Δεν είναι μόνο το θέμα ότι ο κόσμος συνωστίζεται στις πλατείες και στα πάρκα, με την Πάτρα να έχει μεγάλη κινητικότητα από το μεσημέρι και μετά κυρίως, σε καθημερινή βάση.

Ούτε οι συγκεντρώσεις στα υπαίθρια στέκια των νέων. Αυτά θα μπορούσε κανείς να πει για να δικαιολογήσει την κατάσταση, ότι ο κόσμος δεν αντέχει άλλο, έχει ψυχολογικά κουραστεί και δεν έχει κανένας το δικαίωμα να του ζητήσει να μείνει άλλο στο σπίτι "εγκλωβισμένος".

Πόσο μάλλον με έναν τέτοιο ανοιξιάτικο καιρό, σαν και αυτό που κάνει τις τελευταίες ημέρες, σε μία χρονική περίοδο που λόγω lockdown και κλειστής αγοράς, δεν έχει, έτσι και αλλιώς κάτι άλλο να κάνει από το να πάει τη βόλτα του.

Ως εδώ καλά. Ας βγει λοιπόν ο κόσμος ύστερα από έναν χρόνο πανδημίας, με μια κατάσταση που έχει κρατήσει αρκετά παραπάνω από όσο υπολόγιζαν οι κρατούντες και οι αρμόδιοι.

Όμως να βγει με μέτρα και όχι σαν μην υπάρχει κορωνοϊός. Κάνοντας μία βόλτα στην Πάτρα και πηγαίνοντας από τις πλατείες του κέντρου, αλλά και έξω από αυτό, όπου όλες τους σχεδόν, σε καθημερινή βάση έχουν κόσμο, θα διαπιστώσει το εξής απλό:

Οι περισσότεροι δεν φορούν καν τη μάσκα τους. Την έχουν σαν… κομπολόι στο λαιμό και άλλοι δεν την έχουν καν πάνω τους. Για να μην μιλήσουμε για αποστάσεις.

Το παράδοξο είναι ότι το ίδιο συμβαίνει τον τελευταίο καιρό όχι μόνο στις πλατείες, αλλά και στους πεζόδρομους ή και στους δρόμους. Περισσότερους βλέπεις τις τελευταίες ημέρες που άνοιξε ο καιρός με γυαλί ηλίου, παρά με μάσκες.

Τι έχει συμβεί αλήθεια; Τόσο πολύ έχει κουραστεί όλος αυτός ο κόσμος που δεν τηρεί ούτε και εκείνα τα μέτρα που μέχρι πρότινος ήταν αυτονόητα, όπως η μάσκα;

Τα παραπάνω βέβαια δεν σημαίνουν ότι το ανάθεμα για την αύξηση των κρουσμάτων και την έξαρση της διασποράς που ζούμε εδώ και ένα δίμηνο μήνα, καταλήγει στο "ευαγγέλιο" (για τους κυβερνώντες) της "ατομικής ευθύνης". Όμως σίγουρα παίζει τον ρόλο της και αυτή. 

Μπορεί να έχουμε μπει στην άνοιξη, μπορεί να πλησιάζει το καλοκαίρι, αλλά ας μην το ξεχνάμε αυτό: Ο κορωνοϊός είναι εδώ και τώρα που σταδιακά ετοιμαζόμαστε (ή τουλάχιστον ελπίζουμε) να πάρουμε τις ζωές μας πίσω και να επιστρέψουνε στις δραστηριότητες μας, θέλει ακόμα μεγαλύτερη προσοχή.