Δεν πάει άλλο. Ή πάει; Πόσο χαμηλά επιτέλους θα πέσει η αισθητική ενός κτιρίου που θα έπρεπε κανονικά να ήταν το στολίδι της Πάτρας, η κορύφωση της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής που αποτελεί την κύρια πολιτιστική κληρονομιά αυτής της πόλης;

Καλά το καταλάβατε. Πάλι για το Δημοτικό Θέατρο Απόλλων μιλάμε. Για το κτίριο του Ερνέστο Τσίλερ η εξωτερική όψη του οποίου έχει πιάσει πάτο, μέσα από τις διάφορες "καλλιτεχνίες", τα συνθήματα και τις βωμολοχίες που το έχουν κοσμήσει οι γνωστοί-άγνωστοι και όσοι έχουν κάνει στέκι τους αυτόν τον χώρο.

Ο δήμος και τα συνεργεία του έχουν σβήσει και έχουν βάψει αρκετές φορές τα συνθήματα και τις... καλλιτεχνίες που έχουν γραφτεί στους τοίχους και στους κίονες του κτιρίου, μέσα στην στοά που πλέον αρκετοί δεν περνούν μόνο και μόνο για να μην αγανακτήσουν από τις εικόνες που θα δουν.

Όμως ως δια μαγείας τα... στολίδια ξαναεμφανίζονται μετά από λίγο. Ας το σκεφτούν επιτέλους στον δήμο ή όποιος άλλος είναι ο φορέας για την διατήρηση και τη συντήρηση του κτιρίου (η εφορία αρχαιοτήτων και το υπουργείο Πολιτισμού).

Υπάρχει το βερνίκι που είναι ειδικό για τα γκράφιτι. Βάφει, ζωγραφίζει, βρίζει, κάνει ότι θέλει ο γνωστός άγνωστος και στη συνέχεια έρχεται το συνεργείο και με ένα σφουγγαράκι το καθαρίζει, βγάζοντας όλες αυτές τις βρωμιές.

Πόσο ακριβό μπορεί να είναι; Πόσο δύσκολο; Το έβαλαν στο μουσείο της Κορίνθου στο σπίτι του Κωστή Παλαμά, το έβαλαν και στο δημαρχείο της Πάτρας στην Μαιζώνος. Ας το βάλουν και στο Δημοτικό Θέατρο Απόλλων. 

Και μαζί με αυτό ας φροντίσουν για τη μόνιμη φύλαξη του χώρου και του κτιρίου. Μιλάμε για το σημαντικότερο κτίριο που υπάρχει στο ιστορικό κέντρο της Πάτρας. Για το σημείο αναφοράς της πόλης…

Οι φωτογραφίες είναι χαρακτηριστικές: