Μας ήρθε από την Καβάλα στην Πάτρα και αυτό που την έφερε δεν ήταν άλλο από το θέατρο. Η Δραματική Σχολή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας για την ακρίβεια.

Η Χριστίνα Κουταλιάγκα θεωρείται μια από τις πιο ταλαντούχες αποφοίτους της σχολής του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου, έχοντας δείξει ήδη τις δυνατότητες της  σε πολλές από τις εμφανίσεις της πάνω στη θεατρική σκηνή.

Έχει συμμετάσχει βλέπετε σε αρκετές παραστάσεις στην Πάτρα και η ερμηνεία της είναι πάντα ένα σημείο αναφοράς.

Αυτή τη φορά στις 23 του μήνα θα την δούμε στην παράσταση «Oedipus 19» που θα κάνει πρεμιέρα στη σκηνή του trabala, σε μία συνέχεια του Cabaret που έχει εμπνευστεί και έχει δημιουργήσει η επίσης απόφοιτη της Δραματικής Σχολής της Πάτρας, Γεωργία Καλογεράτου που σκηνοθετεί το έργο.

Μαζί της στη σκηνή η Δήμητρα Ταρούση, η Ελένη Μεσσήνη με τον Χρήστο Αλεξανδρόπουλο στο πιάνο και στις χορογραφίες η Μαρία Κίκινα.  Η ίδια μας μιλάει για το έργο, για τη σχέση της με το θέατρο, αλλά και γενικότερα για τις καταστάσεις που συμβαίνουν γύρω μας.

P.E.: Πες μου δύο λόγια για την παράσταση που ετοιμάζετε;

Χ.Κ.: Η παράσταση λέγεται "Oedipus19". Το κείμενο είναι το «Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή, διασκευασμένο από την Γεωργία Καλογεράτου.

Η ιδιαιτερότητα της παράστασης μας, είναι ότι προσαρμόζουμε ένα αρχαίο κείμενο στο πλαίσιο του καμπαρέ βρίσκοντας κοινό σημείο σε αυτά τα δυο τον δημόσιο και πολιτικό λόγο.

Οι αποχρώσεις της παράστασης είναι dark και αυτό γιατί επηρεασμένοι, όπως όλοι, από την κατάσταση της προηγούμενης περιόδου ανακαλύψαμε τις πιο βαθιές πτυχές του εσωτερικού μας κόσμου και πιστέψτε με είχε πολύ σκοτάδι. Εμείς, ερχόμαστε να ελαφρύνουμε αυτό το «σκοτάδι» και να το μετασχηματίσουμε σε διασκέδαση για να μοιραστούμε μια ιστορία μαζί σας.


P.E.: Τι ήταν αυτό που σε έκανε ασχοληθείς με το θέατρο; Ποια είναι η μαγεία του για σένα;

Χ.Κ.: Με το θέατρο ένιωσα απλώς ότι ανήκω κάπου, ότι έχω πράγματι να προσφέρω και να πάρω από αυτό, πράγμα που με οτιδήποτε άλλο είχα καταπιαστεί δεν ένιωσα ούτε στο ελάχιστο. Με έκανε -ακόμα δηλαδή- να νιώθω ζωντανή.

Αυτό που με γοητεύει στο θέατρο είναι το δέρμα, η μυρωδιά, η φωνή ,ο ιδρώτας… Tο τόσο ζωντανό πράγμα  μπροστά στα μάτια μας, η συγκέντρωση όλων των αισθήσεων σε μια θεατρική πράξη! Χρειαζόμαστε τέτοιες ζωντανές υπενθυμίσεις

P.E.: Ποια είναι τα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης για σένα;

X.K.: Δεν νομίζω ότι μπορώ να μιλήσω για τα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης, πραγματικά! Νομίζω ότι υπάρχουν πολλά ακατανόητα πράγματα γύρω μας τα οποία μέχρι να εξερευνήσουμε θα αποτελούν ένα ακόμα όριο που όμως δεν γνωρίζουμε ότι υπάρχει ακόμα. Εξελισσόμαστε με ραγδαίους ρυθμούς και μαζί μας εξελίσσονται και αυτά τα όρια, ίσως σε κάτι άλλο από όρια, ποιος  ξέρει.

P.E.: Μέχρι που μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος για το καλό και για το κακό;

X.K.: Δυστυχώς, αυτόν τον καιρό και με όλα αυτά που γίνονται γύρω μας, έχω την σκέψη ότι το κακό μας ελκύει συνεχώς και εμείς του γνέφουμε «ναι» χωρίς δεύτερη σκέψη.

Είμαστε ικανοί για τρομερά πράγματα, αλλά για κάποιον λόγο, που δεν ξέρω ακόμα, αφηνόμαστε στην κατρακύλα. Συγνώμη για το πικρόχολο της υπόθεσης, αλλά οι ειλικρινές μου σκέψεις αυτόν τον καιρό είναι αυτές! 


P.E.: Αν σε ρωτούσαν να αναφέρεις με δυο λέξεις το νόημα της μοναξιάς, τι θα έλεγες;

X.K.: Νόημα της μοναξιάς…Συγκέντρωση και γαλήνη θα έλεγα !

P.E.: Τι ήταν αυτό που σε έκανε να επιλέξεις την Δραματική Σχολή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας για τις σπουδές σου;

X.K.: Επέλεξα την δραματική της Πάτρας γιατί έτυχε να παρακολουθήσω κάποια καλοκαιρινά μαθήματα των δύο πρώτων ετών, ως ακροάτρια, και αμέσως πήρα τηλέφωνο τους δικούς μου να τους πω ότι αλλάζω πόλη. Ήταν μαγικό αυτό που ένιωσα εκεί μέσα, λες και πήγαζε η χαρά από εκεί!

P.E.: Πώς κινείται η Πάτρα στον θεατρικό τομέα. Υπάρχει άνθηση;

X.K.: Ως προς τον θεατρικό τομέα της Πάτρα θα έλεγα ότι είμαστε ένα καλό δυναμικό με πολλές προοπτικές. Τα πράγματα όμως φαίνονται κάπως δυσκίνητα.


P.E.: Υπάρχει κάτι που ξεχωρίζεις στο θεατρικό κοινό της Πάτρας. Πώς θα το χαρακτήριζες;

X.K.: Μου έκανε εντύπωση από τον πρώτο καιρό που ήρθα στην Πάτρα που οι άνθρωποι φορούσαν «τα καλά» τους για να πάνε στο θέατρο. 

P.E.: Είσαι έτοιμη για να κάνεις το άλμα στην Αθήνα;  Έτσι θα το χαρακτήριζες; Θα πήγαινες εκεί για να κτίσεις καριέρα;

X.K.: Δεν πιστεύω πως το να πας την Αθήνα είναι «άλμα», απλώς μια μετακόμιση είναι. Οπότε θεωρώ ότι χρειάζεται το ίδιο ποσοστό ετοιμότητας με οποιαδήποτε άλλη αλλαγή βάσης!

Γενικά όσο μπορώ την αποφεύγω την Αθήνα, είμαι αρκετά αγχώδης από μόνη μου δεν μου χρειάζονται και εξωτερικοί παράγοντες.

P.E.: Πέρα από το θέατρο πώς βλέπεις τη σχέση σου με την τηλεόραση και το σινεμά;

X.K.: Δεν το έχω ψάξει ακόμα για τηλεόραση και σινεμά, χωρίς να σημαίνει ότι δεν με ενδιαφέρουν. Προς το παρόν είμαι αρκετά ευχαριστημένη με αυτά που κάνω.


P.E." Πες μου έναν ρόλο που θα ήθελες κάποια στιγμή να παίξεις και γιατί;

X.K.: Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω κάποιο απωθημένο για κάποιον ρόλο! Το μόνο που σκέφτομαι καμία φορά μόνο είναι τους ρόλους που έχω παίξει και που θα ‘θελα να ξαναπαίξω σήμερα είτε γιατί τους αγάπησα είτε γιατί τους αδίκησα και θέλω να επανορθώσω!

P.E.: Πώς αντιμετώπισες όλο αυτό το διάστημα της πανδημίας. Τι είναι αυτό που σε φόβισε περισσότερο;

X.K.: Αυτό το εξάμηνο γενικά έβαλα τον εαυτό μου σε πολύ αυστηρό πρόγραμμα για να μην προλαβαίνω να σκέφτομαι την κατάσταση.

Ξυπνούσα 6 το πρωί, έκανα γυμναστική, πήγαινα στην πρόβα μου, έτρωγα, διάβαζα και κοιμόμουν στις 10! Αυτό που με τρόμαζε πιο πολύ ήταν η σκέψη ότι αυτό μπορεί να χρειάζεται να το κάνω για καιρό ακόμα και δεν ξέρω αν θα άντεχα!

P.E.: Το θέατρο στην μετά covid εποχή πώς θεωρείς θα διαμορφωθεί σε επίπεδο παραστάσεων;

X.K.: Πιστεύω ότι έχουμε συλλέξει άπειρο υλικό για καινούργιες παραστάσεις αυτόν τον καιρό και ελπίζω να το αξιοποιήσουμε κατάλληλα. Ήταν μια περίοδος βαθιάς κρίσης που μας επηρέασε όλους σε διάφορους τομείς της ζωής μας και οι περίοδοι κρίσης ήταν πάντα η τροφή του θεάτρου!

(Oι φωτογραφίες από το Oidipus 19 είναι του Θάνου Σερέτη. Οι κάτω φωτογραφίες είναι από παλιότερες παραστάσεις της).