Γιατί εξεγέρθησαν οι Έλληνες

Πικρία

Λυπήθηκα πολύ. Αναστατώθηκα. Στα δελτία ειδήσεων της 1ης Ιανουαρίου 1821, ανεπέμφησαν ευχές για «αίσιον και ευτυχές» με εκτενείς ανακοινώσεις για υποδοχή αυτού σ’ όλην την Γην, εκτενής αναφορά σε συμβάντα το απελθόν έτος, δεν ακούσθηκαν όμως εισαγωγικές αναφορές για την έναρξη του έτους της 200ης Επετείου το οποίον την απήλλαξε από τον βάρβαρον ζυγόν των 400 ετών σκλαβιάς. Ενδέχεται κάποιοι Τηλεοπτικοί ή Ραδιοφωνικοί Σταθμοί να έκαμαν μνείαν αυτού. Αναφέρομαι σε 3-4 που σκοπίμως παρηκολούθησα.

Γιατί εξεγέρθησαν

Δεν χρειάζεται ερώτηση. Η μακροχρόνια σκλαβιά έπρεπε να αποτιναχθεί από τον βάρβαρον κατακτητήν. Και ο όρος βάρβαρος δεν αναφέρεται μόνον από τους Έλληνες, αλλά χρησιμοποιείτο ευρέως στην Ευρώπην προ της Επαναστάσεως για την αγριότητα των οθωμανών. Ο Κοραής που συχνά αναφέρει τον όρον, είναι επηρεασμένος από το πνεύμα των Γαλλικών Πνευματικών Κύκλων, μέσα στους οποίους είχε ζήσει επ’ αρκετόν. Αυτό δείχνει ότι είχε προκαλέσει αλγεινήν εντύπωση η βαρβαρότητα των οθωμανών στους υποδούλους και δη στον Ελληνικόν Λαόν.

Αυτή η πρωτοχρονιά παρίστατο ανάγκη να ήταν διαφορετική ειδησεογραφικώς. Η ανάμνηση ότι εντός αυτού του έτους άρχισε η Επανάσταση του ’21, έπρεπε να είχε συγκινήσει τα μέγιστα τις ενημερωτικές πηγές οι οποίες αδιακόπως να ανεφέροντο σ’ αυτό. Αλλά και από την σχετικήν Επιτροπήν Εορτασμού έπρεπε να είχε δοθεί ανάλογον μήνυμα, προς υπενθύμιση του μεγάλου γεγονότος.

Η Επανάσταση του 1821, την οποίαν αναφέρομεν και αισθανόμεθα υπερηφάνειαν, ήταν ένας πραγματικός άθλος ο οποίος δυσκόλως μπορεί να συλληφθεί από τον μέσον ή και εγγράμματον Έλληνα, αν δεν έχει γνώση λεπτομερή πως αντέδρασαν οι επαναστατήσαντες και τι μέσα χρησιμοποίησαν. Αν τους βοήθησαν μεγάλες και πλούσιες χώρες, ή αν ήσαν τελείως αδιάφορες ή υπέσκαπταν ποικιλοτρόπως την προσπάθειάν τους. Αν είχαν όργανά τους «Έλληνες» οι οποίοι μετέδιδαν μυστικά στον εχθρόν και οι πράξεις τους αυτές απέβαιναν σε βάρος των επαναστατικών εστιών.

Μεγίστην υπονόμευση στην Επανάσταση του ’21 έδωσε η «Κοινωνία των Εθνών», η οποία ήταν αντίθετη σε κάθε εξεγερτικόν κίνημα εναντίον κατακτητών, κυρίως οθωμανών εκείνην την εποχήν. Ο καγκελάριος της Αυστρίας και ηγητής της «Κοινωνίας των Εθνών» Μέτερνιχ ήταν ο σφοδρότερος διώκτης των τοπικών κινημάτων και φυσικά του Ελληνικού. Σκληρός και αντιδραστικός στην ελευθερίαν των σκλάβων Λαών. Ο Ιωάννης Καποδίστριας διπλωμάτης της Ρωσίας εκείνην την εποχήν του επιτίθετο συχνά φραστικώς και τον κατέκρινεν για τις θέσεις του, οι οποίες ουσιαστικώς απέβλεπον στην ακεραιότητα της οθωμανικής αυτοκρατορίας!! Δυστυχώς αυτό συμβαίνει και σήμερα. Πλείστα κράτη κρυφίως ή εμφανώς υποστηρίζουν τις παράλογες θέσεις της τουρκίας, αδιαφορούν για τις αναρίθμητες παραβιάσεις των Διεθνών Συνθηκών, κωφεύουν σε κυρώσεις εναντίον της κι έτσι αυτή αποθρασύνεται! Οι επιθέσεις κατά των τοπικών ελευθεριών ήταν τότε «ασπίδα» της οθωμανίας!!

Οι Σέρβοι επαναστάτησαν αλλά δυστυχώς δεν είχαν την βοήθειαν καμμίας από τις μεγάλες Χώρες. Οι Έλληνες στις Ηγεμονίες της Μολδοβλαχίας επαναστάτησαν αλλά η Ρωσία που φημολογείτο ότι θα βοηθήσει, δεν έπραξε κάτι για να μη έλθει σε αντίθεση με τον σουλτάνον!!! (Παράβαλε σημερινές όμοιες ενέργειες). Ούτως η εκεί επανάσταση, αλλά και η εν Ελλάδι είχε πολλούς υπονομευτές, αλλ’ ευτυχώς η σκοπιμότητα αυτή δεν πέρασε.

Ξεσηκώθηκαν οι καταπιεζόμενοι και δεινώς βασανιζόμενοι Έλληνες. Όπλα δεν είχαν. Στρατόν δεν είχαν. Πολεμοφόδια δεν είχαν. Μέσα τους όμως έβραζε το καζάνι της Ελευθερίας και αυτό περιείχε τα πάντα για υποβοήθηση των «Ίρου πενεστέρων» Ελλήνων. Ο φτωχός Ελληνικός Λαός, ο αγρότης, σήκωσε όλον το βάρος του Αγώνος, τόσον σε υλικήν προσφοράν, όσον και σε ανθρώπινον δυναμικόν. Οι αγρότες που δεν είχαν πιάσει ποτέ όπλον στα χέρια τους, στρατολογούντο και έκαναν θαύματα, έχοντες ενδομύχως ως οδηγόν, τις διαχρονικές επιτυχίες των προγόνων μας και την θαυμαστήν εικόνα αυτών, διό και εξεγείροντο εκθύμως, ώστε να καταστούν αντάξιοι διάδοχοι αυτών. Χαρακτηριστικώς ο Σπυρίδων Λάμπρος αναφέρει.

«Η Χάρτα του Ρήγα είναι πολύ ευρύτερα του χάρτου των Σπαρτιατών και του Δημοσθένους. Ό δε ελληνισμός άνανήφων εκ του έφιάλτου της δουλείας και άναλαμβάνων ν’ ανάκτηση την υπό του Άγαρηνοΰ λακπατουμένην (=τσαλαπατούμενην) έλευθερίαν, εξεγείρεται μεγαλειότερος του μεγαλοδόξου αρχαίου ελληνι­σμού κατά τούτο, ότι δεν είνε ελληνισμός μόνον των Αθηνών και της Σπάρτης, των Θηβών και της Πέλλης, της Αλεξανδρείας, της Αντιοχείας, της Νικομήδειας και του Περγάμου, αλλ' είνε ελληνι­σμός διήκων ανά πάσαν την Άνατολήν απανταχού οπού ένθα το έδαφος έβάφη υπό ελληνικών αιμάτων.

Του τοιούτου μεγάλου και ενιαίου ελληνισμού την έξέγερσιν παρεσκεύασεν ή δουλεία. Του τοιούτου μεγάλου και ενιαίου ελλη­νισμού την άνάστασιν έπεχείρησεν ό μέγας άγων. Οι παίδες μετεβλήθησαν εις μαχητάς, αι γυναίκες εις άνδρας, οι άνδρες εις λέοντας, οι διδάσκαλοι εις στρατιώτας, οι καλόγηροι και οι ίεράρχαι εις μάρτυρας».

Για την σκοπιμότητα αυτής της εξεγέρσεως ο Σαράντος Καργάκος στο έργον του «Η Ελληνική Επανάσταση του 1821» αναφέρει.

«Τα τελευταία χρόνια επιβάλλεται εντέχνως ένας περιορισμός του ’21 ωσάν να είναι ένα απλό περιστατικό μιας ιστορικής περιόδου. Οι νέοι μας στα σχολεία διδάσκονται ελάχιστα για το γεγονός αυτό που θεμελείωσε την ύπαρξη για πρώτη φορά Ελληνικού Κράτους. Ουσιαστικά η Ελληνική Επανάσταση για την οποίαν ξένοι ιστορικοί ερευνητές έγραψαν κατά τον 19ον αιώνα τόμους επί τόμων, είναι για την σύγχρονη Ελληνική νεολαία terra ingognita. Το σημερινό Ελληνόπουλο αγνοεί το τι έγινε, πως έγινε, γιατί έγινε και ποιαν σημασία έχει αυτό που έγινε. Δύσκολα μπορεί να κατανοήσει την ευρύτητα του μεγάλου αυτού γεγονότος», την διάσταση του οποίου προσέδωσε όπως προαναφέραμεν ο Σπύρος Λάμπρος.

Και πως είναι δυνατόν τα γνωρίζει το Ελληνόπουλον , όταν η σχολική Ελληνική Ιστορία συντάσσεται με την συμμετοχήν τούρκων!! Νόμος 2929/2001, ο οποίος έπρεπε να είχε καταργηθεί αλλά διατηρείται!!

Και ο αρχιτέκτονας της επιτυχούς εκβάσεως της Επαναστάσεως, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης δεν αναφέρεται στα σχολεία!!!

Προτείνομεν όπως αυτό το έτος και καθημερινώς επί 360 ημέρες από τις Τηλεοράσεις, τα Ραδιόφωνα και τα έντυπα, αναφέρονται σελίδες από την ένδοξη Ιστορίαν της Επαναστάσεως, να μάθομεν τις ανυπέρβλητες δυσκολίες αυτής, να μάθομεν τους ΗΡΩΕΣ και να φροντίζομεν ώστε να διατηρήσομεν αυτά που μας παρέδωσαν.