Με αφορμή το νομοσχέδιο που ετοίμασε η Ελληνική Κυβέρνηση για την τοποθέτηση αστυνομικού προσωπικού στο εσωτερικό των πανεπιστημιακών χώρων της Ελλάδας, αποφάσισα να συζητήσω το εν λόγω θέμα με έναν εμπειρότατο ακαδημαϊκό του ευρωπαϊκού ακαδημαϊκού βίου, τον Αυστριακό στρατιωτικό ιστορικό κ. Manfried Hermann Rauchensteiner.

Ο εν λόγω αξιολογότατος ακαδημαϊκός μου έκανε την μεγάλη τιμή να μου πει την δική του γνώμη για το ζήτημα αυτό. Πιο συγκεκριμένα, ο αξιότιμος κ. Rauchensteiner μου είπε, με έναν αρκετά λακωνικό πλην περιεκτικό τρόπο, ότι στην πατρίδα του την Αυστρία, ο μοναδικός άνθρωπος που έχει την δικαιοδοσία να καλεί για την επέμβαση αστυνομικών εντός ακαδημαϊκού εδάφους, κι αυτό σε εξαιρετικά έκτακτες κι επικίνδυνες περιπτώσεις, είναι ο «Rector Magnificus» (δηλ. ο Πρύτανης), και κανένας άλλος. Ως εκ τούτου, ο έμπειρος ακαδημαϊκός χαρακτήρισε την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί με το ετοιμαζόμενο από την Ελληνική Κυβέρνηση μέτρο περί «Πανεπιστημιακής Αστυνομίας», ως ένα «πολύ ενδιαφέρον ζήτημα».

Έτσι λοιπόν, έχοντας ως γνώμονα αυτές τις λακωνικές αλλά σαφέστατες παρατηρήσεις του έμπειρου Αυστριακού ακαδημαϊκού, μπήκα στην διαδικασία να σκεφθώ εις περεταίρω βάθος περί τούτου του «πολύ ενδιαφέροντος ζητήματος». Και αυτό που συμπέρανα, τελικώς, είναι ότι το σχεδιαζόμενο από την Ελληνική Κυβέρνηση μέτρο περί της εγκατάστασης αστυνομικού προσωπικού στο εσωτερικό των ελληνικών ακαδημαϊκών χώρων, αν και αποτελεί μια καλή προοπτική για την καλύτερη φύλαξη του εσωτερικού των ελληνικών πανεπιστημιακών χώρων, ωστόσο μπορούμε να πούμε ότι, ως έναν βαθμό, θέτει υπό κάποια αμφισβήτηση την αποκλειστική αρμοδιότητα και δικαιοδοσία των πρυτανικών αρχών για την διατήρηση των ισορροπιών εντός του ακαδημαϊκού εδάφους. Δηλαδή, το εν λόγω σχεδιαζόμενο μέτρο ίσως να εγκυμονεί κινδύνους υπονόμευσης της θέσης των πρυτανικών αρχών ως αποκλειστικά υπευθύνων για την διατήρηση της εύρυθμης λειτουργίας του εσωτερικού των πανεπιστημιακών χώρων, και, ως εκ τούτου, κινδύνους απόκλισης του καθεστώτος του εσωτερικού των ελληνικών πανεπιστημιακών χώρων από το καθεστώς που κυριαρχεί στο εσωτερικό των λοιπών ευρωπαϊκών πανεπιστημιακών χώρων.

Έτσι, ένα τόσο «τολμηρό», θα έλεγα, μέτρο από πλευράς της Ελληνικής Κυβέρνησης, αποτελεί μια αρκετά καινοτόμα παρέμβαση στην παραδοσιακή λειτουργία του θεσμού των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, παρέμβαση η οποία, με αυτόν τον τρόπο, καθίσταται ως κάπως «ανατρεπτική» για τα δεδομένα της σημερινής εποχής, με αποτέλεσμα σημαντική μερίδα της ελληνικής ακαδημαϊκής κοινότητας, όπως και αρκετά μέλη άλλων ευρωπαϊκών ακαδημαϊκών κοινοτήτων, να δυσκολεύονται να αποδεχθούν εντελώς αβίαστα τέτοιου είδους μέτρα όπως αυτό που σχεδιάζει η Ελληνική Κυβέρνηση για την «Πανεπιστημιακή Αστυνομία». Πάντως, σε κάθε περίπτωση, το νέο αυτό μέτρο της Ελληνικής Κυβέρνησης περί «Πανεπιστημιακής Αστυνομίας» αναμφίβολα στοχεύει στην καλύτερη φύλαξη και εύρυθμη λειτουργία του εσωτερικού των ελληνικών πανεπιστημιακών χώρων, με την προϋπόθεση βέβαια της άριστης συνεργασίας μεταξύ του προσωπικού της «Πανεπιστημιακής Αστυνομίας» και των πρυτανικών αρχών.