Η Άννα Ζιάκκα είναι μία από τις νεαρές ηθοποιούς, με ταλέντο και όνειρα που έχουν βγει από την Δραματική Σχολή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας. Μια ζωντανή απόδειξη της θεατρικής άνθησης που έχει φέρει αυτή η σχολή στα καλλιτεχνικά και πολιτιστικά δρώμενα της αχαϊκής πρωτεύουσας.

Στη μέχρι τώρα σύντομη καριέρα της έχει συμμετάσχει σε δουλειές που έχουν κάνει αίσθηση όπως το "Όλο σπίτι, κρεβάτι κι εκκλησία" των Dario fo, Franka Rame (φεστιβάλ Δωδώνης) σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαστεφάνου, "Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων" του Lewis Carroll σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαστεφάνου, "Οδύσσεια ή μια δικαιολογία" σε σκηνοθεσία Γιάννη Τσάκωνα και «Οδύσσεια REVOLTED" (Διεθνές φεστιβάλ Πάτρας), πάλι σε σκηνοθεσία Γιάννη Τσάκωνα.

Αίσθηση έχει κάνει, άλλωστε, και η ίδια με τις εμφανίσεις της, δείχνοντας ότι είναι ένα πηγαίο ταλέντο, με πολλές δυνατότητες πάνω στη σκηνή, με μία φυσικότητα, με έναν δυναμισμό και ένα μπρίο που κεντρίζει. Ένα ξεχωριστό φως σε κάθε παράσταση που παίρνει μέρος. 

Το θέατρο είναι κάτι που αγαπάει και φαίνεται ότι είχε μέσα της από μικρή, στο ριζικό της, για να ακολουθήσει. Αυτό ήταν άλλωστε που την έφερε από τα Γιάννενα στην Πάτρα. Αυτό και η Δραματική Σχολή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. μέσα από την οποία πήρε πολλά.


P.E. Τι είναι αυτό που σε έκανε να ασχοληθείς με το θέατρο και γιατί; 

Υποσυνείδητα ίσως και τα παιδικά μου βιώματα να έπαιξαν τον ρόλο τους στο να μου αρέσει τόσο πολύ η δουλειά μου. Η μητέρα μου συμμετείχε σε θεατρικές ομάδες και με έπαιρνε μαζί της σε πρόβες και παραστάσεις από μωρό.

Ζούσα μέσω εκείνης την αγωνία και την φροντίδα που χρειάζεται μια παράσταση, αλλά και την πληρότητα που φέρνει μετά ο κόπος αυτός. Οι γονείς μου φρόντιζαν να με πηγαίνουν στο θέατρο και τους ευχαριστώ για αυτό. Μου άρεσε πολύ να πηγαίνουμε όλοι μαζί να δούμε παράσταση και μετά να συζητάμε για αυτή.

Ειδικά τα καλοκαίρια στα ανοιχτά θέατρα η ενέργεια με γοήτευε πάντα! Αργότερα πέρασα στο πανεπιστήμιο στο τμήμα θεατρικών σπουδών. Το πανεπιστήμιο δεν ήταν ποτέ όνειρο μου ή στόχος μου, αλλά αφού πέρασα αποφάσισα να το κάνω.

Μετακόμισα λοιπόν από τα Ιωάννινα στην Πάτρα. Η σχολή μου άρεσε αρκετά αλλά είχε κυρίως θεωρητική κατεύθυνση και ένιωσα ότι ήθελα να αναζητήσω περισσότερα.

Έτσι όταν έμαθα για την δημιουργία της Δραματικής σχολής στην Πάτρα αποφάσισα να πάω την ίδια κιόλας στιγμή. Ακολούθησαν ακόμη 4 χρόνια σπουδών. Ήξερα τότε πια πολύ συνειδητά ότι η δουλειά που με γοητεύει να κάνω είναι αυτή του ηθοποιού.

Θέλω να ζωντανεύω μαζί με άλλους ιστορίες που έγραψαν σπουδαίοι συγγραφείς. Να ξοδεύω όλη μου την ενέργεια και την φαντασία σε αυτή την έρευνα. Αν μετά με την δουλειά μου καταφέρνω να συν-κινω και άλλους τότε γίνομαι ευτυχής! 


P.E. Πες ένα στοιχείο του θεάτρου που έχει παίξει ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα σου;

Α.Ζ. Σε μια θεατρική παράσταση όλα συμβαίνουν ζωντανά. Ζωντανοί άνθρωποι παίζουν μπροστά σε άλλους ζωντανούς ανθρώπους. Όλοι νιώθουν και αλληλοεπιδρούν. Τα πάντα μπορεί να ανατραπούν, όσο καλά κι αν είναι οργανωμένα.

Χρειάζονται καλά αντανακλαστικά για να αυτοσχεδιάσεις το πως θα συνεχίσεις. Δεν υπάρχει χρόνος να σταματήσεις, η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί. Έτσι προσπαθώ να λειτουργώ και στη ζωή μου. Με ευελιξία!

P.E. Tι είναι αυτό που κρατάς μέσα σου από τις σπουδές σου στην Δραματική Σχολή;

Α.Ζ. Ή σχολή αυτή ήταν για μένα ένα δώρο που ήρθε μπροστά στα πόδια μου την πιο κατάλληλη στιγμή της ζωής μου. Συναντήθηκα με υπέροχους ανθρώπους που θαυμάζω και που εξέλιξαν σαν άνθρωπο. Αυτούς κρατώ. Αυτοί άλλωστε έκαναν την κάθε στιγμή να αξίζει κόπο.

P.E. Πώς βλέπεις την πόλη της Πάτρας θεατρικά από πλευράς κοινού, αλλά και από πλευράς δουλειών;

A.Z. Η Πάτρα είναι μια πόλη τυχερή. Είναι η πρώτη πόλη μετά την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη που έχει Δραματική Σχολή και βγάζει κάθε χρόνο νέους ηθοποιούς με γνώση και όρεξη για το επάγγελμα.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να γίνονται κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες νέες παραγωγές στην πόλη. Όσο περισσότερες επιλογές δώσουμε στο κοινό, τόσο πιο εκπαιδευμένο και απαιτητικό θα γίνεται. Συνεπώς ο πήχης θα ανεβαίνει συνεχώς για όλους μας.


P.E. Τι είναι αυτό που σε φοβίζει περισσότερο από όλα για τον δρόμο που επέλεξες να ακολουθήσεις;

Α.Ζ. Δεν μου αρέσει να ζω με φόβο. Υπάρχει βεβαίως στη ζωή μας ανασφάλεια κάθε λίγους μήνες για το αν θα κλείσουμε την επόμενη δουλειά. Αν με ρωτάς αυτό. Μέχρι τώρα το αντιμετωπίζω με περιέργεια και αδρεναλίνη.

Το μόνο που μπορεί να με φοβίσει είναι αυτό που δεν μπορώ να ελέγξω. Όπως το να μην έχω την υγεία μου, ή η συνθήκη που ζήσαμε με την πανδημία, που μας κράτησε τόσο καιρό εκτός δουλειάς. Κατά τα άλλα, όσο είμαι καλά και μπορώ θα το κυνηγάω μέχρι τελικής πτώσης.

P.E. Τι είναι αυτό που σου δίνει δύναμη και ελπίδα να συνεχίσεις;

A.Z. Οι άλλοι άνθρωποι. Αυτοί που έζησαν πριν από μένα και κατάφεραν πολλά σε χειρότερους καιρούς. Αυτοί που ζουν τώρα μαζί με εμένα και επιλέγουν όπως κι εγώ να βλέπουν το φως αντί για το σκοτάδι έστω κι αν είναι σε μια χαραμάδα. Και αυτοί που θα έρθουν μετά από μένα και πρέπει να βρουν κάτι της προκοπής.

P.E. Τα θέατρα ανοίγουν τουλάχιστον για την ώρα. Τι σχέδια έχεις για το επόμενο διάστημα;

Α.Ζ. Υπάρχει ήδη μια παραγωγή στα σκαριά στην οποία συμμετέχω και είμαι ενθουσιασμένη. Αν όλα πάνε καλά θα περιοδεύσει από το φθινόπωρο στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Δουλεύουμε όλοι με στόχο τα σχέδια μας να συμβούν. Ότι και να γίνει πάντως με ανακουφίζει που βλέπω στη δουλειά ανθρώπους που ξεμούδιασαν γρήγορα και έχουν πάλι αυτή την σπίθα που χρειάζεται στα μάτια τους.