αϊ Λάμπρα", τα κτίρια των οποίων παραμένουν κλειστά.


Τα περισσότερα από τα μαγαζιά της πλευράς αυτής είναι καφέ - μπαρ - restaurant. Υπάρχει φυσικά και το κινέζικο το οποίο είναι από τα πιο εμπορικά μαγαζιά της πλατείας, με νεανικό κοινό (αρέσει η κινέζικη κουζίνα στα νιάτα).

Οι δύο άλλες πλευρές της πλατείας (αυτή του Ηλιακού και η άλλη προς Ομόνοια) μοιάζουν σαν να θέλουν να ενώσουν τις αντιθέσεις αυτές των δύο άλλων πλευρών της.

Στην μία βρίσκεις τον "Άδωνη" που έχει την δική του διαδρομή και άλλα μαγαζιά, όπως ψησταριά, μπαράκι, καφενείο, ζαχαροπλαστείο έως και πρακτορείο ΟΠΑΠ. Κι από την άλλη στο Ηλιακό (ένα σημείο που αγαπήθηκε στην καραντίνα από τους νέους) υπάρχει το "Παναχαϊκό" και υπήρχε το "Abbey". 

Το Abbey που καταστράφηκε ολοσχερώς και ήταν αυτό που έδινε το κάτι παραπάνω στην πλατεία, από την άποψη ότι έκανε πιο «φασαριόζικες» τις νύχτες στα Ψηλαλώνια. Θα ανοίξει ξανά; Ποιος ξέρει.


Πάντως, ένα βράδυ καλοκαιριού στα Ψηλαλώνια αρκεί για να σκιαγραφήσεις την "ανατομία" αυτής της πλατείας. Μια πλατείας της "παλιάς ελίτ" που έγινε με την πάροδο των χρόνων πλατεία των αντιθέσεων.

Μήπως γιατί αυτές οι αντιθέσεις υπήρχαν, απλά δεν φαίνονταν τόσο; Μήπως γιατί και η εποχή μας είναι γεμάτη από αντιθέσεις; Φιλοσοφίες….

Α, και κάτι τελευταίο: Μια πεζοδρόμηση στην πάνω και στην κάτω πλευρά της πλατείας (κάπου, κάπως, κάποτε, είχε ειπωθεί και αυτό) θα άλλαζε πιθανότατα τα πάντα. Όνειρα…