Η Πάτρα γεννά καλλιτέχνες μας λέει και η ίδια είναι μια ζωντανή απόδειξη της παραπάνω διαπίστωσης.

Η Κατερίνα Σοφοτάσιου είναι μία από τις ανερχόμενες χορεύτριες σε πανελλήνιο επίπεδο που διαθέτει η χώρα, έχοντας παρά το νεαρό της ηλικίας της ήδη σημαντικές συνεργασίες, τόσο στον χώρο τη μουσικής, όσο και στον χώρο του θεάτρου.

Απόφοιτος της Κρατικής Σχολής Ορχηστρικής Τέχνης, ασχολήθηκε και αγάπησε τον χορό από μικρή ηλικία, έχοντας μία παρουσία πάνω στη σκηνή που πάντοτε κάνει αίσθηση σε ότι και αν παρουσιάζει.   

Όσοι την έχουν δει πάνω στη σκηνή ή σε ώρα δράσης λένε ότι το κορίτσι αυτό βγάζει έναν δυναμισμό, αποτυπώνοντας τη δυναμική της κίνησης, σαν μια ξεχωριστή γλώσσα του σώματος που έχει τους δικούς της κωδικούς επικοινωνίας, φτάνοντας σε τελική ανάλυση να αναδεικνύει τον χορό ως τέχνη.

Η σχέση της με τον χορό είναι από κάθε άποψη πολύπλευρη. Η Κατερίνα Σοφοτάσιου αναλύει έτσι στο patrasevents.gr την σχέση της αυτή, ενώ μιλάει και για τα σχέδια που έχει για το μέλλον.

P.E.: Τι είναι ο χορός για σένα;

Κ.Σ.: Αν προσπαθήσω να προσδιορίσω με έννοιες τη σημασία του χορού για μένα και την επιρροή που ασκεί στη ζωή μου ίσως χαθεί το ενδιαφέρον μου.

Αποτελεί τόσο σπουδαίο και αναπόσπαστο κομμάτι μου επειδή πάντα ψάχνω να βρω τι είναι για μένα. Τι νόημα έχει στη ζωή μου τόσα χρόνια δηλαδή και γιατί επέλεξα αυτή τη μορφή τέχνης για έκφραση.

Ανάλογα με την χρονική στιγμή, τις συνθήκες και τα δεδομένα γύρω μου, δημιουργείται μια νέα αφορμή που με πείθει να μένω πιστή στην επιλογή μου.

Ανάγκη έκφρασης, δημιουργίας και αποφόρτισης από την σκληρή πραγματικότητα έχουμε όλοι. Και ο ερμηνευτής πάνω στη σκηνή, και το κοινό.

P.E. Τι είναι αυτό που σε έκανε να ασχοληθείς επαγγελματικά μαζί του;

Κ.Σ.: Σε ηλικία 2 ετών παρακολούθησα με τους γονείς μου μία παράσταση μπαλέτου και από την επόμενη μέρα δήλωνα μπαλαρίνα. Έτσι αποφάσισαν να με γράψουν σε σχολή χορού και από όταν ξεκίνησα στο Κέντρο Μπαλέτου Πατρών της Ακριβής Κορυζή δεν υπήρξε στιγμή στη ζωή μου που για οποιοδήποτε λόγο σκέφτηκα να σταματήσω. Έτσι ήρθε κάπως φυσικά η μετάβαση από το ερασιτεχνικό στο επαγγελματικό επίπεδο.

Δεν θυμάμαι ποτέ να μπήκα στη διαδικασία να αποφασίσω συνειδητά ότι θα συνεχίσω ή να αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στο αν θα επιλέξω να ακολουθήσω επαγγελματικά το χορό ή όχι. Ήταν σαν φυσική εξέλιξη της πορείας της ζωής μου. Νομίζω πως από την πρώτη στιγμή ένιωσα οικεία στο «δεύτερο σπίτι» μου, την σχολή χορού δηλαδή και τις αίθουσές της.

Αντιλήφθηκα (όσο κλισέ και αν ακούγεται) ότι εκεί ανήκω, ότι ο δικός μου τρόπος να πω μια ιστορία, να εκφράσω μια δυνατή στιγμή, να προβληματίσω πρώτα εμένα και έπειτα όποιον επιθυμεί να μοιραστεί μαζί μου αυτό το συναίσθημα, να κατακρίνω, να πω ευχαριστώ και συγγνώμη, μάλλον ήταν και είναι η κίνηση.

Αν μπορούσαμε να επικοινωνούμε μόνο μέσω της κίνησης θα ήταν νομίζω όλα πιο απλά, πιο ήρεμα, πιο ανθρώπινα. Ο καθένας νιώθει την ανάγκη να εκφράζεται ανθρώπινα, κοινωνικά, συναισθηματικά με έναν τρόπο. Επέλεξα το ανθρώπινο σώμα σε κίνηση.


P.E.: Έχεις κάνει αρκετές συνεργασίες παρά το νεαρό της ηλικίας σου. Ποια θεωρείς ότι σου έχει αφήσει τις περισσότερες εμπειρίες;

K.Σ.: Θυμάμαι πολλές λεπτομέρειες από κάθε συνεργασία που είχα. Άλλες συνεργασίες ευχάριστες, άλλες πιο σκληρές και δύσκολες. Πιστεύω πως αξίζει να εκμεταλλευόμαστε κάθε ευκαιρία που προκύπτει χωρίς φόβο και αμφισβήτηση.

Αν μας ενδιαφέρει η καλλιτεχνική ταυτότητα του έργου υπάρχει ο τρόπος να εντάξει κάθε ερμηνευτής τον εαυτό του και την γλώσσα με την οποία έχει ανάγκη να εκφραστεί εκείνη τη χρονική στιγμή.

Με συγκινούν ιδιαίτερα οι συνεργασίες μου εδώ στην Πάτρα καθώς εδώ μεγάλωσα και χαίρομαι να προσθέτω ένα μικρό λιθαράκι στην ανάδειξη του καλλιτεχνικού γίγνεσθαι της πόλης αυτής γιατί η Πάτρα γεννά καλλιτέχνες.

Παρόλα αυτά, οι εκπαιδευτικές παραστάσεις σε καλλιτεχνικά Γυμνάσια και Λύκεια της Αττικής και ακόμα περισσότερο η συμμετοχή μου σε δύο έργα του Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου 2019 στο πλαίσιο της παράστασης «Growing» της Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης (ΚΣΟΤ) είναι τα projects τα οποία αποτέλεσαν τις πιο έντονες εμπειρίες και αναπολώ τις στιγμές τους συχνά.

Το παιδικό και εφηβικό κοινό είναι το πιο ειλικρινές. Είχαμε τόσο άγχος αν θα πάει καλά η κάθε παράσταση γιατί γνωρίζαμε ότι με όση γενναιοδωρία μας έδειχναν τον ενθουσιασμό τους και την ευχαρίστησή τους τα παιδιά, άλλο τόσο ωμά και αληθινά μπορούσαν να μας δείξουν ότι δεν πέρασαν καλά, ότι δεν τους κρατήσαμε ζωντανό το ενδιαφέρον.

Και φυσικά η αίγλη του Φεστιβάλ Αθηνών - Επιδαύρου, το δέος και η συγκίνηση που νιώθει κανείς όταν καλείται να υπάρξει καλλιτεχνικά σε ένα αντίστοιχου βεληνεκούς φεστιβάλ, το χειροκρότημα στο τέλος της παράστασης από τόσο κόσμο, τα επιβλητικά φώτα και η τεράστια σκηνή, αλλά φυσικά και η σκληρή δουλειά για να επιτευχθεί ένα αξιόλογο αποτέλεσμα και θα μπορούσα να αναφέρω και πολλά ακόμα χαρακτηριστικά, κάνουν αυτό το γεγονός ξεχωριστό στην καρδιά μου και στο κουτάκι με τις εμπειρίες μου και θα είμαι πολύ τυχερή και ευγνώμων αν κάποια στιγμή μου δοθεί ξανά η ευκαιρία  να συμμετέχω ως χορεύτρια στο φεστιβάλ αυτό.


P.E.: Βλέπουμε τους τελευταίους μήνες μια άνθηση της τοπικής καλλιτεχνικής σκηνής της Πάτρας, σε κάθε μορφή τέχνης. Τι έχεις να πεις για αυτό;

K.Σ.: Πράγματι η τοπική καλλιτεχνική σκηνή της Πάτρας ανθίζει τον τελευταίο καιρό καθώς χορογράφοι και σκηνοθέτες επιθυμούν να δουλέψουν εδώ και να στηρίξουν τον πολιτισμό της πόλης.

Βέβαια, εδώ και χρόνια η Πάτρα είναι ενεργή καλλιτεχνικά στον χώρο του θεάτρου με επαγγελματίες ηθοποιούς και σκηνοθέτες να δημιουργούν παραστάσεις αλλά και με πολλές ερασιτεχνικές ομάδες, των οποίων το αποτέλεσμα (καθώς κάνουν συχνά παραστάσεις) είναι κατά τη γνώμη μου εξαιρετικά αξιοπρεπές.

Το κοινό της Πάτρας επιλέγει να παρακολουθεί θέατρο και μάλιστα με μεγάλη συνέπεια. Δυστυχώς, νιώθω πως δεν ισχύει το ίδιο και για το χορό. Παρόλο που η Πάτρα διαθέτει αρκετές ερασιτεχνικές σχολές χορού, παραστάσεις βασισμένες στο χορό δεν ευδοκιμούν ιδιαίτερα.

Ίσως εμείς οι χορευτές δεν καταφέραμε ακόμη να εξοικειώσουμε το κοινό με το χορό. Όμως, έχουν ξεκινήσει σιγά-σιγά να ξεπηδούν επαγγελματικές χορευτικές παραστάσεις στην πόλη μας, γεγονός που με χαροποιεί ιδιαίτερα και με κάνει να ελπίζω ότι θα αυξάνονται κάθε χρόνο και θα τυγχάνουν ανάλογης αποδοχής από τον κόσμο. 

P.E.: Πέρα από το να χορεύεις είσαι και σύμβουλος κινησιολογίας. Η κινησιολογία μιας παράστασης ή ενός τραγουδιού από τι εξαρτάται για σένα;

Κ.Σ.: Χμμμ… Πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση. Για να επιτευχθεί ένα αποτέλεσμα χρειάζεται να συνεργαστούν επαγγελματίες από διαφορετικούς κλάδους, να εντάξει ο καθένας στοιχεία του εαυτού του, να οραματιστούν όλοι τον κοινό στόχο, να τον επικοινωνήσει ο ένας στον άλλον και φυσικά να υπάρχει αλληλοσυμπλήρωση με βάση το γνωστικό αντικείμενο του κάθε συντελεστή.

Επομένως, η κινησιολογία μιας παράστασης ή ενός τραγουδιού  εξαρτάται και προκύπτει για μένα από τα συναισθήματα και το όραμα των συνεργατών. Και οι ηθοποιοί αλλά και οι μουσικοί έχουν έναν μοναδικό τρόπο να παρουσιάζουν τις ιδέες τους και να βοηθούν εμάς τους χορευτές να περιβάλλουμε τον κόσμο που συν-δημιουργούμε με κίνηση. 

P.E.: Οι εμπνεύσεις σου πάνω στην χορογραφία από που προέρχονται; Ο χορός μπορεί και περνάει μηνύματα στον δέκτη;

K.Σ.: Κυρίως χορεύω και λιγότερο ασχολούμαι με την σύνθεση χορογραφίας. Ωστόσο, πηγή έμπνευσης μπορεί να αποτελεί κάθε στιγμή, κάθε εικόνα που περνά φευγαλέα από τα μάτια μας και την προσπερνάμε.

Εμπνέομαι πάντα από την κοινωνική πραγματικότητα που βιώνω γύρω μου και «κλέβω» εικόνες τις οποίες μετά αναπαράγω ανακαλώντας συνεχώς στη μνήμη μου κυρίως τα συναισθήματα που μου προκάλεσαν.

Ακόμα, μια μουσική ή ένας απλός ήχος που θα τυπωθεί στο μυαλό μου σε συνδυασμό με ένα ποίημα ή ένα κείμενο που θα τύχει να διαβάσω ίσως σταθούν αφορμή να γεννηθούν κινητικές ιδέες. Τέλος, προσπαθώ να συζητώ.

Με νέους ανθρώπους ή με μεγαλύτερους, με μικρά παιδιά επίσης. Θέματα που με προβληματίζουν, που με απασχολούν στην καθημερινότητα, που με στεναχωρούν ή με πληγώνουν, που με θυμώνουν και με κάνουν να αναρωτιέμαι.

Προκύπτει έτσι τροφή για σκέψη που γίνεται έμπνευση και τελικά δημιουργία. Φυσικά ο χορός περνά μηνύματα στο δέκτη ανάλογα με την συναισθηματική του κατάσταση και τα βιώματά του.


P.E.: Έχεις μια πολύ-επίπεδη δράση πάντα σε σχέση με τον χορό (χορευτικές παραστάσεις, θέατρο, μαθήματα κτλ). Τι είναι αυτό που σε γεμίζει περισσότερο;

K.Σ.: Καλούμαστε αφού ολοκληρώσουμε τις σπουδές μας να διδάξουμε σε σχολές χορού και studios γιατί η διδασκαλία αποτελεί το βασικό εισόδημα ενός χορευτή. Ξεκίνησα λίγο διστακτικά αλλά γρήγορα αντιλήφθηκα πόση ενέργεια μου δίνουν οι μαθητές μου.

Η συναισθηματική αλληλεπίδραση και ανταπόδοση είναι μεγάλη. Κουράζομαι αρκετά καθώς χρειάζομαι χρόνο και για τη δημιουργία του μαθήματος κάθε φορά αλλά η συναισθηματική ανταμοιβή αντισταθμίζει με το παραπάνω όλη αυτήν την προσπάθεια.

Όσον αφορά το θέατρο, βρίσκω εξαιρετικό ενδιαφέρον στο να συνεργάζομαι με ηθοποιούς και σκηνοθέτες (επαγγελματίες και ερασιτέχνες) και να μαθαίνω πολλά από αυτούς. Μέχρι στιγμής, με καθοδηγούν με τρόπο ώστε να παράγω κι εγώ από την πλευρά μου το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Και τέλος, οι παραστάσεις στις οποίες συμμετέχω ως χορεύτρια είναι αδιαμφησβήτητα η δουλειά που ήθελα να κάνω όταν ακολούθησα επαγγελματικά το χορό και  η οποία με γεμίζει συναισθηματικά.

Οι οδηγίες του/της χορογράφου δίνουν ανάσα στα σώματα των χορευτών και οι χορευτές με τη σειρά τους μεταφέρουν την πνοή στο κοινό. Η ενέργεια αυτή μας αναζωογονεί και το χειροκρότημα αρκεί για να μας πείσει να συνεχίσουμε να παράγουμε τέχνη για όποιον επιθυμεί να τη μοιραστεί μαζί μας.

P.E.: Τι έχει φέρει στον χορό η πανδημία και τι διέξοδοι υπάρχουν για τους χορευτές και την τέχνη τους, σε αυτό το διάστημα;

K.Σ.: Οι απώλειες στον κλάδο μας είναι δεδομένες, όπως άλλωστε και σε όλους τους κλάδους, καθώς και στο ανθρώπινο κεφάλαιο που διαθέτουν. Καλύτερα όμως να σταθώ στις «φωτεινές» προσπάθειες και στις διεξόδους που προσπαθούμε να εφεύρουμε για να αντιμετωπίσουμε όσο το δυνατόν πιο αποτελεσματικά τις σκληρές και πρωτόγνωρες  καταστάσεις που βιώνουμε και ξεπερνούν τις αντοχές μας. Ο εγκλεισμός έφερε νέους τρόπους διδασκαλίας τους οποίους δεν γνωρίζαμε ή δεν είχαμε συνηθίσει πριν.

Δίδαξα διαδικτυακά κάποια μαθήματα χορού σε φίλους, γεγονός το οποίο δεν είναι καθόλου απλό αλλά με έβαλε σε μια διαδικασία αναζήτησης νέων τρόπων προσέγγισης του μαθήματος, των μαθητών, αλλά και της κίνησης καθώς κινούμαστε σε πολύ μικρό χώρο.

Παραδόξως, έχει ένα μοναδικό ενδιαφέρον αυτή η νέα (και ελπίζω σύντομη) πραγματικότητα όσον αφορά τη διδασκαλία. Το δια ζώσης μάθημα δεν υποκαθίσταται από καμία οθόνη υπολογιστή αλλά πραγματικά η ανταπόκριση με συγκινεί και με προκαλεί να αντιμετωπίζω θετικά τη νέα κατάσταση.

Ακόμα, γνωρίσαμε τις διαδικτυακές παραστάσεις. Ούτε το έμψυχο κοινό και η αποτύπωση των συναισθημάτων στα πρόσωπα των ανθρώπων μπορούν να υποκατασταθούν αλλά στις πρωτόγνωρες συνθήκες που ζούμε εφηύραμε τρόπους να ενημερώνουμε καλλιτεχνικά το κοινό με αποτέλεσμα η τέχνη τελικά να μην ξεψυχά ούτε σε εποχές πανδημίας. 


P.E.: Συναισθηματικά πώς έχεις αντιμετωπίσει όλες αυτές τις αλλαγές που έχει φέρει στη ζωή μας ο κορωνοϊός;

K.Σ.: Δεν είμαι σίγουρη αν έχω αντιμετωπίσει τις αλλαγές ή αν απλώς δεν υπήρχε άλλη επιλογή αναμένοντας την επιστροφή στη ζωή, στην αίθουσα και στη σκηνή. Φυσικά, δεν είναι καθόλου ευχάριστες οι καταστάσεις που ζούμε αλλά οι ραγδαίες κοινωνικές αλλαγές αποτελούσαν πάντοτε πηγή έμπνευσης και τροφή στην τέχνη.

Το καθημερινό «τρέξιμο» υπό κανονικές συνθήκες με αποξενώνει ορισμένες φορές από τον εαυτό μου, τα θέλω μου, τους στόχους μου, ακόμα και από το σκοπό για τον οποίο επιλέγω αυτή τη δουλειά.

Ο εγκλεισμός οδήγησε σε συζητήσεις με τον εαυτό μου, σε βαθιά ανασκόπηση και συνέβαλλε στον επαναπροσδιορισμό της ταυτότητας του καλλιτέχνη που ίσως έχανα στο χάος της καθημερινότητας.

Οι καταστάσεις που ζούμε, ο παραλογισμός, οι πληγές που μένουν ανοιχτές, οι μασκοφορεμένοι φίλοι που δεν αναγνωρίζουμε στο δρόμο, η ανθρώπινη επαφή και αγκαλιά που κοστίζει κάποιες εκατοντάδες ευρώ, ο θάνατος που έχει γίνει αριθμός και πολλές άλλες εικόνες που συναντάμε στο πεζοδρόμιο και στην οθόνη του υπολογιστή αποτελούν ατέρμονη πηγή έμπνευσης και δημιουργίας.

Στην παρούσα φάση ζω την επόμενη μέρα της εβδομάδας παρόμοια με την προηγούμενη αλλά όταν θα είμαστε απεγκλωβισμένοι από τους τέσσερις τοίχους ελπίζω και πιστεύω πως θα ανθίσουν σπουδαίες καλλιτεχνικές δημιουργίες, σκέψη που με αναζωογονεί.

P.E.: Βρίσκεις άδικη την αντιμετώπιση της πολιτείας προς τις τέχνες και τους καλλιτέχνες όλους αυτούς τους μήνες;

K.Σ.: Είναι εμφανές ότι οι καλλιτέχνες έχουν πληγεί περισσότερο από οποιονδήποτε εξαιτίας της πανδημίας. Με προβληματίζει το γεγονός ότι το κράτος κρατά τον πολιτισμό και την τέχνη τελευταία στη λίστα των επαγγελματιών για τους οποίους καλείται να λάβει αποφάσεις για την τύχη τους. Δεν μπορούμε να αφήσουμε τον πολιτισμό να βουλιάξει και τους καλλιτέχνες να αναγκαστούν να αλλάξουν επάγγελμα.

Η ενασχόληση με την τέχνη είναι πάνω από όλα εργασία και οφείλει μια πολιτισμένη χώρα να τοποθετεί τους επαγγελματίες της στη θέση που τους αξίζει κοινωνικά και οικονομικά.

O πολιτισμός για τον άνθρωπο  δεν είναι  πολυτέλεια αλλά βασική προϋπόθεση και ανάγκη για την εξέλιξή του. Γι’ αυτό λοιπόν  οφείλει η χώρα μας να στηρίξει τους εργαζόμενους της τέχνης έτσι ώστε να συνεχίσουν να την υπηρετούν πιστά, να τη στηρίζουν και να δημιουργούν έργα για την ανάδειξη  και βελτίωση της πολιτιστικής ταυτότητάς της.


P.Ε.: Επιστροφή στην κανονικότητα λένε όλοι. Τι είναι η κανονικότητα για σένα;

Κ.Σ.: Κανονικότητα πλέον για μένα είναι οι απλές, αβίαστες, φυσιολογικές στιγμές και συνθήκες. Πρώτα πρέπει να κερδίσουμε την ανθρώπινη υπόστασή μας, να θυμηθούμε ότι είμαστε κοινωνικά όντα, να έρθουμε ξανά σε επαφή με τους συνανθρώπους μας και έπειτα να ζυγίσουμε τις απώλειες και τα σφάλματα, να κοιτάξουμε πιο καθαρά γύρω μας και, χρησιμοποιώντας ως ανάμνηση πια ό,τι ζήσαμε, να δημιουργήσουμε.

Βέβαια, στην πράξη η καθημερινότητά μου είναι γεμάτη από μαθήματα και πρόβες και ανυπομονώ να επιστρέψει.

P.Ε.: Ποια είναι τα σχέδιά σου για το μέλλον ή πλέον έχεις σταματήσει να κάνεις σχέδια, βάζοντας πιο βραχυπρόθεσμους στόχους;

Κ.Σ.: Σχέδια δεν νομίζω ότι σταματά κανείς ποτέ να κάνει. Νιώθω όμως πια, πως είναι λίγο αστείο και αφελές να θεωρώ δεδομένα τα επόμενα βήματα. Εξαιτίας της πανδημίας ακυρώθηκαν ήδη αρκετά projects και ίσως ακυρωθούν και άλλα, ίσως πάλι όχι.

Εύχομαι μόνο να γίνουμε σοφότεροι μέσα από όλα αυτά που ζούμε, να πάψουμε να θεωρούμε δεδομένες τις στιγμές και ακόμα περισσότερο τους ανθρώπους. Δεν είμαστε όσο δυνατοί νομίζουμε και δεν εξουσιάζουμε κανέναν και τίποτα, παρά μόνο τους εαυτούς μας.

Η βαθιά συνειδητοποίηση και ουσιαστική εφαρμογή των παραπάνω είναι ο άμεσος προσωπικός μου στόχος. Όλα τα άλλα που αφορούν την επαγγελματική μου πορεία θα έρθουν σιγά-σιγά με πίστη στον άνθρωπο, την τέχνη και την αναγκαιότητά της. Για τα επόμενα 2 χρόνια (μέχρι να τελειώσω το πανεπιστήμιο) θα ήθελα να συμμετέχω σε παραστάσεις με έμπειρους συνεργάτες και να παρακολουθώ σεμινάρια σημαντικών χορογράφων και χορευτών στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.


P.E.: Οι σπουδές σου στην Γεωλογία στο Πανεπιστήμιο Πατρών είναι μία εναλλακτική στην επαγγελματική σου κατεύθυνση ή το αντίστροφο;

K.Σ.: Δεν πέρασε από το μυαλό μου ποτέ η σκέψη να μην πραγματοποιήσω και πανεπιστημιακές σπουδές εκτός από τις σπουδές μου στην Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης. Θεωρώ πολύ σημαντικό και χρήσιμο για έναν καλλιτέχνη να διευρύνει διαρκώς το πεδίο γνώσεών του και να αποφεύγει τη μονοδιάστατη οπτική στα πράγματα.

Ήθελα λοιπόν, να δώσω στον εαυτό μου την ευκαιρία να γνωρίσει έναν επιστημονικό κλάδο, αυτόν την Γεωλογίας, ανθρώπους που εργάζονται ως γεωλόγοι και διαπίστωσα ότι αγαπούν πολύ τη δουλειά τους και αφιερώνονται σε αυτήν ακριβώς όπως και οι καλλιτέχνες κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν για να προάγουν την τέχνη.

Οποιαδήποτε μορφή εκπαίδευσης λαμβάνω τώρα και πρόκειται να λάβω στο μέλλον θα προσπαθήσω να την εντάξω στην κύρια εργασία μου. Θα ήθελα το επάγγελμα που θα με στηρίζει οικονομικά αλλά και συναισθηματικά να είναι αυτό της χορεύτριας και της δασκάλας χορού, όμως όσο αυξάνονται οι προσλαμβάνουσες, δίνεται ακόμα μεγαλύτερος χώρος στην έμπνευση. Άλλωστε, θα ήθελα να σας θυμίσω πως στην Ελλάδα οι σπουδές των χορευτών δεν έχουν γίνει ακόμα ανώτατες και θεώρησα σημαντικό να λάβω αυτού του επιπέδου την εκπαίδευση παρόλο που δεν αφορά το χορό.

(Οι κάτω φωτογραφίες είναι του Γιώργου Κονδύλη, ενώ το βίντεο είναι από το τραγούδι του Darkmatters Last Kiss στο οποίο η Κατερίνα Σοφοτάσιου έκανε την χορογραφία). 



DarkMatters ft. Alex F. - Last Kiss {Official Video}