Παρότι ο τρόμος - όπως όλα τα κινηματογραφικά είδη - έχει περάσει τα πάνω και τα κάτω του, το χαμηλό του κόστος – και άρα ρίσκο – τού έχει επιτρέψει να επιβιώνει ακόμα και σε δεκαετίες που ο κινηματογράφος στηρίζει άλλες τάσεις περισσότερο. Κάθε δεκαετία έχει τα δικά της στιβαρά θρίλερ, με πολλά από αυτά να έχουν γίνει κλασικά ή καλτ επιτυχίες στη διαδρομή τους.

Ένα περιοδικό μελέτησε λίστες κριτικών και λίστες προτάσεων στο ίντερνετ και κατέληξε σε 50 από τις καλύτερες ταινίες τρόμου που έχουν γυριστεί ποτέ – από τον «Εξορκιστή» και τη «Λάμψη» μέχρι το «Κάλεσμα». Σε δεύτερη φάση, παρουσίασε την καθεμιά τους σε ένα πάνελ πενήντα ατόμων με surround ήχο 5.1, με τους σφυγμούς της καρδιάς των συμμετεχόντων να παρακολουθούνται από μόνιτορ. Ο μέσος όρος σφυγμών όσο ήταν ξεκούραστοι ήταν 65 το λεπτό, στη διάρκεια των ταινιών 86 και στις πιο τρομακτικές στιγμές των θρίλερ έφτασε κατά μέσο όρο στους 131 σφυγμούς.

Το αποτέλεσμα της έρευνας ανέδειξε, μάλλον απρόσμενα, «νικητή» την ταινία «Sinister», ένα εξαιρετικό φιλμ από τον σκηνοθέτη Σκοτ Ντέρικσον, τον σεναριογράφο Ρόμπερτ Κάργκιλ και τον ηθοποιό ΊθανΧοκ. Έτσι, το άκουσμα της επανένωσης των τριών αυτών συντελεστών στην ταινία «Το νεκρό τηλέφωνο» δημιούργησε κύματα ενθουσιασμού.

Βασισμένο στο ομώνυμο διήγημα του Τζο Χιλ, τον γιο του Στίβεν Κινγκ, «Το νεκρό τηλέφωνο» αφηγείται την ιστορία του Grabber (=αυτός που αρπάζει), ενός παιδοκτόνου που αρπάζει εφήβους στο φως της ημέρας. Όταν ο Φίνυ (ΜέισονΤέιμς) γίνεται ο επόμενος αιχμάλωτος, κρατούμενος σε ένα ηχομονωμένο υπόγειο, αρχίζει να λαμβάνει τηλεφωνήματα από τα προηγούμενα θύματα του δολοφόνου μέσω ενός αποσυνδεδεμένου σταθερού τηλεφώνου. Παράλληλα, η αδερφή του Γκουέν (ΜαντλένΜακΓκρο) βλέπει περίεργα προφητικά όνειρα.

«Το νεκρό τηλέφωνο» είναι μια δραματική ιστορία συναισθηματικής αλληλοϋποστήριξηςκαι αντοχής δύο αδερφιών, μεταμφιεσμένη σε μεταφυσικό θρίλερ με κατά συρροή δολοφόνο. Υποστηριζόμενο από έξοχες ερμηνείες και μια επιβλητική ατμόσφαιρα, η ανάπτυξη των χαρακτήρων περνάστην πρώτη γραμμή, χωρίς, όμως, σε καμία περίπτωση η ταινία να χάσει σε ένταση και σασπένς.

Αν και ο ΊθανΧοκ δίσταζε για πολλά χρόνια να υποδυθεί κακούς χαρακτήρες, πείστηκε από τον Σκοτ Ντέρικσον και το επιχείρησε εδώ για πρώτη φορά στην καριέρα του. Με μια μάσκα να καλύπτει το κάτω μισό του προσώπου του για το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, η ερμηνεία τουβασίζεται στη γλώσσα του σώματος και το βλέμμα του. Ο Χοκ – σε μια καριέρα που εκτείνεται πλέον σε τέσσερις δεκαετίες - αναδεικνύει την ευελιξία του ως ηθοποιός. Η μοχθηρότητα του χαρακτήρα του είναι απρόβλεπτη και ασταθής και η ερμηνεία του κινείται επιδέξια ανάμεσα στην εύθυμη νεανικότητα και τη διαστροφή.

Αν και ο Χοκ «στοιχειώνει» την οθόνη, είναι οι ερμηνείες των παιδιών ηθοποιών που κλέβουν την παράσταση. Ο τρόπος με τον οποίον ο Τέιμς και η ΜακΓκρό κινούνται αβίαστα και ισορροπούν σε ένα ευρύ φάσμα συναισθημάτων είναι εντυπωσιακός. Ο φόβος, ο θυμός, η απόγνωση και η αγανάκτηση αναμιγνύονται φυσικότατα με τηνεανική χαρά και την παιδική κωμικότητα. Μερικές από τις πιο έντονες σκηνές διαδραματίζονταιστις σιωπηλές στιγμές τους, όπου αναδεικνύουν έναν ισχυρό αδερφικό δεσμό ενάντια στηνκακοποίηση και τις αντιξοότητες.

Ο Ντέρικσον σκηνοθετεί με απόλυτη ακρίβεια τις σκηνές και κόβοντας πάντα στα κατάλληλα σημεία ώστε να δώσει στο σασπένς την ένταση που χρειάζεται και να δημιουργήσει το μέγιστο αποτέλεσμα, ακόμα κι όταν ένα μεγάλο μέρος της ταινίας εξελίσσεται μέσα σε ένα σκοτεινό και βρώμικο υπόγειο. Ο τρόμος, η αγωνία και η ανατριχίλα προσφέρονται διαρκώς στις κατάλληλες δόσεις και όλα αυτά με την ανάλογη συναισθηματική βαρύτητα, ακόμα και όταν μερικές φορές νιώθεις πως κάποιες πτυχές της ιστορίας, όπως ο παραλληλισμός του δολοφόνου που δέρνει τα παιδιά με την ζώνη με τον αλκοολικό πατέρα του Φιν (ο οποίος κάνει το ίδιο) ή το θέμα της πίστης, μοιάζουν με χαμένες ευκαιρίες που θα έπρεπε να είχαν απασχολήσεισεναριακά και σκηνοθετικά περισσότερο.

Είναι καιρός να αρχίσει επιτέλους το Χόλιγουντ να δημιουργεί πρωτότυπες ταινίες. Ας ελπίσουμε ότι τελικά πήραν το μήνυμα πως οι τυποποιημένες ταινίες που παράγουν διαρκώς είναι κάτι που έχει κουράσει το κινηματογραφόφιλο κοινό. Αυτή η ταινία απευθύνεται σε σκεπτόμενο κοινό, είναι πρωτότυπη και φρέσκια. Δεν είναι μια ταινία όπου ξέρεις από την αρχή τι ακριβώς θα συμβεί στο τέλος. Ελπίζουμε λοιπόν ότι το Χόλιγουντθα συνειδητοποιήσει ότι το μονοπάτι που έχει ακολουθήσει με το κίνημα «woke» και τις τυποποιημένες ταινίες έχει ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα την αυτοκαταστροφή του.

ΗΠΑ, 2022

Σκηνοθεσία: Σκοτ Ντέρικσον

Σενάριο: Σκοτ Ντέρικσον, Ρόμπερτ Κάργκιλ

Φωτογραφία: Μπρετ Τζούτκιεβιτς

Μοντάζ: Φρέντερικ Θοραβάλ

Μουσική: Μαρκ Κόρβεν

Πρωταγωνιστούν: ΜέισονΤέιμς, ΜαντλένΜακΓκρο, Τζέρεμι Ντέιβις, ΙθανΧοκ

Διάρκεια: 102 λεπτά

ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ODEONVESOMARE (Ακτή Δυμαίων 17), 262 22 Πάτρα

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 01 Ιουλίου, ΑΙΘΟΥΣΑ 4 / 20:10 / 22:30

ΣΑΒΒΑΤΟ 02 Ιουλίου, ΑΙΘΟΥΣΑ 4 / 20:10 / 22:30

ΚΥΡΙΑΚΗ 03 Ιουλίου, ΑΙΘΟΥΣΑ 4 / 20:10 / 22:30

ΔΕΥΤΕΡΑ 04 Ιουλίου, ΑΙΘΟΥΣΑ 4 / 20:10 / 22:30

ΤΡΙΤΗ 05 Ιουλίου, ΑΙΘΟΥΣΑ 4 / 20:10 / 22:30

ΤΕΤΑΡΤΗ 06 Ιουλίου, ΑΙΘΟΥΣΑ 4 / 20:10 / 22:30