«Χωρίς εμένα δεν θα υπήρχε ο Έλβις Πρίσλεϋ», λέει ο συνταγματάρχης Τομ Πάρκερ, (γνωστός και ως ο ολλανδός Άντρεας Κορνήλιους Βαν Κούηκ), ένας ιμπρεσάριος καλλιτεχνών που κάνει τις προσφορές του πάνω σε μια ρόδα λούνα παρκ και αφηγείται έκπληκτος πως «υπάρχουν κάποιοι που θεωρούν πως είμαι ο κακός αυτής της ιστορίας!». Κάποιοι θα συμμεριστούν την άποψη του, καθώς η αυλαία πέφτει στην κινηματογραφική αυτή εκδοχή της πολυτάραχης καριέρας του «Βασιλιά» της ροκ-εν-ρολ, από την οποία ο Πάρκερ πήρε το 50% των κερδών και το 100% του ελέγχου. Ωστόσο, παρ' όλη την ανηθικότητά του, ο αντιήρωας αυτός (που υποδύεται ο Τομ Χανκς με βαρύ προσθετικό μακιγιάζ που τον κάνει σχεδόν αγνώριστο) έχει αρκετή γοητεία και διορατικότητα, ώστε να κατανοήσουμε πώς κατάφερε να κερδίσει την απόλυτη εμπιστοσύνη του Έλβις. Με μια φωνή που θυμίζει το καρτούν ΈλμερΦαντ, τον παρακολουθούμε να σφετερίζεται αρχικά την θέση της πολυαγαπημένης μητέρας του Έλβις, Γκλάντις, και ύστερα της συζύγου του, Πρισίλα, στον στενό κύκλο εμπιστοσύνης του, μετατρέποντας τον εαυτό του ως τον πιο στενό και έμπιστο άνθρωπο του, κάνοντας τον Έλβις τον μεγαλύτερο σταρ, ενώ, παράλληλα, στραγγαλίζει τις καλλιτεχνικές του φιλοδοξίες.«Είμαστε το ίδιο, εσύ κι εγώ – δύο παράταιρα, μοναχικά παιδιά, που επιδιώκουν την αιωνιότητα», εξομολογείται σε μια στιγμή έντασης ανάμεσα τους.

Από τους ηθοποιούς που στο παρελθόν προσπάθησαν να ενσαρκώσουν τον Έλβις – από τον Κερτ Ράσελ στο «Έλβις» του Τζον Κάρπεντερ και τον Ρομπ Γιάνγκμπλοντ στο «Έλβις κι ο Συνταγματάρχης», μέχρι τον Βαλ Κίλμερ στον «Ιλιγγιώδη έρωτα» του Τόνι Σκοτ και τον Μάικλ Σάνον στο «Έλβις και Νίξον» – κανένας δεν πλησίασε την ενέργεια, την γοητεία και τον ηλεκτρισμό που εκπέμπει η ερμηνεία του Όστιν Μπάτλερ εδώ. Η σκηνή που ο Πρίσλεϋ, ντυμένος στα ροζ, ερμηνεύει το «Baby, Let'sPlay House» στο Louisiana Hayride είναι σκηνή ανθολογίας και προκαλεί μια πραγματική κινηματογραφική έκρηξη, με τις οργιαστικές αντιδράσεις των κοριτσιών στο πλήθος τόσο πειστικά και λεπτομερώς χορογραφημένες όσο οι περίφημες χορευτικές κινήσεις του τραγουδιστή.

Η ταινία αποτελεί ένα φόρο τιμής μιας συγκεκριμένης εποχής καλλιτεχνικής έκφρασης, καθώς η μουσική του Πρίσλεϋ ήταν επηρεασμένη από γκόσπελ, κάντρι, μπλουζ και άλλα είδη, των οποίων η αυστηρή οριοθέτηση θα γινόταν πολύ αργότερα. Οι χαρακτηριστικές αναχρονιστικές μουσικές μίξεις του Λούρμαν μας υπενθυμίζουν ότι τα όρια στα είδη της μουσικής είναι όχι μόνο αυθαίρετα αλλά και αντιπαραγωγικά.

Το μειονέκτημα της ταινίας είναι η υπερβολική και αχρείαστα μεγάλη διάρκεια, που ξεπερνά τις δυόμιση ώρες. Θα ήταν απολαυστικότερη, αν είχε κοπεί περισσότερο υλικό στο μοντάζ. Έστω κι έτσι, όμως, το πρώτο μέρος ανεβάζει τους παλμούς της καρδιάς μόνο και μόνο με τον πλούτο της εικόνας του και τον ήχο των τραγουδιών του, ενώ το δεύτερο εξελίσσει πειστικά τη σχέση αλληλεξάρτησης ανάμεσα στον καλλιτέχνη και τον μάνατζερ του, αφήνοντας μια γλυκόπικρη γεύση στο τέλος της ταινίας. Ο Έλβις είναι ξεκάθαρο ότι ζει στην καρδιά αυτού του βιογραφικού έπους του Μπαζ Λούρμαν.

Σκηνοθεσία: ΜπαζΛούρμαν

Σενάριο: ΜπαζΛούρμαν, Σαμ Μπόμελ, Κρεγκ Πιρς, ΤζέρεμιΝτόνερ

Φωτογραφία: Μάντι Γουόκερ

Μοντάζ: Ματ Βιλα, ΤζόναθανΡέντμοντ

Μουσική: ΕλιοτΓουίλερ

Πρωταγωνιστούν: Οστιν Μπάτλερ, Τομ Χανκς, Ολίβια ΝτεΤζόνζι, Ελεν Τόμσον, Ρίτσαρντ Ρόξμπουργκ, Ντέιβιντ Γουένχαμ,Κέλβιν Χάρισον Τζούνιορ, Χαβιέρ Σάμιουελ, ΚόντιΣμιτ-ΜακΦι

Διάρκεια: 159 λεπτά

Παίχτηκε στο Odeon, Veso Mare

(Ακτή Δυμαίων 17, Πάτρα, Ελλάδα)