Στο… αμήν έχουν φτάσει οι εργαζόμενοι του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Πάτρας που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της μάχης κατά του κορωνοϊού.

Τα κενά που υπάρχουν σε έμψυχο δυναμικό και τα κρούσματα από την Όμικρον που έχει μολύνει αρκετούς εργαζόμενους, βάζοντας τους σε καραντίνα, έχουν αυξήσει ακόμα περισσότερο τον φόρτο εργασίας, τη στιγμή που ο αριθμός των νοσηλειών παραμένει μεγάλος.

Οι θέσεις των υγειονομικών που έχουν βγει σε αναστολή εργασίας λόγω του εμβολίου δεν έχουν καλυφθεί ούτε κατά το 10%, παρόλο που ορισμένοι από όσους αρχικά είχαν αυτή την θέση στη συνέχεια, άλλαξαν στάση.

Όμως από τις αρχές Μαρτίου που όσοι υγειονομικοί παραμένουν ανεμβολίαστοι θα βγουν εκτός ΕΣΥ, θα πρέπει κάποια στιγμή να αντικατασταθούν, διαφορετικά το πρόβλημα των κενών θα διαιωνιστεί.

Στο μεταξύ τα κρούσματα σε εργαζόμενους στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Πάτρας λόγω της Όμικρον αυξάνονται παρά τη μείωση των μολύνσεων στην ανοικτή κοινότητα και παρά τα μέτρα που παίρνονται.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις την περασμένη εβδομάδα εντοπίστηκαν πάνω από δέκα κρούσματα σε εργαζομένους, με αποτέλεσμα να τεθεί εκ νέου πρόβλημα στην ομαλή λειτουργία κλινικών που έχασαν έστω και για λίγες μέρες μαχητές της πρώτης γραμμής.

Πάνω σε αυτό υπάρχει και το θέμα του κατά πόσο αρκούν οι πέντε μέρες καραντίνας για άτομα που έχουν μολυνθεί από τον ιό, ειδικότερα όταν μιλάμε για υγειονομικούς όπου το ενδεχόμενο μιας διασποράς μπορεί να θέσει εκτός λειτουργίας ολόκληρες κλινικές.

Ελέγχουν την κατάσταση παρά τις δυσκολίες

Αυτό που αξίζει να σημειωθεί είναι ότι παρά τη μη πτώση των νοσηλειών και τη συνεχόμενη προσέλευση στα ΤΕΠ του νοσηλευτικού ιδρύματος από ασθενείς που είναι είτε επιβεβαιωμένα κρούσματα, είτε ύποπτα, η κατάσταση με τη διασπορά εντός του νοσοκομείου είναι ελεγχόμενη.

Αποτέλεσμα της εμπειρίας που έχουν αποκτήσει όλο αυτό το διάστημα οι εργαζόμενοι του συγκεκριμένου νοσηλευτικού ιδρύματος που από την πρώτη στιγμή της πανδημίας βρίσκονται στη μάχη.

Το μεγάλο μειονέκτημα όμως για τους εργαζόμενους είναι ότι πλέον έχουν κουραστεί. Χωρίς άδειες, με συνεχόμενες υπερωρίες και με ένα ρεπό που δεν είναι καν σίγουρο αφού πολλές φορές αυτό ακυρώνεται όταν συνάδελφοι τους βρίσκονται εκτός μάχης λόγω μόλυνσης, έχουν φτάσει στα όρια τους.