Μπήκε στον χώρο του θεάτρου και γενικότερα του θεάματος, σίγουρα όχι ως… απρόσκλητος επισκέπτης, αφού εκεί την οδήγησαν το ταλέντο της, η φαντασία της, ο συναισθηματισμός της, αλλά και τα όνειρα της.

Η Μυριέλλα Κουρεντή, μια από τις πιο γλυκές παρουσίες της εγχώριας σκηνής, είναι μια κοπέλα που θεωρείται από τις πιο ανερχόμενες ηθοποιούς, την οποία έχουμε απολαύσει στο θέατρο, αλλά και στην τηλεόραση.

Πολυπράγμων, λατρεύει τη μουσική, το τραγούδι και τον χορό, για αυτό και είναι ικανή να κάνει πολλά πράγματα πάνω στη σκηνή, με την ίδια άνεση και ευκολία, έρχεται στην Πάτρα για να την δούμε στην παράσταση «Απρόσκλητος Επισκέπτης» που ανεβαίνει στο θέατρο Πάνθεον την Δευτέρα και την Τρίτη 8 με 9 Νοεμβρίου.

Το patrasevents.gr μίλησε μαζί της για την παράσταση αυτή (σε σκηνοθεσία Γιώργου Φρατζεσκάκη), για τον ρόλο της, αλλά και για τα σχέδια της.


-Πες μας λίγο για τον ρόλο σου και τι θα έβρισκες συναρπαστικό σε αυτόν αν σε ρωτούσαν;  

Όπως σχεδόν σε όλα τα έργα μυστηρίου, η ιστορία ξεκινάει με τον απρόσκλητο επισκέπτη  να μπαίνει σε ένα σπίτι αγνώστων για να ζητήσει βοήθεια και να βρίσκει τον Ρίτσαρντ Γουόρικ τον ιδιοκτήτη του σπιτιού, νεκρό από πυροβολισμό πάνω στην αναπηρική καρέκλα του.

Λίγα μέτρα πίσω του, βρίσκει με το όπλο του εγκλήματος στο χέρι την Λόρα, την σύζυγο του δολοφονημένου άνδρα, μια γυναίκα πολύ εύθραυστη αλλά και πολύ γοητευτική που από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα της γνωριμίας τους μοιράζεται με τον άγνωστο επισκέπτη όλα τα ατυχή και άσχημα συμβάντα που την έφεραν στο σημείο να σκοτώσει τον άνδρα της.

Κι ενώ νομίζεις πως το έργο θα είναι ανιαρό γνωρίζοντας από την έναρξη σχεδόν τον δολοφόνο, έρχεται η ευφυέστατη Αγκάθα Κρίστι να στα ανατρέψει όλα αμέσως. Γεμίζοντας την Λόρα με μυστικά, κρυφά πάθη, πτυχές που δεν ήξερε κανείς πως είχε, αναιρώντας σου έτσι ακόμα και την ίδια της την ομολογία. Αυτό που θα έλεγα λοιπόν πως έχει τρομερό ενδιαφέρον στον ρόλο μου είναι οι εναλλαγές του από την αρχή μέχρι και το φινάλε του έργου.


-Ποια ήταν τα πρώτα συναισθήματα που είχες διαβάζοντας σαν αναγνώστρια αυτό το έργο της Αγκάθα Κρίστι;

Είχα μια περιέργεια που σταδιακά μεγάλωνε. Η  ανάγκη μου να βρω τον δολοφόνο με κράτησε συγκεντρωμένη στο κείμενο και κρεμόμουν από κάθε λέξη που ξεστόμιζε ο κάθε χαρακτήρας του έργου.

Πίστευα ότι καθετί μπορεί να είναι στοιχείο για να φτάσω στην αλήθεια ενώ ήξερα ταυτόχρονα ότι μπορεί και να έχει δοθεί επίτηδες για να με παραπλανήσει η ίδια η συγγραφέας.

Αυτό το κάνει η Αγκάθα Κρίστι σε όλα της τα έργα και είναι πολύ συναρπαστικό. Η ιστορία με συνεπήρε και κύλισε πολύ όμορφα ο χρόνος μου διαβάζοντας την. Και με έκανε να ξεχάσω για λίγο την καθημερινότητα και να αφεθώ στην φαντασία μου.

-Ποιο και γιατί θεωρείς το πιο ανατρεπτικό στοιχείο του όλου σεναρίου σε αυτή την αστυνομική περιπέτεια;

Το φινάλε.

-Σε ελκύει η περιπέτεια και το σασπένς στην ζωή σου ή προτιμάς τις πιο low καταστάσεις;

Με ελκύει να ζω στο παρόν και να εκτιμώ ότι φέρνει. Ωραία η περιπέτεια και το μυστήριο αλλά και τα πιο ήρεμα και απλά μου έχουν διδάξει πολλά για τον εαυτό μου.


-Πες μου ποιο είναι το πιο περιπετειώδης πράγμα που έχεις κάνει ποτέ ή κάτι που θα ήθελες να έχεις κάνει;

Ενώ είχα πολύ βεβαρημένο πρόγραμμα, είχα πετάξει στο αεροδρόμιο της Αυστρίας να δώσω στον τότε αγαπημένο μου δώρο για τα γενέθλια του και γύρισα Ελλάδα μετά από δυο ώρες. Δεν βγήκα καν από το αεροδρόμιο.

Μπορεί να έχω κάνει και κάτι πιο περιπετειώδες αλλά αυτό είναι το πρώτο που ήρθε στο μυαλό.

-Τι κοινά στοιχεία έχεις ως χαρακτήρας με τον ρόλο που υποδύεσαι, τη Λόρα; Θα μπορούσε να ήσασταν φίλες;

Σίγουρα έχουμε κάποια κοινά σημεία όπως η υπερπροστατευτικότητα και η ευαισθησία που φέρουμε για τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Η αυτοθυσία είναι επίσης ένα κοινό μας στοιχείο.  Και η ανάγκη να προσφέρουμε στους ανθρώπους μας.

Αλλά ταυτόχρονα γεννηθήκαμε σε πολύ αντίθετες για την γυναίκα εποχές, που επηρεάζει φυσικά σε βάθος τον ψυχισμό μας, είμαστε διαφορετικής καταγωγής και κοινωνικής τάξης,  οπότε εντέλει δεν νομίζω να γινόμασταν και κολλητές.


-Αν έρθει κάποιος στην ζωή σου σαν… απρόσκλητος επισκέπτης του βάζεις απευθείας φραγμούς ή του αφήνεις περιθώρια;

Γενικά δε μπορώ την αγένεια και το να παραβιάζει κάποιος τα νοητά όρια μου.  Μου αρέσει να γίνονται όλα με τον χρόνο τους και οργανικά.

-Τι είναι για σένα αυτό το… απρόσκλητο; Κάτι που ενδεχομένως σου χαλάει τα πλάνα;

Θεωρώ πως το απρόσκλητο άλλοτε μπορεί να φέρει θετική εξέλιξη στα υπάρχοντα πλάνα μου και άλλοτε αρνητική. Εξαρτάται από πολλά.

-Προσχεδιάζεις τις καταστάσεις γύρω σου;

Σίγουρα κάνω όνειρα για το μέλλον μου αλλά χωρίς να προσχεδιάζω τις καταστάσεις γύρω μου. Αφού έχω επιλέξει να ζω και να δρω στο παρόν. Στο εδώ και τώρα. Κι αυτό με έχει κάνει να μπορώ να προσαρμόζομαι, να λειτουργώ σε οποιαδήποτε συνθήκη, ακόμα και υπό πίεση.

-Το έργο όμως έχει και ένα ακόμα κυρίαρχο στοιχείο το μυστήριο. Τι είναι το μυστήριο για σένα, φόβος ή γοητεία;

Μπορεί να είναι και τα δυο. Με έχει γοητεύσει το μυστήριο κατά καιρούς αλλά και κάποιες φορές με έχει τρομάξει. Ανάλογα την περίπτωση και την συνθήκη στην οποία βρίσκομαι.


-Ψάχνοντας το όνομα σου στο διαδίκτυο μου βγάζει ηθοποιός κινηματογράφου. Γιατί; Αισθάνεσαι πιο κοντά στο σινεμά;

Δεν έχω ιδέα γιατί είμαι καταγεγραμμένη έτσι στο διαδίκτυο. Έχω κάνει δουλειές στον κινηματογράφο αλλά αισθάνομαι μεγαλύτερη αγάπη για το θέατρο. Παρόλα αυτά και ο κινηματογράφος και η τηλεόραση με συναρπάζουν για ξεχωριστούς λόγους το καθένα και απολαμβάνω πολύ να δουλεύω και εκεί όποτε μου δίνεται μια καλή ευκαιρία.

-Τα τελευταία χρόνια σε είχαμε συνηθίσει στην τηλεόραση. Φέτος τι γίνεται με αυτό το θέμα;

Φέτος αποφάσισα να κάνω θέατρο και να ασχοληθώ με την μουσική. Είμαστε δυο, ντουέτο, εγώ και ο John Lygnos, ένας υπέροχος μουσικός και συνθέτης που γνώρισα και αποφασίσαμε να ενώσουμε τις αισθητικές μας και την αντίληψη μας πάνω στη μουσική και να γράψουμε τον πρώτο μας δίσκο. Ανυπομονούμε να τον κυκλοφορήσουμε και να δούμε την αντίδραση του κοινού.

-Ένα σχόλιο για το #metoo και τι είναι αυτό που με το που το ακούς σου έρχεται στο μυαλό;

Σίγουρα ήταν πολύ θετικό όλο αυτό που συνέβη απλά με το που το ακούω το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι να μην είναι μόνο ένα “trend” της εποχής και να παίξει σοβαρό ρόλο στη διαμόρφωση της κοινωνίας  μακροπρόθεσμα.


-Πες μου λίγο για αυτή την περιπέτεια και το μυστήριο συνάμα του θεάτρου. Τι είναι το θέατρο για σένα;

Το θέατρο για εμένα αντιπροσωπεύει κατά κάποιο τρόπο παιδικά δωμάτια που έπαιζα όταν ήμουν παιδί, τα κοστούμια και τα σκηνικά είναι παιχνίδια και οι συνάδελφοι μου οι φίλες και φίλοι που μοιραζόμασταν τους ρόλους της κάθε ιστορίας που δημιουργούσαμε.

Είναι ένα ασφαλές μέρος που και έχω την ευκαιρία να αφήνω την φαντασία μου ελεύθερη να δημιουργήσει ολόκληρους κόσμους και την δυνατότητα να δώσω πνοή σε πολύ διαφορετικούς ανθρώπους από εμένα οπότε να διευρύνω κι άλλο τους ορίζοντες μου σε ό,τι αφορά τις πτυχές της ύπαρξης μας και της πολυπλοκότητα μας.

Και έχω ευτυχώς καταφέρει να το έχω πολύ αθώα τοποθετημένο μέσα μου, παρόλο που τα πράγματα στον συγκεκριμένο χώρο ήταν πολλές φορές περίεργα.