Η «ελευθερία» ως λέξη-έννοια είναι τόσο πολυσυζητημένη που αν βραβεύαμε τις λέξεις για το χρόνο που έχει αφιερώσει κανείς να τις αναλύσει, αυτή σίγουρα θα προκρινόταν για τους τελικούς. Χίλια μύρια άνθρωποι ανά τους αιώνες ασχολήθηκαν με την εν λόγο κυρία κι όμως ακόμη και τώρα για κάποιο λόγο αδυνατούμε να συλλάβουμε τη μορφή της. Η δυσκολία έγκειται στο ότι ο καθένας μας την αντιλαμβάνεται διαφορετικά ακόμη κι αν αυτή η διαφορά έχει ελάχιστη απόκλιση από άνθρωπο σε άνθρωπο. Με ένα μαγικό τρόπο όμως, άσχετα με τον ορισμό της, μπορούμε να νιώσουμε στο μεδούλι μας την ύπαρξη ή την απουσία αυτής. 

Για εμένα όταν αισθάνομαι πως απομακρύνεται, μοιάζει με πόνο, ξέρεις αυτόν τον αβάσταχτο πόνο που όσο κι αν σε έχουν προειδοποιήσει οι αισθήσεις σου πως πλησιάζει, δεν είσαι ποτέ αρκετά προετοιμασμένος να τον βιώσεις. Για άλλους η έλλειψη της μεταφράζεται με απέραντο κενό και τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο πολύπλοκα όταν την έχεις γευτεί, την έχεις ερωτευτεί, έχεις δώσει όρκο πως θα την υπερασπιστείς με νύχια και με δόντια ό,τι και να γίνει και χωρίς να το θελήσεις γίνεσαι επίορκος όχι γιατί δεν έδωσες τη μάχη σου αλλά γιατί πολύ απλά στην πραγματικότητα, ποτέ σου δεν την είχες. 

Είμαστε τελικά εγωιστές εάν δεν αρκούμαστε σε μικρά κομμάτια της; Καλά δεν είναι και αυτά όσο μικρά, σαθρά ή σε αθλία κατάσταση βρίσκονται; προς τι τότε τα παράπονα; Προσωπικά, μεμονωμένα κομμάτια αυτής δε συνθέτουν εύκολα εικόνα στο μυαλό μου. Ακόμη και στην περίπτωση που θεωρήσω πως ο φταίχτης είμαι εγώ λόγο χαμηλού δείκτη νοημοσύνης, έρχεται αυτή η βασανιστική φράση «παραχώρηση δικαιώματος» και με αποτελειώνει. Γιατί από μόνη της σημαίνει πως κάποιος ισχυρότερος από εμένα, ορίζει τι είναι επιτρεπτό και τι όχι. Μήπως όμως σε αντίθετη περίπτωση το αποτέλεσμα είναι αναρχία; Μία κοινωνία που ο καθένας δρα κατά βούληση, αψηφώντας κανόνες και νόρμες; Άρα καταλήγουμε στο χιλιοειπωμένο: «Η ελευθερία μου σταματά εκεί που ξεκινάει η ελευθερία ενός άλλου ανθρώπου» Με άλλα λόγια, ένα κι ένα κάνουν δύο. Μήτε κι αυτό με καλύπτει όμως γιατί πώς να το κάνουμε, δεν υπήρξα ποτέ καλή στα μαθηματικά. Για εμένα ένα κι ένα ίσον άπειρο όσες και οι βουλές μου, όσες και οι θύμησες μου. Θέλω έστω να ζω στην αυταπάτη πως έχω ελευθερία όχι για να τη χρησιμοποιήσω σαν όχημα στο μυαλό μου για να ταξιδεύω αλλά τη θέλω πάντα παρούσα, κυρία καθώς είναι, όμορφη και λυγερή να μου ομορφαίνει τη ζωή.