Η Πάτρα ήταν μία πόλη των Εργοστασίων, του Ρεμπέτικου και του Καραγκιόζη, έχοντας μία βαριά κληρονομιά που δημιούργησε μέσα από την βιομηχανική της ακμή και την δυναμική που έδειξε στο εμπόριο, σε μία πόλη που διαμόρφωσε τόσο την αστική, όσο και την εργατική τάξη.

Μια πόλη που στην σύγχρονη της μορφή δεν έχει πλέον το βασικό από τα στοιχεία εκείνα που την χαρακτήριζαν, δηλαδή τα εργοστάσια και την βιομηχανική της δύναμη, όμως στην κουλτούρα της εμπεριέχει αρχέγονα στοιχεία από την δυναμική του λαϊκού αυτού πολιτισμού που της πρόσδωσαν οι καπνοί από τα φουγάρα των εργοστασίων.

Η παράδοση του θεάτρου σκιών και οι λαϊκές ρίζες του Καραγκιόζη, το λούμπεν προλεταριάτο που αποτέλεσε την βάση του ρεμπέτικου, έχουν βέβαια μετασχηματιστεί σε άλλες μορφές πολιτισμού που καθορίζονται από ανεξάρτητα καλλιτεχνικά ρεύματα.

Ρεύματα που καθρεφτίζονται σε ομάδες νέων ανθρώπων που αγαπούν το θέατρο και τη μουσική και δημιουργούν, χαράζοντας έτσι έναν «υπόγειο» πολιτισμό, τόσο δυναμικό, όσο και αυτόνομο, ικανό για να συνεχίσει την πολιτιστική παράδοση της πόλης του, αλλά και να σχηματίσει τα δικά του πεδία.

Αν η δεξαμενή του ρεμπέτικου και του Kαραγκιόζη ήταν τα παλιά εργοστάσια της Πάτρας, για την σύγχρονη εναλλακτική πολιτιστική δυναμική της πόλης, πυλώνας είναι σίγουρα το Πανεπιστήμιο και οι φοιτητές της.

Κι αφορμή για όλα τα παραπάνω ήταν το βίντεο που μας έστειλε μία από αυτές τις ομάδες που εμπεριέχονται σε αυτά τα εναλλακτικά σύγχρονα πολιτιστικά ρεύματα αυτής της πόλης. Η Patras Doc Theatre.


*Το βίντεο τραβήχτηκε πριν την καραντίνα.