Κάθε κάμαρα κελί, με βαριά παλικαρίσια αναπνοή…

Το στιχάκι αυτό είναι βγαλμένο από την «Ρόζα» του μεγάλου και αείμνηστου Θάνου Μικρούτσικου και του επίσης μεγάλου Δημήτρη Μητροπάνου, σε στίχους του Άλκη Αλκαίου.

Το τραγούδι ξέρουμε όλοι ότι αναφέρεται στους οίκους ανοχής, στα σπίτια με τα κόκκινα φανάρια που κάποτε ήταν διάσπαρτα στο κέντρο της Πάτρας, αλλάζοντας ανά δεκαετία ή εποχή στέκι για διάφορους λόγους.

Τα σπίτια με τα κόκκινα φανάρια και τα κορίτσια που «φιλοξενούσαν» εντός τους μεγάλωσαν, γενιές και γενιές Πατρινών, αγοριών που έψαχναν να βρουν το… αντριλίκι τους και να γνωρίσουν για πρώτη φορά, έστω και με αυτόν τον τρόπο τον έρωτα, πηγαίνοντας έτσι «στου πληρωμένου παραδείσου την αυλόπορτα» που λέει και το τραγούδι.  

Σε εποχές που δεν υπήρχαν ή τουλάχιστον δεν ήταν διαδεδομένα ούτε οι prive συναντήσεις με «κουνελάκια» σε ξενοδοχεία και σπίτια, ούτε η υπαίθρια πορνεία με αλλοδαπές ιερόδουλες.

Σίγουρα στους παλιότερους τα "σπίτια" με τα κόκκινα φανάρια και οι «Ρόζες» τους θα ξυπνούν αναμνήσεις από τα εφηβικά τους χρόνια, όταν ήταν πιτσιρικάδες που είχαν φτιάξει τα δικά τους "συνθηματικά" (γεμάτα πονηράδα και νοήματα) για αυτού του τύπου τις "τσάρκες". 

Τα "σπίτια " αυτά δεν υπάρχουν πλέον στο κέντρο της Πάτρας, έχουν προ πολλού (σχεδόν μία εικοσαετία) φύγει από την πόλη για να πάνε έξω από αυτή, στο πλαίσιο των όρων που ορίζει ο αντίστοιχος νόμος για τους οίκους ανοχής.

Οι εποχές βλέπετε αλλάζουν, οι αναμνήσεις όμως μένουν.

(Οι φωτογραφίες είναι του Άρη Μπετχαβά).