Ήταν ήδη 34 ετών και μητέρα τριών παιδιών όταν τα Γερμανικά στούκας (Junkers Ju 87) χτύπησαν ανηλεώς το χωριό της και τα διπλανά χωριά, Μάνεσι και Λαπάτα.

Το ουρλιαχτό του βομβαρδιστικού πάγωσε τους φτωχούς κατοίκους της περιοχής ενώ τα μυδράλια χτυπούσαν απευθείας προς τον άμαχο πληθυσμό. Οι πρώτοι νεκροί δίπλα είχαν πέσει αλλά η ίδια τα είχε καταφέρει ενώ διέσωσε και τα παιδιά της. Όμως οι Γερμανοί επανήλθαν αποφασισμένοι να προχωρήσουν σε από αέρος εκκαθάριση. Στην επόμενη εφόρμηση των στούκας έπεσε η βόμβα πολύ κοντά.

Το θραύσμα χτύπησε θανάσιμα τον πρωτότοκο της Νίκο. Ήταν τότε μόλις πέντε ετών. «Η ίδια τραυματίστηκε ελαφρά στο αριστερό χέρι, εγώ σώθηκα καθώς τα θραύσματα σταμάτησαν στο καλαθάκι. Ήμουν μόλις ενός μηνός και ευτυχώς φασκιωμένος…».

Αναμνήσεις του 78χρονου σήμερα Νίκου Τζόβολου για την μητέρα του Ελένη Τζόβολου, το γένος Κανελλόπουλου, η οποία έφυγε πρόσφατα, ανήμερα του Σωτήρος (6/8/2021) σε ηλικία 111 ετών. Η υπεραιωνόβια και πιο υπέργηρη Καλαβρυτινή από το Τρεχλό (δεύτερη πιο υπέργηρη Αχαιή), η αείμνηστη πλέον Ελένη, έζησε τα πάντα! Δύο Παγκόσμιους Πολέμους, τον Εμφύλιο και βέβαια το Καλαβρυτινό Ολοκαύτωμα.

«Το χειμώνα, μετά την επιστροφή από τις ΗΠΑ τον περνούσαμε στην Πάτρα και το καλοκαίρι στο χωριό μαζί μας, μαζί με όλους τους αγαπημένους της. Με τις αναμνήσεις ζωντανές. Από τον πατέρα που εργαζόταν στα χωράφια αλλά και ως τσαγκάρης. Στις μηλιές και τις καρυδιές του. Θυμάμαι τη μητέρα με τα ζώα της, την πρώτη αγελάδα που έφερε από το χωριό της το Λαγοβούνι για να κάνει γάλα και να ημερέψει τον ταύρο που έκανε τα χωράφια της οικογένειας.

“Είχε τη δική της κοσμοθεωρία, κυρίως όσον αφορά την ανατροφή και διατροφή. Κρέας, όσπρια, λαχανικά, γαλακτοκομικά, σιτάρι και καλαμπόκι, όλα δικά μας. Μέχρι και πριν από λίγα χρόνια που έμεινε κατάκοιτη και καθηλώθηκε στο κρεβάτι, έζησε χωρίς φάρμακα. Δώσαμε μάχη με την σύζυγό μου Αννα αλλά δυστυχώς πρόσφατα τη χάσαμε…” αναφέρει ο Νίκος Τζόβολος στην ΩτΚ.

Ο Νίκος Τζόβολος θυμάται πάντα το θραύσμα στον αριστερό καρπό της μητέρας του από τη Γερμανική επίθεση. Το όνομά του, αυτό που πήρε από τον νεκρό αδελφό του και το σημάδι αυτό στο χέρι της θα του θυμίζει μια ζωή γεμάτη, με πίκρα, αγώνα αλλά και νίκες!

Πηγή: “Ωρα των Καλαβρύτων” - Kalavrytanews.gr