Η Δώρα Τσάγκα είναι ένα από τα παιδιά της Δραματικής Σχολής του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας. Έχει αποφασίσει μέχρι ώρας να ζει στην Πάτρα, ακολουθώντας το επάγγελμα του ηθοποιού, όσο δύσκολο και αν είναι αυτό, ενώ ταυτόχρονα είναι και θεατρολόγος αφού την ενδιαφέρει άμεσα η σκηνοθεσία. 

Ζει λοιπόν το θέατρο από όλες τις μορφές του, στη πράξη πάνω στο σανίδι, στα παρασκήνια και πίσω από τις ράμπες, αλλά και στην θεωρία, διαβάζοντας και γνωρίζοντας τα ιστορικά, τα νεότερα, όπως και τα σύγχρονα θεατρικά ρεύματα.

Στην πραγματικότητα ζει για το θέατρο ή τουλάχιστον αυτό είναι ότι αγαπάει περισσότερο και ο δρόμος στον οποίο την ωθούν τα όνειρα της και το μέσα της.

Παρά το νεαρό της ηλικίας έχει εργαστεί ως βοηθός σκηνοθέτη, αλλά και ως ηθοποιός έχει συμμετάσχει σε όμορφες και αξιόλογες δουλειές όπως το «Awakening», «Η Μικρή Ευρώπη», «Επιστροφή στην Κανονικότητα», «Μαυροδάνη», «Ήρα», «Julia» και «Ένας Αόριστος Άνθρωπος».

Η πανδημία την ανάγκασε σε στάση αναμονής. Όπως μας λέει «Υπάρχουν κάποιες προτάσεις για το καλοκαίρι και τη νέα σεζόν αλλά τα πράγματα είναι ακόμα αβέβαια.

Είμαστε σε αναμονή και ελπίζουμε να ξαναμπούμε στο θέατρο και να συνυπάρξουμε όλοι μαζί όπως παλιά». Στο patrasevents.gr μιλάει για τι άλλο; Για θέατρο!


P.E. Τι είναι αυτό που σε οδήγησε στο να ακολουθήσεις αυτόν τον δρόμο;

Δ.Τ. Από μικρή ήθελα να γίνω ηθοποιός. Όταν πήγαινα στο θέατρο ή παρακολουθούσα μία ταινία πάντα κάτι με μάγευε σε αυτό, ήμουν όμως αρκετά ντροπαλή για να το εκφράσω. Μεγαλώνοντας το άφησα στο πίσω μέρος του μυαλού μου και δεν το εξέφρασα ποτέ. Μέχρι που μπήκα στο Πανεπιστήμιο, στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών.

Εκεί ήρθα σε επαφή με τον κόσμο του θεάτρου μέσα από τα βιβλία και τα μαθήματα και τότε συνειδητοποίησα ότι αυτό είναι που πραγματικά θέλω να κάνω. Το ένιωθα πολύ οικείο. Τότε πήρα και την απόφαση μόλις ολοκληρώσω τις σπουδές μου να μπω σε δραματική σχολή.

P.E. Τι έχεις αγαπήσει περισσότερο στο θέατρο και αυτό που σου έχει λείψει στο διάστημα της πανδημίας;

Δ.Τ. Τον τελευταίο χρόνο η ζωή μου, μου φαίνεται κενή χωρίς θέατρο. Όχι μόνο ως ηθοποιός αλλά και ως θεατής. Μου λείπει πολύ το κομμάτι της δημιουργίας μαζί με άλλους.

Να βρεθείς σε έναν χώρο και να αφεθείς, να συνδημιουργήσεις, να αλληλεπιδράσεις, να αναπνεύσεις τον ίδιο αέρα, να συγκινηθείς, να “μετακινηθείς” και να “μετακινήσεις”. Αυτά είναι που αγαπώ και στη δουλειά μου.


P.E. Πως είναι ένα νέο παιδί στις εποχές που ζούμε να έχει όνειρα για το θέατρο και την υποκριτική;

Δ.Τ. Δύσκολος καιρός για όνειρα γενικότερα, όχι μόνο τώρα λόγω της πανδημίας. Η γενιά μας έχει να αντιμετωπίσει πολλά. Είμαστε μια γενιά με πτυχία που κατάντησαν διακοσμητικά για κορνίζες. Όποιο επάγγελμα και να επιλέξει κανείς είναι δύσκολο, είναι δύσκολο πρώτα απ' όλα να βιοποριστεί απ' αυτό.

Πόσο μάλλον αν το επάγγελμα που έχεις επιλέξει είναι αυτό του ηθοποιού, που συνεχώς πρέπει να είσαι σε ένα τρέξιμο, έτοιμος να προλάβεις την επόμενη ακρόαση που θα ανακοινωθεί, πάντα προετοιμασμένος και τα αντανακλαστικά σου να λειτουργούν στο εκατό τοις εκατό.

Πρέπει να καλλιεργείσαι συνεχώς και πνευματικά και σωματικά. Η απόρριψη είναι κάτι που βιώνουμε συχνά και η αναζήτηση εργασίας ασταμάτητη, σχεδόν κάθε τρεις μήνες έχεις έτοιμο ένα βιογραφικό για να το στείλεις παντού.

Η απογοητεύση έρχεται ξανά και ξανά, όμως το όνειρο δεν παύει να υπάρχει όσο κι αν ο κόσμος που ζούμε δε μας το επιτρέπει.

P.E. Τι είναι αυτό που σε κρατάει θεατρικά στην Πάτρα και αν σκέφτεσαι να πας στην Αθήνα;

Δ.Τ. Η Πάτρα είναι μία πόλη που συνεχώς αναπτύσσεται θεατρικά και έχει στο  δυναμικό της αρκετούς νέους ηθοποιούς και λόγω της δραματικής σχολής.

Η Αθήνα από την άλλη συγκεντρώνει το μεγαλύτερο ποσοστό ηθοποιών της χώρας και δε μπορεί να τους απορροφήσει όλους. Στην επαρχία έχει σίγουρα περισσότερο χώρο και ανάγκη για θεατρική δημιουργία. Δεν έχω αποκλείσει το ενδεχόμενο της Αθήνας, άλλωστε μου έχουν προκύψει κι εκεί συνεργασίες.


P.E. Αν σου έλεγαν να ανεβάσεις μια παράσταση που να χαρακτήριζε την εποχή, ποια θα ανέβαζες;

Δ.Τ. Νομίζω ότι θα επέλεγα ένα έργο όπως το “Εκτός Ύλης ή Ο μονόλογος ενός καθ' ομολογία παράλογου” του Κώστα Λεϊμονή. Πρόκειται για ένα πολιτικό έργο όπου ένας υπουργός εκφωνεί τον τελευταίο του λόγο πριν παραιτηθεί οριστικά.

Παραδέχεται τα λάθη του, τις παρατυπίες, τις ψεύτικες υποσχέσεις και εκφράζει μια ειλικρινή συγγνώμη στον ελληνικό λαό.  Ένα τέτοιο κείμενο πιστεύω πως θα είναι πάντα επίκαιρο και σε κάθε χρονική στιγμή θα έχει κάτι ισχυρό να πει.

P.E. Πες μου δυο λόγια για την Δραματική Σχολή του ΔΗΠΕΘΕ που τελείωσες;

Δ.Τ. Νιώθω πολύ τυχερή που στην πόλη μου υπάρχει Δραματική Σχολή. Ο Θοδωρής Αμπαζής και η Ελένη Μποζά έκαναν πραγματικότητα ένα σπουδαίο εγχείρημα για την πόλη.

Μία σχολή που δίδασκαν και διδάσκουν σπουδαίοι καλλιτέχνες. Θεωρώ πολύ σημαντική την ύπαρξη μίας Δραματικής Σχολής και έξω από το κέντρο της  Αθήνας γιατί η τέχνη και το θέατρο οφείλει να υπάρχει παντού.


P.E. Όλα αυτά που καταγγέλλονται στον χώρο του θεάτρου, πώς τα ακούς; Τα γνώριζες; Σε τρομάζουν;

Δ.Τ. Νομίζω πως όλοι έχουμε ακούσει κατά καιρούς διάφορα για το χώρο του θεάτρου. Η κακοποίηση είτε ψυχολογική είτε σεξουαλική υπάρχει δυστυχώς σε όλα τα επαγγέλματα, απλά σε κάποια ίσως είναι πιο εύκολο να εκμεταλλευτεί κάποιος μία κατάσταση όπως συμβαίνει και στο θέατρο.

Από τη στιγμή που τα στόματα ανοίγουν και καταγγέλλονται τέτοια περιστατικά και εγκλήματα μόνο φόβο δε νιώθω. Ίσα ίσα πιστεύω πως τα πράγματα θα αλλάξουν προς το καλύτερο, θα έρθουν καλύτερες μέρες για το θέατρο και ήταν καιρός να το διεκδικήσουμε αυτό. Ποτέ δεν είναι αργά για κάτι τέτοιο.

P.E. Δύσκολες εποχές για… πρίγκιπες και για θέατρο. Έχεις ένα plan b επαγγελματικά στο μυαλό σου ή είσαι αποφασισμένη να το προχωρήσεις μέχρι τέλους;

Δ.Τ. Η αλήθεια είναι ότι θέλω να κυνηγήσω τα όνειρα μου και τους στόχους μέχρι τέλους. Δεν έχω κάποια εναλλακτική προς το παρόν. Έχω επιλέξει να ζω στο εδώ και τώρα και ότι έρχεται στη ζωή μου να το απολαμβάνω. Δε θέλω να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον που είναι τόσο αβέβαιο.