Ποιος είσαι ο Μαραντόνα; Όχι ο… Μερεντόνα!  

Ποιος δεν θυμάται αυτό το διαφημιστικό σλόγκαν στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές του ’90, με έναν πιτσιρικά με την μπάλα στα πόδια να μπαίνει με αυτή στα αντίπαλα δίχτυα, έχοντας περάσει άπαντες νωρίτερα και να χαμογελάει στην κάμερα;

Την εποχή εκείνη δεκάδες πιτσιρικάδες από όλα τα μέρη του κόσμου, σε μία εποχή που δεν υπήρχε διαδίκτυο και ίντερνετ, μεγαλώνοντας στις αλάνες της γειτονιάς, τότε που το ποδόσφαιρο ήταν ο πραγματικός βασιλιάς στα όνειρα των παιδιών, ήθελαν να γίνουν Μαραντόνα.

Οι μικροί Ντιεγκίτο που μπορούσαν να κάνουν τα πάντα μέσα στο γήπεδο, να περνούν όλους τους αντιπάλους τους, να βάζουν γκολ με το χέρι, να βρίζουν και να χειρονομούν, να έχουν ένα πάθος στο βλέμμα τους και να παίρνουν στις πλάτες τους την ομάδα τους ως πραγματικοί ηγέτες, σαν αυτό τον κοντούλι από την Αργεντινή, με το παράξενο όνομα και την χαίτη στα μαλλιά.

Ο Μαραντόνα για τη γενιά που μεγάλωσε στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και στη δεκαετία του ’80 ήταν κάτι παραπάνω από ένας κορυφαίος ποδοσφαιριστής. Ήταν ο σούπερ ήρωας των παιδικών τους χρόνων, κάτι σαν τον κάπτεν Αμέρικα, τον Μπλεκ, τον Σπάιντερμαν και τόσους άλλους εκείνης της εποχής, μόνο που αυτός ξέφευγε από τις σελίδες των εικονογραφημένων και έμπαινε κατευθείαν στο γήπεδο με την μπάλα κολλημένη στα πόδια.



Oh Mamà Mamà Mamà Ho visto Maradona - Coro Tifosi Napoli (Ultras Napoli)

Όμως η προσωπικότητα του ήταν τόσο έντονη που δεν μπορούσε να περιοριστεί στις γραμμές ενός γηπέδου, όσο και αν η ιδιοφυΐα του κορυφωνόταν μέσα σε αυτό, αφήνοντας τις άλλες πτυχές του χαρακτήρα του και του λατινοαμερικάνικου ταμπεραμέντο του να φανούν στην πραγματική ζωή.

Στην πραγματική ζωή λοιπόν ο Μαραντόνα ήταν ένα κοινωνικό φαινόμενο για τους φτωχούς του κόσμου. Ο σούπερ ήρωας των γηπέδων που γινόταν ένας ζωντανός μύθος για τα παιδιά που μεγάλωναν στις φαβέλες του Ρίο Ντι Τζανέιρο και στις φτωχογειτονιές του Μπουένος Άιρες.

Ένα κοινωνικό φαινόμενο που έφερε την ανατροπή κάνοντας τον φτωχό ιταλικό Νότο να σηκώσει κεφάλι στον πλούσιο Βορρά. Τόσο αυθόρμητος, τόσο ανεξάντλητος, τόσο αυτοκαταστροφικός, όσο οι δαίμονες που κυριαρχούν σε αυτόν τον κόσμο που ζητούσε με τον δικό του τρόπο να ανατρέψει.

Όπως είχε πει και ο μεγάλος Ουρουγουανός συγγραφέας Εντουάρντο Γκαλεάνο «ο Μαραντόνα ήταν ο πιο ανθρώπινος από τους Θεούς, γιατί ήταν αμαρτωλός και βρώμικος. Αυτός που μας αντιπροσωπεύει».

Η είδηση του θανάτου του έφερε βροχή αναρτήσεων και από Πατρινούς χρήστες των social media, κυρίως από αυτή τη γενιά που μεγάλωσε μαζί του και είχε την τύχη να τον δει να αγωνίζεται.  

Ο θάνατος του σήμανε για πολλούς που μεγάλωσαν μαζί του το "κόψιμο" του συνδέσμου με τα παιδικά τους χρόνια. 



MARADONA vs ENGLAND (1986 WORLD CUP) BOTH GOALS...

Ορισμένες μόνο από τις αναρτήσεις που διαβάσαμε 

Ο θάνατος του προκάλεσε έτσι συγκίνηση σε πολλούς Πατρινούς που προχώρησαν σε αναρτήσεις στο facebook για την μεγάλη αυτή προσωπικότητα που πέρασε στην ιστορία και που σίγουρα θα είναι ανεπανάληπτη. 

Κώστας Μαραμένος: Το ποδόσφαιρο μέχρι πριν λίγες δεκαετίες σε σχέση με τώρα είχε παραμέτρους οικονομικούς κοινωνικούς και πολιτικούς. Ο Μαραντόνα "αγιοποιήθηκε"γιατί ήταν κόντρα στο σύστημα για μια κοινωνία που πάσχιζε.

Στο παγκόσμιο του 86 πέρασε την μπάλα στους Γερμανούς και μέσα από το τοίχος του Βερολίνου ,θα έβαζε γκολ στους Άγγλους ακόμα και με την μύτη που την είχε μόνο για κόκα. Πήρε από το χέρι μια κοινωνία της νότιας Ιταλίας να την κάνει "κάτι"στα μάτια του πλούσιου βορρά. Ο Μαραντόνα δεν ήταν ο κορυφαίος όλον των εποχών αλλά η ίδια η εποχή που ζητά να απλώσει το "χέρι του Θεού" εκεί που δεν φτάνει.

Tάκης Αγγελόπουλος: Το μακρινό 1984, ο Μαραντόνα έπαιζε στην Νάπολι. Όταν ένας φίλαθλος της ομάδας ζήτησε να γίνει ένα φιλικό παιχνίδι προκειμένου τα έσοδα του παιχνιδιού να διατεθούν για την σοβαρή εγχείρηση του παιδιού του, ο πρόεδρος αρνήθηκε φοβούμενος μήπως τραυματιστούν άδικα οι παίκτες του.

Ο Μαραντόνα το έμαθε κι αμέσως ασφάλισε τα πόδια των συμπαιχτών του στην ασφαλιστική εταιρεία «Lloyd’s» με ρήτρα ύψους 12 εκ. ιταλικών λιρετών λέγοντας: «Δεν πάει να γ... και η Lloyd’s, ο αγώνας αυτός θα γίνει για χάρη του παιδιού!». Ο Μαραντόνα ήταν Θεός όχι μόνο επειδή έπαιζε σαν Θεός, αλλά γιατί δεν ξέχασε ποτέ από που προέρχεται και πόσος πόνος κρύβεται στον κόσμο.

Αλέξανδρος Κοσκινάς: Αυτή τη ματιά δεν θα την ξεχάσω ποτέ .Το πάθος, το δε μασάω, το δεν πέφτω, το δεν καταλαβαίνω από τα δρεπάνια των αμυντικών, το ζητά ω μπάλα, το δεν κρύβομαι, το εγώ είμαι ο αρχηγός και σηκώνω το βάρος, σηκώνω τους άλλους, σηκώνω έναν ολόκληρο λαό στις πλάτες μου και τον πάω στην κορυφή του κόσμου, δε φοβάμαι, να πέσω, να πονέσω, να ξαναρχίσω, να πανηγυρίσω, να φωνάξω, να νευριάσω, να κλάψω, να κάνω τα πάντα με επίμονη, με συναίσθημα, με τις κεραίες στα κόκκινα, να είμαι πάντα ένα παιδί, να ζω σαν παιδί, να παίζω σαν παιδί ,να βλέπουν τα παιδιά, τι είναι μπάλα. Εγώ είδα ,και δεν θα ξεχάσω ποτέ......αυτή τη ματιά!!!!!


Ντιέγκο Μαραντόνα-Καλύτερα γκολ/Καλύτερες ντρίμπλες.


Σπύρος Πολίτης: Εκείνο το βράδυ, το καλοκαίρι του 1986, παρακολουθούσαμε στο σπίτι της πλατεία Όλγας το παιχνίδι Αγγλίας-Αργεντινής. Όταν λέω παρακολουθούσαμε εννοώ ότι 20 μαντράχαλοι -φοιτητές όλοι τότε- μαζεμένοι σε ένα διαμέρισμα στο πιό κεντρικό σημείο της Πάτρας.

Φανατικοί της εποχής, οι μισοί με την Αγγλία και οι άλλοι μισοί με την Αργεντινή. Τότε μπαίνει αυτό το πρώτο γκολ... Αχ αυτό το πρώτο γκόλ.  Χέρι προφανές, μα γκολ! Κόλαση, σχεδόν πιαστήκαμε στα χέρια... και μιλάμε για συγγενείς και κολλητούς.

Έτσι τσακωμένοι και με μούτρα φθάσαμε στο δεύτερο γκολ... Αχ αυτό το δεύτερο γκολ!  Για την γενιά μας πρέπει να ήταν το ωραιότερο γκολ που έχουμε ποτέ δει. Όντως το λέω χωρίς κανένα ενδοιασμό. Ας λάβουμε υπόψιν μας ότι μπάλα τότε δεν βλέπαμε κάθε ημέρα από το πρωί μέχρι το βράδυ όπως σήμερα.

Το ωραιότερο γκολ της ζωής μας λοιπόν και ας υποστήριζα τότε την Αγγλία. Το γκολ που σε οποιαδήποτε στιγμή μου ζητήσει κάποιος να το περιγράψω μπορώ να του πω πόσους παίκτες πέρασε ο Μαραντόνα από ποια γωνία ακόμα και πόσα μέτρα πριν το τέρμα σούταρε προς τα δίκτυα.

Και όμως αυτό το παιχνίδι μόνο πίκρα μου φέρνει στο στόμα... 36 χρόνια μετά! Τα στερνά τιμούν τα πρώτα ή το ανάποδο;