Ζούμε τελικά σε μία βρώμικη πόλη ή καλύτερα σε μία πόλη που δεν είναι φροντισμένη και αντιστοίχως περιποιημένη για να ανεβάσει την αισθητική της και μαζί με αυτή την ποιότητα ζωής των πολιτών της.

Γιατί η αισθητική μπορεί να μην αλλάζει ουσιαστικά την ποιότητα ζωής των πολιτών (αυτή αλλάζει από άλλους παράγοντες), αλλά της δίνει μία ώθηση τουλάχιστον για να δει ο κόσμος από μία άλλη οπτική γωνία την καθημερινότητα του. 

Δίνει έτσι την δυνατότητα στους ανθρώπους να ξεφύγουν κάπως από την μιζέρια που μπορεί να τους περικλείει από άλλους παράγοντες που έχουν να κάνουν κυρίως με τον οικονομικό και τον κοινωνικό τομέα.

Η Πάτρα είναι μία φτωχή πόλη. Ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού της δεν έχει καν δουλειά, άλλο ημιαπασχολείται και γενικότερα ο μέσος όρος των οικογενειών και των νοικοκυριών τα βγάζει δύσκολα εις πέρας.

Όμως ταυτόχρονα είναι και μία μίζερη πόλη. Με ποια έννοια; Η εικόνα που παρουσιάζει σε διάφορα σημεία του κέντρου της, αλλά και των συνοικιών της, ειδικότερα από την εποχή που η επικράτεια της γεωγραφικά αυξήθηκε σε μεγάλο βαθμό, δεν δίνει την δυνατότητα στους πολίτες της, μέσω της αισθητικής της, να ξεφύγουν κάπως από αυτή την γενικότερη κατάσταση που υπάρχει γύρω τους.

Η αισθητική της έτσι είναι για κλάματα, σαν ένα γενικότερο συνολικό συμπέρασμα από την εικόνα της πόλης. Όσες και αν είναι οι προσπάθειες των υπαλλήλων των αρμόδιων δημοτικών υπηρεσιών για να τη βελτιώσουν, καθαρίζοντας τους κοινόχρηστους χώρους της.

Όμως το αποτύπωμα της προσπάθειας αυτής δεν βγαίνει προς τα έξω, αισθητικά τουλάχιστον, αυτό είναι γεγονός και αποτελεί την άποψη της κοινής γνώμης της πόλης, ανεξάρτητα αν είναι υπέρ της δημοτικής αρχής ή όχι. 

Διάσπαρτα βουναλάκια και λοφάκια από κλαδιά και από χόρτα, διάσπαρτα σκουπίδια έξω από κάδους απορριμμάτων και καλαθάκια και πολλά ακόμα που οδηγούν έναν αντικειμενικό παρατηρητή σε αυτό το συμπέρασμα. Οι φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους.