Η Βασιλική Τρουφάκου κατοικεί κάτω από την Ακρόπολη σε ένα ρετιρέ της δεκαετίας του '60, που το μπαλκόνι του βλέπει το μνημείο του Φιλοπάππου.

Με το καλημέρα αντικρίζει τον Παρθενώνα σε μια θέα καλύτερη και από Μπέβερλι Χιλς. «Με τις καραντίνες ανακάλυψα τον λόφο, τον περπάτησα και εκτίμησα αυτό το κέντρο απόκεντρο που έχει το Κουκάκι, την ευκολία που προσφέρει σε ένα άτομο με άστατο πρόγραμμα σαν το δικό μου, με κυμαινόμενα γυρίσματα, πρόβες, σε αέναη αλλαγή.

Η γενιά μου γυρνάει στα παλιά, ζει μια παρατεταμένη μετεφηβεία. Δεν έχει την έννοια πού θα πάει το καροτσάκι του μωρού, παραμένουμε σε μια στασιμότητα ή προτιμώ να λέω "μια σταθερότητα". Βολεύει η ευκολία να συναντάς φίλους, να έχεις αμέτρητες επιλογές εξόδου. Στα προάστια δεν το βρίσκεις αυτό. Είναι πιο εύκολο το "μαζί" όταν ζεις στο κέντρο. Ζω εκ των έσω την αστική ομορφιά της Αθήνας, τον σφυγμό της και τον τρόπο των Ελλήνων που αφορά τη διασκέδαση, τη δυνατότητα για έξω, με τον καιρό που μες στον Ιανουάριο θυμίζει δροσερό καλοκαιράκι. Δεν γνωρίζω πρωτεύουσα κράτους που να μπορεί να συναγωνιστεί την ελληνική: η φυσική της ομορφιά, ο αττικός ουρανός, το ότι είμαι σε δέκα λεπτά από το σπίτι μου στη θάλασσα, η πρόσβαση σε μια παραλιακή θέα που είναι πάντα θεραπευτική και χαλαρωτική», είπε και συνέχισε.

«Πώς να μην τρελαίνονται οι ξένοι όταν έρχονται εδώ, συν του ότι εκτιμούν την κοινωνική ελευθερία που έχουμε μαζί με την αναρχία μας. Θα σερβίρουν νεράκι και φιστικάκια στο τραπέζι που θα καθίσουμε. Αυτό δεν συμβαίνει πουθενά αλλού. Οπουδήποτε αλλού το παραγγέλνεις και το πληρώνεις. Υπάρχει κάτι φιλικό, φιλόξενο. Αν και περαστικός, μπορείς να πας στο WC. Εξω πληρώνεις παντού. Μικρά πράγματα κάνουν τη διαφορά. Η 24ωρη εξυπηρέτηση, η διασκέδαση σε μια πόλη ζωντανή, το ότι ανά πάσα στιγμή μπορείς να πας να φας. Δεν έχεις τον βραχνά της απαγόρευσης. Αυτές όπως κι άλλες ιδιαιτερότητες κάνουν την Αθήνα μια αγκαλιά ανοιχτή που λατρεύει ο τουρίστας. Προσωπικά, ως κάτοικος του Φιλοπάππου πάνω από δέκα χρόνια, μένω σε μια γειτονιά που έχουν επιλέξει αρκετοί καλλιτέχνες για να ζήσουν. Οταν χρειάστηκε να αλλάξω σπίτι, αντιμετώπισα δυσκολίες συναισθηματικές αλλά και πρακτικές. Σήμερα δεν βρίσκεις εδώ σπίτι να νοικιάζεται. Εχω ζήσει όλη την αλλαγή της περιοχής. Πριν από χρόνια δεν ήταν έτσι, είχε λίγα μαγαζιά. Ακόμα όμως κρατάει το προσωπικό στοιχείο. Γνωριζόμαστε μεταξύ μας, είμαστε μια γειτονιά», είπε στο Gala.