Στην Πάτρα της ανεργίας, με τους χιλιάδες νέους να ψάχνουν να βρουν ένα μεροκάματο, έστω και για χαρτζιλίκι και τους εκατοντάδες, κάπως μεγαλύτερους, να προσπαθούν να ζουν με το χαρτζιλίκι αυτό τις οικογένειες τους, ας το παραδεχτούμε.

Δεν υπάρχουν περιθώρια για… ελιτισμούς. Κανενός τύπου. Ακόμα και αν κάποτε υπήρχαν δουλειές  που - κακώς βέβαια – ορισμένοι της είχαν για δευτεράντζες, πιστεύοντας ότι δεν ανταποκρινόταν στο… κύρος τους, βλέποντας κάπως όσους τις έκαναν, αυτά πλέον για να τα νιώσεις θα πρέπει να ζεις στο δικό σου κόσμο, να είσαι σε αφασία. 

Γιατί σίγουρα δεν θα έχεις καταλάβει τι συμβαίνει γύρω σου. Άλλωστε, η δουλειά ποτέ και σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να θεωρείται ντροπή και όσοι εργάζονται σίγουρα θα πρέπει να είναι αισθάνονται και τυχεροί και περήφανοι.

Μια από αυτές τις δουλειές είναι τα φυλλάδια. Δεκάδες νέοι γυρίζουν στους δρόμους, ανεβαίνοντας από όροφο σε όροφο σε κάθε πολυκατοικία για να αφήσουν ένα διαφημιστικό φυλλάδιο.

Αν είσαι κοπέλα και έχεις ένα όμορφο χαμόγελο τότε αντί να γυρίζεις τις πολυκατοικίες θα βρεθείς στους δρόμους και θα πηγαίνεις από καφετέρια σε καφετέρια, δίνοντας χέρι – χέρι τα φυλλάδια αυτά σε θαμώνες και περαστικούς.

Δεν αλλάζει και τόσο το θέμα. Αν ρωτήσεις τα παιδιά αυτά τις σπουδές τους, ίσως τότε να βρεθείς προ εκπλήξεως. Πολλά από αυτά είναι πτυχιούχοι του Πανεπιστημίου ή ακόμα μπορεί να έχουν πάρει μεταπτυχιακό, χωρίς όμως να έχουν κατορθώσει να βρουν μια δουλειά στο αντικείμενο τους.

Έχει σημασία...

Και όμως. Τη δουλειά αυτή που ασφαλώς δεν αντιστοιχεί στη μόρφωση και στα διαβάσματα τους, την κάνουν με χαμόγελο. Ας τους χαμογελάσουμε λοιπόν και εμείς που παίρνουμε το φυλλάδιο.

Είναι σημαντικό αυτό και όσοι έχουν κάνει ποτέ στην ζωή τους μία τέτοια δουλειά το γνωρίζουν. Η ανάρτηση του Γιάγκου Ραφτόπουλου αποτυπώνει όλη την αλήθεια του ζητήματος.

«Κάποτε έπαιρνα μοιραζόμενα φυλλάδια για να δω τι διαφημίζουν. Πλέον παίρνω για να χαμογελάσει ο/η πτυχιούχος που τα μοιράζει. Δεν σας κοστίζει τίποτα να το πάρετε και ας το πετάξετε αμέσως μετά.

Δεν υπάρχει κάτι χειρότερο από τον ελιτισμό και την απαξίωση του κραξίματος απέναντι στα παιδιά αυτά που μοιράζουν πρωί βράδυ φυλλάδια και γεμίζουν από τοξικότητα κομπλεξικών.

Με ένα απλό ευχαριστώ και την καλή σου τη καρδιά, γίνε ένας φάρος χαμόγελου στο σκότος τους».