Η Κυβέρνηση, βλέποντας τις δυσκολίες που προέκυψαν από την εφαρμογή της απλής αναλογικής στην αυτοδιοίκηση,την καταργεί. Είναι αυτό όμως το βασικό πρόβλημα; 

Η οικονομική κρίση και στη συνέχεια η πανδημία ανέκοψε την ανοδική πορεία της αυτοδιοίκησης κυρίως από τον αναγκαστικό συγκεντρωτισμό των αποφάσεων. Σίγουρα όμως η επόμενη μέρα θα προσφέρει ευκαιρίες ανόρθωσης της χώρας μέσα από το θεσμό της αυτοδιοίκησης. Είμαστε έτοιμοι να τις αξιοποιήσουμε ή θα είναι άλλο ένα χαμένο τρένο; 

Πως πρέπει να αλλάξει η τοπική αυτοδιοίκηση για να αντιμετωπίσει καλύτερα τις προκλήσεις του μέλλοντος στη μετά-Covid εποχή; Σε μια εποχή που όπως φαίνεται θα παλέψουν όλοι άγρια για να διεκδικήσουν χρηματοδοτικά εργαλεία. Και που όλα δείχνουν ότι μόνο όσοι θα είναι έτοιμοι με σοβαρές προτάσεις θα φτάσουν στην πηγή.  

Αρκεί κανείς να παρακολουθήσει τις κοκορομαχίες στα συμβούλια εδώ και δεκαετίες για να καταλάβει τον κατήφορο. Ηυπερ-πολιτικοποίηση, η αδιαφάνεια και η ευνοιοκρατία υπερισχύουν της λογικής και του σχεδιασμού. Ας συνεννοηθούν επιτέλους καλοί, κακοί, αριστεροί, κεντρώοι, δεξιοί (ότι και να είναι εμείς τους επιλέξαμε), και ας χαράξουν ένα «δρόμο» που θα είναι ευθεία με αρχή μέση και τέλος.  Ας καθίσουν λίγο στην άκρη οι πολιτικάντηδες και ας βάλουν πλάτη οι άνθρωποι που «νογάνε» όπως έλεγε και η νόνα μου. 

Αυτός ο τόπος πορεύεται τόσες δεκαετίες  σέρνοντας τα ίδια προβλήματα που αναβάλλονταν τεχνηέντως από πολιτικούς σε διάφορα πόστα για να τα λύσει ο επόμενος, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Και αυτό συμβαίνει σε όλη την Αχαΐα. Κανείς δεν αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη αλλά και το πολιτικό κόστος να σχεδιάσει για το μέλλον του τόπου, με πιο συχνό το φαινόμενο να κρύβονται πίσω από τους υπηρεσιακούς ή την κυβέρνηση.  

Κάντε μόνοι σας τον απολογισμό. Σας έφτιαξαν το δρόμο στο χωριό σας; Έυγε! Χρήσιμο και απαραίτητο, δε λέω, αλλά είναι το αυτονόητο που δεν έπρεπε να μπαίνετε στη διαδικασία να ζητιανεύετε. Το «κατόπιν ενεργειών μου» για τα αυτονόητα δυστυχώς κυλάει στο αίμα μας από τότε που ο άνθρωπος οργανώθηκε σε κοινωνίες. Οι περισσότερες χώρες το ξεπέρασαν. Εμείς έχουμε δρόμο ακόμα. Τι έκαναν όμως για το μέλλον αυτού του τόπου; Πήγαμε ένα βήμα μπροστά; Έγιναν συνέργειες ουσιαστικές με πρώτο μέλημα το καλό του τόπου; Ή μήπως απλά καθορίζονταν σε αυτό τον τόπο οι καρέκλες και τα μικροσυμφέροντα;

Τι να πρωτοθυμηθουμε; Την Πατρών -Αθηνών που δεινοπαθήσαμε δεκαετίες ολόκληρες μέχρι να γίνει; Την Πατρών -Πύργου που φαινόταν να δημοπρατείται επί Υπουργού Χρυσοχοίδη και ακόμα την βλέπουμε με το κιάλι; Το φράγμα που ύστερα από 50 χρόνια υλοποιήθηκε και δεν μπορούμε να το λειτουργήσουμε; Το διοικητήριο της πόλης που κοντεύει 20 χρόνια συζητήσεων; Τις μεγάλες πόλεις της Αχαΐας που έχουν τη φυσική προίκα που απλόχερα τους χάρισε ο Θεός και τις έχουμε καταντήσει σαν τα μούτρα μας; (ρωτήστε τους επισκέπτες γιατί όπως φαίνεται εμείς έχουμε συνηθίσει την ασκήμια).

Φυσικά εμείς κάνουμε «βελτιώσεις» και «αναπλάσεις» με πασαλείμματα και δυστυχώς υπάρχουν και αυτοί που επικροτούν το λιγότερο κακό. Φτάνει πια! Η ώρα μηδέν έφτασε και εμείς δεν ξυπνάμε με τίποτα.  Τα κακώς κείμενα τα βλέπουμε όλοι μας. Απλά τα προσπερνάμε γιατί μας πνίγει η καθημερινότητα. Την οποία όμως μας την έχουν επιβάλει τα κακώς κείμενα. Ένας φαύλος κύκλος δηλαδή, που θα πρέπει να σπάσουμε για να βγούμε στο αύριο. 

Θα παραδεχθώ ότι αυτό συμβαίνει και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Όμως γιατί πρέπει πάντα να έχουμε πρότυπο τον χειρότερο και όχι τον καλύτερο; Μήπως γιατί φοβόμαστε ότιθα ξεγυμνωθεί η ανεπάρκειά μας; 

*Η Ολυμπία Λόη είναι αρχιτέκτονας -μηχανικός, αναπληρώτρια Γραμματέας Τουρισμού του Κινήματος Αλλαγής