Είναι ηθοποιός, είναι συγγραφέας και ποιητής και μας έρχεται από την Μυτιλήνη.

Ο Γιώργος Κομνηνόγλου σπούδασε φαρμακευτική στο Πανεπιστήμιο Πατρών, αλλά αυτό που τον κράτησε εδώ δεν ήταν η φαρμακευτική. Με το που τελείωσε την σχολή αποφάσισε για να γεμίσει το κενό που είχε μέσα του να σπουδάσει στην Δραματική Σχολή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας.

Και αυτό ήταν. Το θέατρο και η υποκριτική τον κέρδισαν ολοκληρωτικά. Πολυπράγμων και δραστήριος ετοιμάζεται για να συμμετάσχει σε τρεις τουλάχιστον παραστάσεις μέσα στο επόμενο διάστημα, μεταξύ αυτών και η «Μετακίνηση Τσέχωφ» που ανέβηκε το περασμένο καλοκαίρι στην Μυτιλήνη.

Στο μεταξύ σύντομα αναμένεται να κυκλοφορήσει η πρώτη του ποιητική συλλογή το «είναι πάντα ο ήλιος». Στο patrasevents.gr μιλάει για τις επιλογές του, το κριτήριο που έχει για αυτές, για το θέατρο, αλλά και για το γράψιμο.


-Βλέπουμε να γίνονται αρκετές μικρές (σε συντελεστές) παραστάσεις στην Πάτρα. Τελικά είμαστε πράγματι σε μια φάση θεατρικής άνθησης;

Θεωρώ πως η πόλη της Πάτρας είναι πρόσφορο έδαφος για να ανθίσει η τέχνη του θεάτρου. Παρακολουθώντας αλλά και συμμετέχοντας σε παραστάσεις, παρατηρώ ότι το κοινό είναι αρκετά εκπαιδευμένο αλλά και πρόθυμο να απορροφήσει τις νέες καλλιτεχνικές προτάσεις.

Πόσο μάλλον τώρα μετά από την ιδιαίτερη ξηρασία που βιώσαμε, ο κόσμος είναι φανερά διψασμένος αλλά συνάμα αρκετά απαιτητικός. Πράγμα που καλεί τους καλλιτέχνες να ερευνήσουν ακόμα περισσότερο και να φτάσουν πλησιέστερα στην πηγή.

- Έχεις κλείσει ήδη τρεις δουλειές για το επόμενο διάστημα στην Πάτρα. Πες μου ένα στοιχείο που σε ενθουσιάζει για την κάθε μία από αυτές;

α) “Τηγανητές Πατάτες” σε σκηνοθεσία Κατερίνας Κολλυροπούλου (βασισμένο στο κείμενο του Ιονέσκο Ο Ζακ ή η Υποταγή) - Το υπέροχο κείμενο, παράλογο μα ίσως ότι πιο λογικό κι ανθρώπινο.

β) “Η ωραία κοιμωμένη του δάσους” σε σκηνοθεσία Γεωργίας Ηλιοπούλου και κείμενο Τηλέμαχου Τσαρδάκα - Η έρευνα του τι σημαίνει ύπνος/ύπνωση. Ποιος την επιφέρει και τι λύνει τελικά τα μάγια. γ) “Μετακίνηση Τσέχωφ” σε σκηνοθεσία Γιάννη Τσάκωνα - Η μοναδική γραφή του Α.Π. Τσέχωφ και η συνεργασία με συντελεστές που εκτιμώ και θαυμάζω.


-Τελικά ένας ηθοποιός μπορεί να έχει δουλειά στην Πάτρα και να εργάζεται συχνά. Βιοποριστικά αυτό βγαίνει όμως;

Λαμβάνοντας την λέξη βιοπορισμός απολύτως κυριολεκτικά θα έλεγα πως είναι ανάλογα το πως επιλέγεις να πορεύεσαι στη ζωή σου. Δηλαδή ποιες είναι οι απαιτήσεις σου και τι ποιότητα ζωής αναζητάς.

Μιλώντας με τα δεδομένα της σύγχρονης κοινωνίας το θεωρώ αρκετά δύσκολο χωρίς κάποια συμπληρωματική εργασία ή κάποια άλλα εισοδήματα. Ωστόσο ο βιοπορισμός από το θέατρο σε μια πόλη όπως η Πάτρα είναι σίγουρα πιο απτός σε σύγκριση με μια πόλη όπως η Αθήνα.

- Τι είναι αυτό που τελειώνοντας την φαρμακευτική, σε έκανε να πας να σπουδάσεις στην Δραματική Σχολή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας;

Νομίζω ότι για να απαντήσω με βεβαιότητα θα έπρεπε να μπω στη διαδικασία της ψυχανάλυσης κάτι στο οποίο δεν έχω δυστυχώς επενδύσει ακόμα. Υποψιάζομαι ότι αυτή μου η επιλογή πηγάζει από την ανάγκη μου να επικοινωνήσω και να συνδεθώ με ανθρώπους και από το γεγονός ότι η ανασφάλεια που συνοδεύει αυτό το επάγγελμα είναι κάτι που με εξιτάρει και με κρατάει νέο και ζωντανό.


- Η φαρμακευτική είναι μία «στρωμένη» επιστήμη. Παίρνεις ένα φαρμακείο και προχωράς. Έχεις στο μυαλό σου να την εγκαταλείψεις για την ηθοποιία; 

Δεν έχω ασχοληθεί σοβαρά με το αντικείμενο, προς δυσαρέσκεια αρκετών. Ελπίζω οι επιλογές μου και το μυαλό μου να με κρατήσουν κοντά στο θέατρο για όσο το θέλω και το αντέχω. Γιατί κάθε μέρα πιστεύω έρχεσαι αντιμέτωπος με τις επιλογές σου. Τις ζυγίζεις και προχωράς.

- Αν ναι (και όχι) τι λένε οι δικοί σου άνθρωποι για την ενασχόληση σου με το θέατρο;

Η οικογένεια μου ελπίζει να αποκαρδιωθώ σύντομα και να απομακρυνθώ από το θέατρο. Κάτι το οποίο κατανοώ και σέβομαι απόλυτα. Καλό είναι άλλωστε να υπάρχει και μια τέτοια αντίσταση για να χρεώνεσαι και τις επιλογές σου και να έρχεσαι συνειδητά αντιμέτωπος με αυτές. Έτσι τουλάχιστον προσπαθώ να το βλέπω για να συνεχίζω χωρίς μαύρα σύννεφα μέσα μου.

Παρόλα αυτά είναι υποστηρικτικοί με τον τρόπο τους. Όσον αφορά φίλους πολλοί είναι του χώρου άρα δεν τίθεται θέμα. Και όσοι δεν είναι, είναι φίλοι χρόνων οι οποίοι έχουν αποδείξει ότι στηρίζουν κάθε μια από τις επιλογές μου μέσα στα χρόνια για αυτό και αποτελούν σανίδες σωτηρίας για την ψυχή μου.


- Φαντάζομαι η αγάπη σου για το θέατρο σου έχει φέρει ανατροπές στη ζωή σου. Πες μου την κυριότερη;

Η καταρράκωση του εγώ, αν και είναι μάχη καθημερινή. Και ότι δεν έχω ένα υπέροχο σπίτι, 10 σετ από κοστούμια, χλιδάτο αμάξι και έναν παχυλό μισθό δουλεύοντας ως φαρμακοποιός σε μια τεράστια φαρμακοβιομηχανία.

- Τι "χημεία" χρειάζεται από τους συντελεστές μίας παράστασης για να δει ο θεατής κάτι που να του αρέσει;

Καμία χημεία. Εργατικότητα, συνεργασία στα πλαίσια του αλληλοσεβασμού και διαθεσιμότητα. Και το “αρέσει” είναι σχετικό. Πιστεύω αυτό που εκτιμάται από το κοινό είναι όταν οι ηθοποιοί βγαίνουν με αλήθεια να μοιραστούν μια ιστορία.

- Αν το θέατρο και γενικότερα ο χώρος που ζεις ερχόταν στο φαρμακείο σου και σου έλεγε δεν είμαι καλά, τι φάρμακο θα του έδινες. Ποιες ασθένειες το διέπουν;

Κανόνας στη φαρμακευτική είναι ότι τα περισσότερα φάρμακα δεν δίνονται χωρίς συνταγή γιατρού. Συνεπώς προτρέπω την επίσκεψη σε κατάλληλους ειδικούς υγείας και πρωτίστως φυσιοθεραπευτές, ψυχολόγους και ψυχιάτρους.


- Τι είναι αυτό που έχεις αγαπήσει εσύ στο θέατρο και στην υποκριτική. Αυτό που σε συναρπάζει;

Το να βρίσκεσαι σε συνθήκες που στη ζωή σου δύσκολα και σπάνια θα βίωνες και να δρας ελεύθερα κι αυθόρμητα χωρίς κανένα τίμημα. Επίσης η διατήρηση της παιδικότητας, που είναι αναπόσπαστο στοιχείο της δουλειάς μας, πάντα με συναρπάζει και με κρατάει στο επάγγελμα.

- Το καλοκαίρι έπαιξες στο νησί σου στην Μυτιλήνη. Πώς είναι τα πράγματα θεατρικά εκεί;

Δυστυχώς όντας μια παραμεθόριος περιοχή δεν έχει ιδιαίτερη θεατρική δραστηριότητα. Για αυτό και ήταν μεγάλη μου χαρά να δραστηριοποιηθώ καλλιτεχνικά εκεί το καλοκαίρι που μας πέρασε και να μοιραστώ με την γενέτειρα μου την μαγεία, την ζωντάνια και την αλήθεια του θεάτρου.

Και συνειδητοποίησα πόσο ανάγκη το έχει αυτό ο κόσμος, ανεξαρτήτως περιοχής και θεατρικής παιδείας. Το θέατρο μιλά για όλα τα είδη των ανθρώπων και απευθύνεται σε όποιον θέλει να το ακούσει.


- Σου έχει λείψει κάτι από τη ζωή σου στο νησί και αν ναι τι είναι αυτό που δεν έχεις βρεις στην Πάτρα;

Ο σκύλος μου, ο γάτος μου, το μηχανάκι μου και η θάλασσα που είναι μια ανάσα κάτω από το σπίτι μου.

- Κάνεις σχέδια στη ζωή σου πλέον και αν ναι τι σχέδια έχεις για τα επόμενα δύο – τρία χρόνια;

Αναπνέω για να κάνω σχέδια και να προγραμματίζω τα πάντα. Τα επόμενα δυο τρία χρόνια σχεδιάζω να συγκεντρώσω στη ζωή μου πράγματα που θα με κάνουν ακόμα πιο ευτυχισμένο.

Θεατρικά θα ήθελα να έχω τολμήσει την πρώτη μου σκηνοθετική απόπειρα, να έχω εκδώσει κάποια πράγματα που έχω στα συρτάρια μου και γενικότερα να έχω εξελιχθεί στη δουλειά μου μέσα από συνεργασίες και σεμινάρια εντός και εκτός Ελλάδος. Στα σχέδια μου είναι σίγουρα να υιοθετήσω έναν σκύλο ή μία γάτα.

- Σου έχει περάσει η σκέψη φαντάζομαι να ανέβεις στην Αθήνα. Από τι παράγοντες θα εξαρτηθεί αυτή η απόφαση σου;

Καλλιτεχνικούς, οικονομικούς και προσωπικούς. Δεν είναι αυτοσκοπός για μένα η μετακίνηση μου στην Αθήνα. Με ιντριγκάρει όπως και κάθε πόλη. Τυγχάνει να έχει περισσότερες ευκαιρίες και προοπτικές. Ωστόσο δεν είμαι σίγουρος για τις συνθήκες εκεί. Και βιοτικά και επαγγελματικά μιλώντας.


- Πες μου έναν ήρωα από κάποιο κλασικό έργο του θεάτρου που ταυτίζεσαι και γιατί;

Πέραν του Ζακ, που έχω την τύχη να έρχομαι σε επαφή αυτό το διάστημα, θα ανέφερα τον Θείο Βάνια. Το γιατί ακριβώς συμβαίνει αυτό χρειάζεται όπως ανέφερα κάποιο διάστημα ψυχοθεραπείας για να απαντηθεί με σιγουριά.

- Σε λίγο καιρό κυκλοφορεί η πρώτη σου ποιητική συλλογή. Τι είναι αυτό που σε έκανε να πάρεις ένα μολύβι και χαρτί και να γράψεις;

Η ανάγκη να εκφράσω κάτι συναισθηματικά έντονο το οποίο βίωνα χωρίς όμως να γίνω αντιληπτός από τους γύρω μου. Ανακάλυψα έτσι ένα νέο τρόπο έκφρασης και εκτόνωσης.

- Το "Είναι πάντα ο ήλιος" βγάζει μια πνοή αισιοδοξίας. Τι θέλεις να περάσεις με την πρώτη σου συλλογή;

Πως όσα συμβαίνουν στη ζωή μας, θερμά και ψυχρά είναι αυτά που μας κάνουν εν τέλη να υπάρχουμε αλλά και να συνεχίζουμε να υπάρχουμε. Όπως θα κάνει και για πάντα ο ήλιος.