Viral έγινε από την πρώτη κιόλας βραδιά του το υπαίθριο δημοτικό θέατρο της οδού Ρίτσου, στο Παμπελοποννησιακό Στάδιο της Πάτρας, με τα περισσότερα σχόλια (αν όχι στο σύνολο τους) να είναι ιδιαιτέρως καυστικά.

Σε αντίθεση με την εικόνα που πάει να περάσει προς τα έξω η δημοτική αρχή. Τα σχόλια που αποτυπώνουν τις εντυπώσεις της κοινής γνώμης από την πρώτη παράσταση που φιλοξένησε το ιδιότυπο αυτό θεατράκι, δίπλα σχεδόν από τα βοηθητικά γήπεδα του Παμπελοποννησιακού Σταδίου, δεν είναι και τόσο εκθειαστικά.

Οι χαρακτηρισμοί που του δίνουν είναι πολλοί και διάφοροι, όμως κρατήσαμε ορισμένους από αυτούς που λένε ότι ο χώρος δεν μοιάζει τόσο με θέατρο, όσο με πάρκινγκ ενός μεγάλου σούπερ μάρκετ και ότι κανονικά θα έπρεπε να δίνουν και ένα καροτσάκι φεύγοντας για τους θεατές.

Άλλοι πάλι καυτηρίασαν την κοντινή απόσταση που υπάρχει με τα γήπεδα του σταδίου, γράφοντας ότι ο καλλιτέχνης που ανεβαίνει πάνω στη σκηνή θα μπορούσε να βάλει και... γκολ με  κεφαλιά - "ψαράκι". 


Έτσι όπως πραγματικά είναι

Πάντως, κοινή άποψη όλων, ακόμα και όσων βρέθηκαν και παρακολούθησαν την παράσταση και είδαν από κοντά την κατασκευή,  είναι ότι το θέατρο δεν έχει καμία σχέση με τη μακέτα που είχε παρουσιάσει ο δήμος προ ημερών.

Αυτό που έκανε άσχημη εντύπωση ήταν οι πλαστικές καρέκλες που υπάρχουν μπροστά από τις κερκίδες στις οποίες κάθεται η πλειοψηφία των θεατών αφού οι κερκίδες που έχουν ένα αμφιθεατρικό ύφος είναι μόνο για τρεις σειρές.

Οι καρέκλες λοιπόν που είναι τοποθετημένες στις άσπρες γραμμές, βρίσκονται στο ίδιο ύψος, κάτι που έχει σαν συνέπεια οι πίσω να μην βλέπουν καλά και να αναγκάζονται να σηκώνονται ή να ανασκουμπώνονται για να δουν, δημιουργώντας όμως ένα παρόμοιο πρόβλημα στους από πίσω τους.


Η μακέτα προτού την "αποκάλυψη"

Ειδικά άμα έχεις την ατυχία και οι μπροστινοί είναι ψηλότεροι από σένα τότε υπάρχει ζήτημα.

Το θέατρο (αμφίβολο αν είναι πράγματι 1.200 θέσεων) θα μπορούσε να είναι αμφιθεατρικό, αποτελούμενο μόνο από κερκίδες (όπως όλα τα θέατρα του κόσμου), όμως αυτό ίσως να ήθελε περισσότερο χρήμα και περισσότερο χρόνο.

Οπότε προτιμήθηκε η προχειρότητα και η πλαστική καρέκλα. Συμπερασματικά, το όλο πρότζεκτ θα ήταν ικανοποιητικό αποτέλεσμα αν είχε να κάνει με τις εκδηλώσεις ενός μεγάλου χωριού. Μιλάμε όμως για το Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας…


Από την βραδιά της πρεμιέρας