Έγραψε τη δική του ξεχωριστή σελίδα ως ουζερί στην εστίαση της Πάτρας και ο θάνατος του Αντώνη Σταθάτου σε ηλικία 94 ετών, θύμισε σε πολλούς πιο παλιούς τις στιγμές που είχαν περάσει σε αυτό το κατάστημα, τον περασμένο αιώνα.

Τότε που το καφενείο - ουζερί  αποτελούσε το στέκι των πλουσίων και των φτωχών, δίνοντας εκεί το ραντεβού τους για να πιούν το ούζο τους, προσφέροντας τους την δυνατότητα για να ξεφύγουν από τα προβλήματα της καθημερινότητας έστω και για λίγο.

Το μαγαζί ειδικότερα, τις μεσημεριανές ώρες γέμιζε από κόσμο. Όλοι πήγαιναν στου Σταθάτου για το ουζάκι τους, γνωρίζοντας ότι εκεί θα περάσουν καλά αφού το κατάστημα και τα αφεντικά του είχαν μία αυθεντικότητα στις υπηρεσίες που χάριζαν.

Σύμφωνα με μαρτυρίες μεγαλύτερων που είχαν ζήσει το μαγαζί, ο μεζές, σε αντίθεση με αυτό που γίνεται σήμερα, δεν περιλάμβανε ποτέ κρεατικά, παρά μόνο λαχανικά, ντομάτα, πατάτες, ρεβύθια, ακόμα και φασόλια.

Για το ουζερί του Σταθάτου στο πάνω μέρος της πλατείας Γεωργίου έχουν να λένε γενιές και γενιές, χαρακτηρίζοντας για ολόκληρες δεκαετίες το σημείο αυτό της πλατείας. Το μαγαζί ήταν ιδιοκτησία δύο αδελφών του Χριστόδουλου και του Αντώνη.

Το είχε ανοίξει ο πατέρας τους ο Ηλίας Σταθάτος, το 1934. Κράτησε για εφτά δεκαετίες και ακόμα και σήμερα, ύστερα από τόσο χρόνια που έχει κλείσει, αποτελεί σημείο αναφοράς για την εστίαση.

Βλέπετε τέτοια μαγαζιά δύσκολα θα συναντήσεις στις μέρες μας.  Άλλες εποχές ίσως…

(Στη φωτογραφία του Γιάννη Κολόμβου τα δύο αδέλφια σε νεαρή ηλικία, ο Χριστόδουλος αριστερά, ο Αντώνης δεξιά, με τον πατέρα τους στη μέση).